ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Η «οπαδική» οπτική των πραγμάτων κυριαρχεί σχεδόν σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας στη χώρα. Κάτι, θα είναι για μας είτε άσπρο είτε μαύρο, ή φιλικό προς εμάς ή εντελώς εχθρικό. Η πτέρυγα από την οποία προέρχονται οι διάφορες απόψεις υπερισχύει συνήθως, στη ζυγαριά της δικαιοκρισίας, της βαρύτητας των απόψεων και αρνούμαστε πεισματικά να αναγνωρίσουμε οποιαδήποτε ψήγματα αλήθειας στον πολιτικό, επαγγελματικό, αθλητικό μας αντίπαλο. Το ενδιαφέρον εκείνου για τα πράγματα είναι πάντα προσχηματικό, εκ του πονηρού, αποπροσανατολιστικό και επιφανειακό σε σχέση με το δικό μας που είναι πάντα γνήσιο, αυθόρμητο, φιλολαϊκό και καλά τεκμηριωμένο. Έτσι, αναλόγως με το αν ο άνεμος της ζωής μας έφερε στη μια ή στην άλλη όχθη της πολιτικής, επαγγελματικής, αθλητικής πραγματικότητας, αναγνωρίζουμε μόνο τις αδικίες που διαπράττουν οι άλλοι και όχι τις δικές μας, κατακρίνουμε και στηλιτεύουμε τις κατοχές, τις πολεμικές επεμβάσεις και τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα της αντίπαλης ιδεολογίας αλλά αποδεχόμαστε σιωπηρά αυτά που προήλθαν ή προέρχονται από τους φίλα ιδεολογικά προσκείμενους. Ο ιδεολογικός κατακερματισμός της χώρας δεν πρέπει να έχει προηγούμενο. Οι πολίτες βυθισμένοι στο βάλτο των συναισθημάτων τους εκπαιδεύτηκαν να αποστρέφονται τη λογική και τη σύνθεση. Τα κόμματα αρνούνται να συνομιλήσουν μεταξύ τους αρνούμενα ουσιαστικά να τιμήσουν την εντολή που πήραν από τον ελληνικό λαό. Γιατί τελικά οι ψηφοφόροι δεν τους εξέλεξαν ούτε για να χρησιμοποιούν επικοινωνιακά τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής, όπως κάνουν συνήθως οι κυβερνήσεις, ούτε φυσικά να αρνούνται την συζήτηση και τον διάλογο. Όταν, κάποιος, σε προσκαλεί σε διάλογο, στην συγκεκριμένη περίπτωση η κυβέρνηση για το ζήτημα της Παιδείας, είσαι υποχρεωμένος να συμμετάσχεις, επειδή είσαι εκλεγμένος για να προσέρχεσαι κι όχι για να απέχεις. Για να συζητάς, να βρίσκεις κάποιες από τις προτάσεις του συνομιλητή σου ενδιαφέρουσες κι όχι να τον επικρίνεις εκ των προτέρων υπό το πρίσμα των θεωριών των μεγάλων πολιτικών στοχαστών του 19ου αιώνα. Στο τραπέζι του διαλόγου, να προσθέτεις κάποιες δικές σου ενδιαφέρουσες προτάσεις, να απαιτείς, να κριτικάρεις, να μάχεσαι προκειμένου να προωθηθούν στο κυβερνητικό έργο οι ιδέες σου και να συμβάλεις στη δημιουργία πολιτικής και κοινωνικής σύνθεσης, απόψεων, ιδεών και συνέχειας.
Είμαι της άποψης, πως ωριμάζει πλέον η εποχή για τη δημιουργία νέων οικονομικών και πολιτικών θεωριών, καθώς και μοντέλων οργάνωσης της κοινωνίας, οι οποίες θα τολμήσουν να προσεγγίσουν το άλυτο ζήτημα της κατανομής του πλούτου, με πιο ανθρωποκεντρικό πνεύμα, δικαιοσύνης, οικολογίας, ανεκτικότητας στο διαφορετικό, σύνθεσης και δημιουργικής συναίνεσης, ιδεολογίες οι οποίες θα είναι συμβατές με τον άνθρωπο της εποχής, τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις του και θα ολοκληρώσουν επίσης έναν κύκλο ζωής προτού εξατμιστούν στην αιωνιότητα. Μέχρι τότε, δεν είναι κακό, ούτε να μιλάμε ούτε και να συμφωνούμε καμιά φορά με τον πάσης φύσεως αντίπαλό μας προκειμένου να αποδεικνύουμε εμπράκτως ότι, πρώτον, δεν θεωρούμε πως εμείς κατέχουμε το αλάθητο και δεύτερον ότι τοποθετούμε πραγματικά το ενδιαφέρον μας για λύση των προβλημάτων πιο ψηλά από τη φιλοδοξία επικράτησης των προσωπικών μας πεποιθήσεων.