ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΑΡΜΟΖΕΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΝΤΑ

Μπορεί η αληθινή, σπουδαία και πολυσύνθετη, τόσο ως προς τη φόρμα και κατασκευή της, όσο και ως προς το περιεχόμενό της, καλλιτεχνική ταινία του Άρι Φόλμαν «Βαλς με το Μπασίρ» να μην απέσπασε το πολυπόθητο χρυσό αγαλματάκι των Όσκαρ, αλλά τελικά ποιος σκοτίζεται γι αυτό;
Το θάρρος της γνώμης των δημιουργών της, η αιχμηρότητα του μηνύματός της και η ενοχλητική προβληματική της, έλαμψε εδώ και μερικούς μήνες στο παλμαρέ των αθάνατων ταινιών του είδους, έχοντας κερδίσει την ηθική ικανοποίηση που μόνο η εκπλήρωση του χρέους μπορεί να χαρίσει στους δημιουργούς. Βέβαια η δικαιοσύνη που αποδίδει κατά καιρούς η τέχνη αποκαθιστά πολλές φορές τα πράγματα μόνο στη συνείδηση των ανθρώπων και απέχει αρκετά από την πραγματική δικαιοσύνη που επιβάλλουν με τα μέσα τους οι ισχυροί του κόσμου. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία πεποιθήσεων που θα οδηγήσουν μελλοντικά τους νέους ανθρώπους να αρνηθούν πεισματικά τη συμμετοχή τους σε κάθε είδους πόλεμο, σε κάθε άδικη πράξη, σε κάθε επίθεση εναντίον ανίσχυρων. Τελικά, τέτοιου είδους ταινίες, δυσκολεύουν το έργο των στρατολόγων της εκάστοτε ιμπεριαλιστικής δύναμης, να δικαιολογήσουν στους επίδοξους στρατιώτες τους την σημασία ενός πολέμου που πρέπει να εξαπολυθεί. Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος του Άρι Φόλμαν, όταν επιχειρούσε να πρωτοσχεδιάσει ετούτο το πολυεπίπεδο εγχείρημα για τον υπόγειο δρόμο που συνδέει την καθηλωμένη μνήμη με την κόλαση μιας ένοχης συνείδησης.
«Έκανα αυτή την ταινία, για να βοηθήσω τα παιδιά μου, όταν μεγαλώσουν και τη δουν, να πάρουν τη σωστή απόφαση, που είναι να μην πάρουν μέρος σε κανέναν πόλεμο, όποιος κι αν είναι αυτός» δήλωσε ο σκηνοθέτης.
Υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι όχι μόνο έχουμε την ευθύνη να αξιοποιούμε τα χρόνια της ειρήνης δημιουργικά και γόνιμα, αλλά και να φροντίζουμε κατά την διάρκειά τους να απλώνουν ρίζες σε εύφορα εδάφη τα συστατικά που θα εξασφαλίσουν την εξάπλωσή της εις το διηνεκές.. Κι επειδή βρισκόμαστε σε μια περίοδο, όπου αναζητούνται λύσεις συλλογικές, ενιαίες, παγκόσμιες και που μοιάζει να παρακάμπτονται οι λογικές αντιμετώπισης των τοπικών προβλημάτων με βάση την ιδιομορφία τους, σε εθνικό επίπεδο, είμαι της άποψης ότι υπάρχει πια το γόνιμο έδαφος ώστε να μπει στο έδαφος της παγκόσμιας διακινηματικής συζήτησης ο σπόρος της άρνησης συμμετοχής σε οποιαδήποτε πολεμική ενέργεια, μέσω της συνταγματικής κατοχύρωσης και προστασίας του αρνούμενου να διαπράξει εγκλήματα στο όνομα οποιασδήποτε ιδέας.