ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Ο Περικλής Κοροβέσης αποτελεί ένα από τα τελευταία σύμβολα της αριστεράς. Εννοώ, πως είναι ένας από τους τελευταίους πραγματικούς αγωνιστές και γνήσιους εκφραστές των ιδεών της, κι όταν λέω αγωνιστές, δε συμπεριλαμβάνω σ αυτούς και συγχωρέστε με γι αυτό, όσους έχουν θεμελιώσει μια ιδεολογική ταυτότητα, μόνο μέσα από μια αριστερίστικη ρητορική, μια θεσμική επαγγελματική πορεία κι έναν δριμύ αντιπολιτευτικό λόγο. Άλλωστε, πόσα τέτοια σύμβολα έχουν απομείνει σήμερα στην Αριστερά, πόσοι άνθρωποι που μπορούν πια να ισχυρίζονται ότι θυσίασαν πραγματικά κάτι σημαντικό για τις ιδέες τους; Έτσι, λοιπόν, οι κραυγές παροξυσμού που εκτοξεύονται αυτές τις ημέρες από στελέχη του ΣΥΝ, εναντίον του, μόνο κακό κάνουν στην γνησιότητα της πολιτικής φιλοσοφίας του κόμματος, που κινδυνεύει από κάποιες φωνές σαν κι αυτές που ζητούν τη διαγραφή του συγγραφέα και αγωνιστή, να παγιωθεί στη συνείδηση των πολιτών σαν ένα ακόμη αστικό κόμμα, αποτελούμενο από αριστερούς των γραφείων για να μην πούμε το… άλλο τμήμα ενός σπιτιού και παρεξηγηθούμε. Στη βάση αυτού, λοιπόν, σωστά είπε ο Αλέκος Αλαβάνος που κέρδισε πιστεύω αρκετούς από τους χαμένους του πόντους , παραδεχόμενος ότι κανείς δεν μπορεί να διαγράψει από την Αριστερά έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε με ακεραιότητα για τα αιτήματά της, για την Δημοκρατία, άρα και για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, χωρίς φυσικά υπολογισμό του πολιτικού κόστους. Πράγματι, ειδωμένη από καθαρά επικοινωνιακή σκοπιά η τοποθέτηση του Π. Κοροβέση υπήρξε άκαιρη και άστοχη σε μια περίοδο μάλιστα που η αριστερά επιδιώκει να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να γίνει η ριζοσπαστική επιλογή τους, ότι δεν είναι σαν τα κόμματα της εναλλαγής. Επί της ουσίας όμως ήταν μια γενναία τοποθέτηση, που προσφέρει στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας περισσότερα απ όσα αφαιρεί επικοινωνιακά από το κόμμα. Και τέλος πάντων, δεν είναι δυνατό να σκέφτοται πια τα στελέχη της Αριστεράς τι θα πούνε με το σκεπτικό ότι τα λεγόμενά τους θα αξιοποιηθούν αρνητικά από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Είμαι της άποψης ότι σ αυτό τον τόπο, όπου ενδημεί η πολιτική απαξίωση, η αντιπαράθεση για την αντιπαράθεση και η βαθιά δομική και ουσιαστική διχόνοια κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όλοι μας κατά το παρελθόν υποστηρίξαμε με κάποιο τρόπο επιλογές που αποδείχθηκαν ζημιογόνες για την Ελλάδα Όμως σίγουρα υπάρχουν πιο καθαροί από άλλους, άνθρωποι που είχαν καλές προθέσεις ακόμα και στις κακές τους στιγμές. Στην πραγματικότητα, ο Π. Κοροβέσης δεν είπε τίποτα από αυτά που του καταλογίζουν, ή καλύτερα το πνεύμα του και οι προθέσεις ήταν διαφορετικές. Αλλά, τελικά, το μόνο σφάλμα που έπραξε είναι ότι εκφράστηκε σαν άνθρωπος μιας εποχής περασμένης, σαν διανοούμενος, σαν ακτιβιστής, σ ένα χώρο όπου κυριαρχούν οι νόμοι και οι κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας. Άρα, αν κάποιοι Αριστεροί σήμερα, των γραφείων, των σαλονιών, των ρητορικών αγώνων, των μεταπτυχιακών και του ιδεολογικοποιημένου Life Style, σκέφτονται να θέσουν στα όργανα του κόμματος θέμα διαγραφής του Κοροβέση, πρέπει να το σκεφτούν δεύτερη φορά. Γιατί από την επομένη της διαγραφής του η Αριστερά θα είναι πια κάτι άλλο. Πιο αστική, πιο ενταγμένη, πιο «σοσιαλδημοκρατική». Τέλος, καλό θα ήταν να ειπωθεί και κάτι ακόμα: Σε μια χώρα, που κυριαρχούν οι απόλυτες τοποθετήσεις κι όπου οι ενδιάμεσες αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου παραμένουν ουσιαστικά αδιαβάθμητες, η πολιτική ευθύνη φαντάζει να έχει πάντα και για όλους τις ίδιες διαστάσεις. Άλλα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πάντοτε η ευθύνη χωρίζεται σε μερίδια, κι αν η Αριστερά ως κομμάτι της Οικουμενικής κυβέρνησης δεν απέτρεψε τότε μια μη συμφέρουσα για το ελληνικό κράτος σύμβαση με τη Siemens, για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, πρέπει σήμερα να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογεί. Κυρίως, όμως, τα ζώντα πρόσωπα, που διαδραμάτισαν ρόλους εκείνη την εποχή. Γιατί επιτέλους, δεν μπορεί ένας ολόκληρος χώρος, είτε αυτός λέγεται Αριστερά, είτε Κέντρο είτε Δεξιά να βρίσκεται διαρκώς σε θέση απολογίας για πράγματα που συνέβησαν προτού είκοσι και τριάντα χρόνια. Μοιάζει σ αυτή τη χώρα σα να ψάχνουμε διαρκώς αφορμές για να μην γίνουμε σύγχρονοι, να μην δοθούμε ψυχή τε και σώματι στην προοδευτική αντιμετωπίση των διαρθρωτικών προβλήματα του σήμερα, ώστε να ασχοληθούμε αύριο με την επίλυση διαφορετικών προβλημάτων.