«Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», δήλωσε με περίσσιο θράσος, για τον σπουδαίο συγγραφέα και πολιτικό της Αριστεράς, Περικλή Κοροβέση, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ, κ Αϊβαλιώτης, αναφερόμενος στις δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, με τις οποίες καλούσε την Αριστερά να διαψεύσει ότι υπήρξε συνενοχή της σε σκανδαλώδεις συμβάσεις του Δημοσίου με τη Siemens επί Οικουμενικής Κυβέρνησης Ζολώτα, το 1989. Έσπευσε δε ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, προκειμένου να προλάβει τις οποιεσδήποτε παρερμηνείες που εσκεμμένα δημιουργούν συχνά αυτές οι διφορούμενες τοποθετήσεις του, να προσθέσει ότι θεωρεί τον Περικλή Κοροβέση ως «ένα μεγάλο παιδί», αν και όλοι υποψιαζόμαστε στην πραγματικότητα πιο σκέλος της επίμαχης φράσης του ήθελε να τονίσει ο κ. Αϊβαλιώτης. Άλλωστε, όλες αυτές οι προσωπικότητες, που κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης ζωής τους κινούνταν στον αντίποδα της «πολιτικής ορθότητας» αντιμετωπίζονταν από τους εκφραστές της, ως «τρελοί» και «γραφικοί» εχθροί του συστήματος.
Δε θα σταθώ, όμως, περισσότερο στο πραγματικό θράσος και την έλλειψη σεβασμού με την οποία αντιμετωπίζεται ο Περικλής Κοροβέσης από τον εκπρόσωπο ενός κόμματος που όχι στη φυλακή δε θα έμπαινε για τις ιδέες του, όχι να υποστεί βασανισμούς γι αυτές και να εξοριστεί θα άντεχε, αφιερώνοντας ορισμένα από τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής του σε αξίες αντίθετες με αυτές του χρήματος, της καριέρας και του βολέματος, αλλά ακόμα περισσότερο δεν θα μπορούσες να τον φανταστείς και σε κάποιο διαφορετικό ρόλο από αυτόν που διαδραματίζει. Βέβαια, αυτή την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει αρκεί να έχει το ύφος που μπορεί να προκαλέσει κάτι στο κοινό, έστω και θυμηδία , την «σηκώνει» και την ανέχεται η εποχή και κυρίως το life style της, που έχει αναγάγει σε πολιτικό λόγο την καθημερινή μηχανική πλέον παραγωγή λογοπαιγνίων. Εξυπνάδες, κόντρα στον ξύλινο λόγο των υπολοίπων, που όμως έχουν αρκετή πέραση στο συντηρητικό κοινό, σε αντίθεση με τον κόσμο της Αριστεράς που τις «αποδοκίμασε» με τον τρόπο του , όταν την περίοδο της «δημοσκοπικής» αναγέννησης χρησιμοποιούνταν κατά κόρον από την ηγεσία ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό, όμως, που θέλω κυρίως να υπογραμμίσω εδώ, αφορά στην υπερβολικά θορυβώδη αντίδραση της Αριστεράς, σε μια αιτία που προκαλεί για μια ακόμα φορά ένα δυσανάλογο αιτιατό και δεν είναι άλλη από την ανυπόκριτη δήλωση ενός ιστορικού στελέχους της, που λέει το αυτονόητο, ότι πρέπει «να ελεγχθούν όλα, ακόμα κι εμείς» για να μπορούμε να ασκήσουμε πιο αποτελεσματικά τον έλεγχό μας στην εξουσία. Χωρίς παράλληλα, ωστόσο, να αρνείται ότι το πρόβλημα της διαφθοράς στη χώρα είναι κυρίως «δικομματικό». Τέλος, θα ήθελα να πιστέψω ότι η Αριστερά δεν θα βγάλει για μια ακόμη φορά τα μάτια της, στέλνοντας στην "σέντρα" τον Π. Κοροβέση που δεν είναι άλλωστε ένας επαγγελματίας πολιτικός με τον τρόπο που είναι οι υπόλοιποι κι ούτε διαθέτει τέτοια αντανακλαστικά. Όμως, διαθέτει αντανακλαστικά δημιουργού, αγωνιστή και ενεργού πολίτη και φαντάζομαι ότι του είναι αφόρητο να σκέφτεται τις χίλιες δύο επικοινωνιακές παραμέτρους προτού ανοίξει το στόμα του. Στη βάση αυτή, ακόμα και η δήλωση του Αλ. Τσίπρα ότι «πρέπει κανείς να σκέφτεται προτού ανοίξει το στόμα του» είναι προσβλητική απέναντι στον Κοροβέση. Είμαι της άποψης ότι είμαστε πολύ τυχεροί αν στη βουλή βρίσκονται άνθρωποι που σκέφτονται, προτού ανοίξουν το στόμα τους, τις κοινωνικές συνέπειες των λεγομένων τους αντί για τις δημοσκοπικές. Πολιτικοί που διαρκώς υπενθυμίζουν στους συντρόφους τους ότι όλοι φορείς της ανθρώπινης φύσης είμαστε, άρα εξίσου ευάλωτοι στη διαβρωτική δύναμη της εξουσίας, γι αυτό πρέπει να προσέχουμε δυο φορές περισσότερο.. Και από την άλλη, μόνο κακό κάνει στην Αριστερά η γραμμή υποστήριξης της απόλυτης και παντοτινής καθαρότητας. Κι αυτό γιατί ακόμα και στη συνείδηση των λεγόμενων συντηρητικών ο αριστερός είναι ένας τίμιος άνθρωπος. Δε χωράει αμφιβολία σ αυτό. Μπορεί να διαφωνούν μαζί του πολλές φορές, όμως ξέρουν ότι ποτέ δε θα τους κλέψει. Κι αυτή η βεβαιότητα δημιουργήθηκε σε βάθος δεκαετιών, μέσα από αγώνες που δεν αφορούσαν το άμεσο συμφέρον του αγωνιζόμενου. Οι Δεξιοί κατά βάθος πάντοτε θαύμαζαν τους αγωνιστές αριστερούς επειδή έβλεπαν ότι πάλευαν για ζητήματα που δεν αφορούσαν την βολή τους και το στενό οικογενειακό τους ωφέλιμο. Ταυτόχρονα δυσκολεύονταν να τους κατανοήσουν. Το να παραδέχεσαι, λοιπόν, ότι μπορεί κάπου κι εσύ να έχεις σφάλει, αρκεί φυσικά να υπάρχουν εκείνα τα στοιχεία που να το αποδεικνύουν, δεν αναιρεί ούτε την πραγματικότητα, που θέλει τα δύο μεγάλα κόμματα, ως φορείς εξουσίας να αποτελούν και τις πλέον αδιαμφισβήτητες φύτρες της πολιτικής διαφθοράς, ούτε φυσικά και την πολιτική σου ακεραιότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου