Η πεμπτουσία του πάλαι ποτέ αμερικανικού ονείρου συνοψιζόταν στη φράση: «αν είσαι πολύ καλός σ αυτό που κάνεις, από όποια αφετηρία κι αν ξεκινάς έχεις αυξημένες πιθανότητες να πετύχεις» . Στον αντίποδα αυτής της αντίληψης το ελληνικό όνειρο δίνει μπόνους στους μέτριους και τους ανεπαρκείς και διώχνει μακριά από τους παραγωγικούς θώκους τους δημιουργικούς και ικανούς.
Στην Ελλάδα, ο μέτριος δε χάνει ποτέ την πίστη του και την αισιοδοξία του για καλύτερες ημέρες και γι αυτό δε χάνεται ποτέ. Αυτός που δε το πιστεύει πια, που δεν ελπίζει σε τίποτα και κυρίως στην προσωπική του εξέλιξη είναι ο ικανός κι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα που έχουμε να διευθετήσουμε στο μέλλον. Βρισκόμαστε στο τέλος μιας προεκλογικής περιόδου, από τις πιο ήπιες και άχρωμες της ιστορίας και αναρωτιόμαστε που έχουμε φτάσει σα λαός για να πιστεύουν όλοι αυτοί οι υποψήφιοι πολιτευτές ότι είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα του βουλευτή, να νομοθετούν, να ψηφίζουν νόμους να προτείνουν λύσεις.
Σκέφτομαι πως η χρισμοδότηση με τον τίτλο του υποψηφίου βουλευτή ανθρώπων που το μόνο τους προτέρημα είναι ότι απλώς για κάποιους λόγους τους γνωρίζει η τοπική κοινωνία, μπορεί να είναι και συνειδητή επιλογή των κομμάτων εξουσίας. Και λέω πως μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή τους διότι αμφότερα τα κόμματα που καλούνται να κυβερνήσουν με κάποια οριακή πλειοψηφία γνωρίζουν ότι θα κάνουν πιο ανέμελα και απερίσπαστα τη δουλειά τους αν το κοινοβουλευτικό σώμα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από προσωπικότητες χωρίς ειδικό βάρος άρα και δυνατότητα διαφωνίας και αντίστασης.
Έχοντας αποστηθίσει στο έπακρο την κασέτα του ξύλινου απαράλακτου λόγου, ή ακόμα χειρότερα, όταν, μη μπορώντας να πούνε το μάθημά τους απ έξω, να εισηγούνται τον καφενειακό λόγο ως το δείγμα αξιοπιστίας και αλήθειας που πραγματικά χρειάζεται ο Έλληνας σήμερα, κάθε καρυδιάς καρύδι έκανε την εμφάνισή του στα πάνελ αυτών των εκλογών.
Τέλικα, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα , περιττό φαίνεται για τα κόμματα και το αυθεντικά δημοκρατικό στάδιο του ξεσκαρταρίσματος, καθώς πλέον δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να το κάνουν μιας και το κάνει η ίδια η κοινωνία απωθώντας από την πολιτική πολίτες που υπό ορισμένες προϋποθέσεις θα είχαν κάτι σοβαρό να συνεισφέρουν.
Υποψιάζομαι, άλλωστε, ότι το πράγμα πηγαίνει προς ένα μοντέλο φαντασμαγορικής επιφανειακής δημοκρατίας όπου τα κυβερνητικά σχήματα θα απαρτίζονται από εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες και στοιβαρά κομματικά στελέχη ενώ το κοινοβουλευτικό σώμα από επιφανείς τηλεοπτικούς και τοπικούς αστέρες, γκουρού του στοιχήματος και άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Άλλωστε τέτοια δημοκρατία έχουμε που από τη μια δίνει στους πολίτες το δικαίωμα του να επιλέγουν τους άριστους, από την άλλη όμως δεν τους προετοιμάζει ώστε να είναι σε θέση να τους επισημαίνουν στο πλαίσιο της κοινωνίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου