Το περιστατικό , της εισόδου ενός φιλάθλου στον αγωνιστικό χώρο ενός γηπέδου, που σημάδεψε την εξωαγωνιστική κίνηση της δεύτερης αγωνιστικής του εφετινού πρωταθλήματος, ούτε πρωτοφανές είναι, ούτε πια και τόσο σημαντικό, όσο θέλουν να το παρουσιάζουν οι πάσης φύσεως έμποροι της διχόνοιας, της διασποράς και του διχασμού. Οι λάτρεις της παραφιλολογίας. Όλοι αυτοί που αποδεικνύουν ότι υποκρισία είναι να αναγνωρίζεις τα ελαττώματα σου στο πρόσωπο κάποιου άλλου. Να δείτε μάλιστα που θα φτάσει τέτοια εποχή, όπου θα παρουσιάζουν τις αθλητικές εκπομπές καθηγητές διαιτησίας. Τόσο ανίδεοι και ουσιαστικά αδιάφοροι είμαστε μπροστά σε θέματα δικαιοσύνης, από τέτοια έλλειψη προσωπικού κριτηρίου χαρακτηριζόμαστε που έχουν γίνει οι πλέον αναγνωρίσιμες περσόνες της αθλητικής μας ζωής πρώην διαιτητές και βετεράνοι ποδοσφαιριστές, ζυμωμένοι χρόνια με το αυτονόητο, το συμβατικό, το κοινότοπο.
Είναι αρκετά σοβαρό το περιστατικό του Καυτατζογλείου και κανείς δεν αντιλέγει : πρώτον, διότι απειλήθηκε ψυχολογικά ένας ποδοσφαιριστής, κάτι το οποίο θεωρητικά θα μπορούσε να είχε συμβεί και εκτός αγωνιστικών χώρων χωρίς μάλιστα να απασχολήσει ιδιαίτερα την κοινή γνώμη και δεύτερον επειδή «φαρμάκωσε» το λαό μιας ομάδας που έχει αποδείξει ότι διαθέτει ένα διαφορετικό επίπεδο ευθιξίας. Γι αυτό όσοι παρακολουθούν ποδόσφαιρο με αγάπη και θαυμασμό για το άθλημα, χωρίς παρωπίδες και φανατισμό, γνωρίζουν ότι δεν ανακαλύφθηκε ο…τροχός το περασμένο Σάββατο στο Καυτατζόγλειο Εθνικό Στάδιο. Αυτοί είναι σε θέση επιπλέον να επιβεβαιώσουν ότι κάθε τρεις και λίγο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό γινόμαστε μάρτυρες παρόμοιων περιστατικών. Άσχετα αν εδώ "φαρισαϊκά" οι ποικίλες υποκατηγορίες του φαινομένου νοούνται ως μοναδικές και πρωτόγνωρες.
Γίνεται συχνά λόγος για τα αντίστοιχα τεκταινόμενα στην Ευρώπη, εκεί όπου οι φίλαθλοι δεν είναι προσανατολισμένοι στην παραφιλολογία των πραγμάτων αλλά στα ίδια τα γεγονότα, και σε τέτοιες περιπτώσεις δυο τρεις φρουροί γιακαδιάζουν τον τύπο που εισέβαλλε στον αγωνιστικό χώρο και αφού τον μαζέψουν έξω από το γήπεδο για να συνεχιστεί κανονικά η αναμέτρηση και να φιλοξενηθεί κατόπιν το περιστατικό, συνήθως στα ψιλά κάποιας αθλητικής στήλης, του απαγορεύουν ισοβίως την είσοδό του στα γήπεδα. Η διαφορά επιπέδου στον τρόπο αντιμετώπισης παρόμοιων περιστατικών έγκειται στη συνολική διαφορά παιδείας ανάμεσα στον Έλληνα και τον Ευρωπαίο φίλαθλο. Όπως αυτή εκφράζεται στον εσωτερικό ρυθμό του καθενός, του πρώτου που έχει μάθει να γεμίζει το χρόνο του με ανούσιες περιμετρικές υποθέσεις και του δευτέρου που απαιτεί να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται ο χαβαλές για να ξεκινήσει το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που δεν διακόπηκε οριστικά, ούτε καν στο Χέιζελ με τους δεκάδες νεκρούς.
Αυτό όμως που με τρόμαξε πραγματικά στην ελληνική περίπτωση ήταν η πρωτοφανής διάσταση που δόθηκε στο θέμα από τα ΜΜΕ, τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο να υποβαθμίζουν σοβαρότερα περιστατικά όταν προκαλούνται από ισχυρότερα σωματεία. Έτσι, μια ομάδα που διατηρεί το προφίλ του Ηρακλή, αποτελεί σε μια χώρα όπως η Ελλάδα το ιδανικό εξιλαστήριο θύμα, το σωματείο, το οποίο στατιστικά κάποια στιγμή θα παραβεί το νόμο προκειμένου να δώσει την ευκαιρία στους ταγούς της ποδοσφαιρικής εξουσίας και των ΜΜΕ να πουν το «ως εδώ και μη παρέκει». Αποτελεί, όπως και οποιαδήποτε άλλη θετική δύναμη στον τόπο, μια από τις λίγες καλές ευκαιρίες που τους δίδονται προκειμένου να αποδείξουν ότι και στην Ελλάδα εφαρμόζονται με αυστηρότητα οι νόμοι, ώστε κατά κάποιο τρόπο και ως γρανάζια του συστήματος, να αποενοχοποιηθούν για ολόκληρες δεκαετίες παραβλέψεων, απραξίας, δευτεροβάθμιων αθωώσεων, παραγραφών, παρερμηνειών του νόμου, συστηματικών καταστρατηγήσεων του νόμου υπέρ των ισχυρών. Έτσι λοιπόν, ο Ηρακλής, η μοναδική ομάδα στην δύσοσμη ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία που υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία επειδή αποπειράθηκε κάποτε να δωροδοκήσει κάποιον ποδοσφαιριστή, ονόματι Πέλλιο, αναπληρωματικό του ΠΑΟΚ, το 1980, η ομάδα που έχασε πρωτάθλημα, επειδή τιμωρήθηκε με αφαίρεση βαθμών για δήθεν επεισόδια που έγιναν από τους φιλάθλους του κατά την τότε τελευταία αγωνιστική, η οποία σημειωτέον όσο κι αν ακούγεται απίστευτο ήταν εντελώς τυπική διαδικασία, επειδή ο "γηραιός" είχε ήδη κατακτήσει μαθηματικά το πρωτάθλημα και το παιχνίδι είχε λάβει χαρακτήρα φιέστας, αντιμετωπίζει σήμερα την υποκριτική αγανάκτηση των μηχανισμών που πάντα ανακαλύπτουν την παρανομία όταν την εξασκούν οι πιο αδύνατοι και ρίχνουν τις ευθύνες για το ποτήρι που ξεχειλίζει πάντα στην τελευταία του σταγόνα.. Βεβαίως, η ευθύνη του επίσημου Ηρακλή για το περιστατικό του Σαββάτου είναι υπαρκτή με την γενικότερη έννοια, αλλά όχι μεγαλύτερη από εκείνη της ηγεσίας του υφυπουργείου Αθλητισμού, που καθυστέρησε τόσο πολύ να αφήσει στην άκρη τα προσχήματα προκειμένου βάλει στα χαοτικό εθνικό στάδιο τα περίφημα «πλέξι γκλας». Ένα Καυτατζόγλειο, το οποίο σε αντίθεση με άλλα γήπεδα «κλουβιά» κουβαλώντας τις διαστάσεις και τις υποδομές σταδίου, είναι σχεδόν αδύνατο να περιφρουρηθεί, ιδιαίτερα μάλιστα όταν, οι επιφορτισμένοι με το εν λόγω καθήκον υπάλληλοι ιδιωτικής εταιρείας περιφρούρησης είναι απλώς ωσεί παρόντες στο κουλουάρ του σταδίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου