ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΥΜΩΣΕΙ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Η διαρκής επαναφορά ενός κόμματος σε εσωτερικές ζυμώσεις και συνεδριακές διαδικασίες φανερώνει έλλειψη αυτοπεποίθησης αλλά και πολιτική ανασφάλεια. Το ίδιο συμβαίνει και με τη διαρκή επίκληση της ανάγκης για πολιτική ανασυγκρότηση μέσω των οργανωμένων κομματικών διαδικασιών, οι οποίες πια σε συγκυρίες σαν τη σημερινή, όπου απαιτείται δράση, συνεχής παρουσία στα τεκταινόμενα και έλεγχος της εξουσίας, παύουν να λειτουργούν ως δείγμα δημοκρατικής υγείας και βγάζουν στο προσκήνιο παθογένειες και αδυναμίες δράσης ενός κόμματος. Δίνει την εντύπωση σήμερα ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς ότι…όλη μέρα κοσκινίζει επειδή δε θέλει να ζυμώσει. Πάσχει από έλλειψη ουσιαστικής βούλησης και πίστης στις δυνατότητές της να αποτελέσει την εναλλακτική επιλογή των πολιτών. Κι αν δεν πιστέψουν τα στελέχη της Αριστεράς πως περιμένουν να πιστέψουν σ αυτούς οι πολίτες. Ο λαός έχει μάθει να αναγνωρίζει και να επιβραβεύει στους πολιτικούς μόνο τις πρακτικές τους αρετές. Δεν θέλει από τους πολιτικούς να σκέφτονται περισσότερο απ όσο πράττουν, να θεωρητικολογούν, να συσκέπτονται. Συμβαίνει όπως και στην καθημερινή ζωή να εμπιστεύονται για την λύση των προβλημάτων τους περισσότερο κάποιους πρακτικούς ανθρώπους παρά διανοούμενους. Γι αυτό η Αριστερά, όσο θα επανέρχεται στην παραδοσιακή της ενδοσκόπηση δύσκολη θα δει τη δυναμική της να μεγαλώνει. Μια διαρκής επιστροφή στην αφετηρία, στην αναθεώρηση των πεπραγμένων, των βημάτων που έχουν ήδη γίνει, και μια ψυχολογική ανάγκη για καινούργια αρχή σηματοδοτούν την αδυναμία της αριστεράς να κτίσει πάνω σ αυτό που υπάρχει και να συνεχίζει την πορεία της από το σημείο που βρίσκεται. Κάθε τόσο πρέπει να μαζεύεται κάτω από καύκαλό της για να δει που βρίσκεται και προς τα πού πηγαίνει. Αυτή όμως η ακατασίγαστη ανάγκη για επαναπροσδιορισμό δεν δίνει στο χώρο ούτε περισσότερη γνώση, αλλά ούτε και περισσότερη ισχύ.