Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΝΤΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Τις προάλλες συναντιέμαι μ έναν ηλικιωμένο Έλληνα που διαμένει μόνιμα τα τελευταία 50 χρόνια στη Βενεζουέλα.. Δράτομαι της ευκαιρίας που μου δίνεται από την αναπάντεχη αυτή γνωριμία για να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα για την κατάσταση που επικρατεί στο Καράκας, αλλά και στην υπόλοιπη Λ. Αμερική. Βέβαια ο ηλικιωμένος κύριος σπεύδει από τις πρώτες του κιόλας κουβέντες να καταθέσει την «ταξική» του ταυτότητα, ξεκαθαρίζοντας ότι υπήρξε επιχειρηματίας που επλήγη από την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων του Τσάβες. Κράτησα λοιπόν από την αρχή «μικρό καλάθι» και τον άφησα να μιλήσει χωρίς πολλές διακοπές. Ο λόγος του ήταν χειμαρρώδης, σαν έτοιμος από καιρό να ξεχυθεί και αποτελούσε πραγματικό κόλαφο για τις πολιτικές του προέδρου της Βενεζουέλας. Συγκεκριμένα, του κατολόγιζε μεταξύ άλλων ανοχή στην διαφθορά, δεσποτισμό, κομματισμό της δημόσιας διοίκησης, αντιδημοκρατική συμπεριφορά, φίμωση του τύπου και αλλαζονία. Θεωρούσε ότι η απόφασή του Τσάβες να απαλλοτριώσει περιουσίες και να προχωρήσει σε μαζικές πολιτικές εθνικοποιήσεων των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας απέβη τελικά αντιπαραγωγική και αποτυχημένη, καθώς οι αμερικανοί, όπως χαρακτηριστικά τόνισε, εξασφάλιζαν τότε περισσότερες θέσεις εργασίας και καλύτερα μεροκάματα. Τώρα, σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, ο εθνικός πλούτος ναι μεν δεν καρπώνεται από μια ομάδα πολυεθνικών, αλλά ξεκοκαλίζεται από μια μερίδα κυβερνητικών παραγόντων, που τον ξοδεύουν ασυλλόγιστα σε δαπάνες ευζωίας και στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αλλά και για να προσφέρουν πολιτική στήριξη στα φτωχά κράτη της λατινικής Αμερικής και στην Κούβα που ακολουθούνε το μοντέλο της σοσιαλιστικής επανάστασης του 21ου αιώνα. Την ίδια ώρα, ο ηλικιωμένος κύριος αποθεώνει το σύστημα που επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και μου αποκαλύπτει τις στενές σχέσεις που διατηρεί με το κουβανικό στοιχείο της Φλόριντα, που αν δεν ήταν αυτοί, όπως χαρακτηριστικά είπε, να ενισχύουν οικονομικά τους συγγενείς τους στην Κούβα, η επανάσταση του Κάστρο θα είχε πάρει από καιρό την κατιούσα. Ολοκληρώνοντας την περιγραφή της κατάστασης που επικρατεί στη Βενεζουέλα ο ηλικιωμένος κύριος, περνάει επιδερμικά ζητήματα που αφορούν στην δωρεάν πρόσβαση στα μαζικά μέσα μετακίνησης για τους ηλικιωμένους, την δωρεάν και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη μείωση της ανεργίας, τις κοινωνικές πολιτικές φροντίδας και μέριμνας κ.α που φάνηκε να αποκαλύπτονται ασυναίσθητα, περισσότερο εν τη ρύμη του λόγου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι η γνωριμία μου με τον συγκεκριμένο κύριο δεν με κάνει πιο σοφό, ούτε με βοηθάει ουσιαστικά στο να διαμορφώσω μια πιο σφαιρική άποψη σχετικά με τα όσα θέλω να μάθω για τη ζωή στην Βενεζουέλα του επαναστατικού σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Για να το βάλω στη σωστή βάση, θα έλεγα απλώς ότι για λίγα λεπτά της ώρας, μοιράζομαι την προσωπική οπτική ενός ανθρώπου που ζημιώθηκε σε προσωπικό, επιχειρηματικό επίπεδο από την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε στη μακρινή Βενεζουέλα, μην μπορώντας προφανώς σε καμιά στιγμή της ζωής του να αναγνωρίσει ευκαιρίες προσωπικής εκπλήρωσης μέσα από τη συλλογικότητα, καθώς και να εντάξει το προσωπικό συμφέρον στο πλαίσιο του γενικού. Γι αυτόν και για πολλούς ακόμα ομοίους του όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα: το συμφέρον είναι ένα και πάντα προσωπικό. Αναγνωρίζω, ωστόσο, και ψίγματα αλήθειας, αναγνωρίσιμα σε κάθε πολιτικό σύστημα, που έρχεται σε πέρας από ατελείς ανθρώπινες φύσεις. Η έλλειψη κίνητρων, η επαγγελματική αδιαφορία, ο πολιτικός βερμπαλισμός, οι ολοκληρωτικές συμπεριφορές, ο διχαστικός διαχωρισμός του λαού σε πατριώτες και μη, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο ίδιο τέλμα που κατέληξαν τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικά εγχειρήματα του παρελθόντος. Η επανάληψη των ίδιων λαθών οδηγεί μαθηματικά στην αποδόμηση των γνώριμων παρακμιακών απολήξεων.