ΣΑΦΑΡΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Το κυνήγι προπονητικών κεφαλών στην Ελλάδα είναι ένα σπορ που ενδημεί ιδιαίτερα στο χώρο του λαοφιλούς ποδοσφαίρου. Γι αυτό και το επάγγελμα του προπονητή παρότι προσοδοφόρο σε υψηλό επίπεδο αποτελεί πάντα μια επαγγελματική διέξοδο που ερμηνεύεται μόνο με γνώμονα την λατρεία ενός ανθρώπου για το άθλημα. Σε αντίθεση με επαγγέλματα, όπως για παράδειγμα η ιατρική, όπου είναι αδύνατο να παραστήσουν όλοι το γιατρό, αποφασίζοντας κάποιος να εξασκήσει την προπονητική είναι σχεδόν αυτονόητο ότι πρέπει να γνωρίζει πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θεωρούν ότι θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά καλύτερα από τους ίδιους. Μεταξύ τους, παράγοντες του ποδοσφαίρου, φτασμένοι και μη δημοσιογράφοι, αναλυτές, φίλαθλοι κτλ. Η κατάκτηση της έξωθεν καλής μαρτυρίας μοιάζει για τον προπονητή μ έναν καθρέφτη που συνθέτει τα ραγισμένα κομμάτια του. Οι συνθήκες εργασίας σπάνια είναι ιδανικές, τα προβλήματα δε λείπουν και στην πραγματικότητα απρόοπτη είναι η μη εμφάνισή τους, ενώ και η συμπάθεια του κοινού προς το πρόσωπό του είναι πάντοτε μερική και υπό αίρεση. Άλλωστε κανένας προπονητής, όσο επιτυχημένος κι αν υπήρξε δεν κατάφερε να συνθέσει το σύνολο του φίλαθλου κοινού μιας ομάδας. Είναι γνωστό ότι πάντοτε και για τον καθένα θα υπήρχε στην κερκίδα ένας πυρήνας ανυπακοής που θα διαμόρφωνε κλίμα εναντίον του.
Άλλωστε, και το ποδόσφαιρο είναι ένα σπορ κατά κανόνα διχαστικό. Για να το αντιληφθείς αυτό δεν έχεις παρά να ρίξεις μια ματιά στις κερκίδες των γηπέδων, την ώρα που τα πράγματα δεν πάνε καλά για μια ομάδα. Να καθίσεις και ν ακούσεις πόσες εναλλακτικές απόψεις μπορεί να εκφραστούν για το ίδιο θέμα. Πόσο εύκολα δύο άνθρωποι μπορεί να φτάσουν στα χέρια για μια ασήμαντη διαφωνία. Αυτό οφείλεται σε μια αρχή που θεμελιώνει διαχρονικά όλο ετούτο το οικοδόμημα: Ο πυρήνας του σπορ είναι ο ίδιος με εκείνον του αρχαίου δράματος: τη σύγκρουση. Το ποδόσφαιρο θριαμβεύει εκεί που η επιθυμία μιας ομάδας να εκπληρώσει ένα στόχο δοκιμάζεται από τα δεκάδες εμπόδια που τη χωρίζουν από τη κατάκτηση της επιτυχίας. Το ποδόσφαιρο αντλεί από τη σύγκρουση με τον ίδιο τρόπο που την προκαλεί. Καρκινοβατεί πάνω της. Προχωρά σαν τον κάβουρα, επιτρέποντας στους λάτρεις του να έχουν όσο χρόνο χρειάζεται προκειμένου να αντιληφθούν και να αφομοιώσουν τις όποιες αλλαγές συμβαίνουν στο χώρο. Οι προπονητές σ όλη αυτή την ιστορία μοιάζουν πρόσωπα μοναχικά, αποκομμένα στην πραγματικότητα ακόμα και από τον ίδιο το σύλλογο που υπηρετούν. Έχοντας χιλιάδες ανταγωνιστές στην εξέδρα και εκατομμύρια μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες πρέπει πάντα να κερδίζουν τους αμφισβητίες και τις αντίπαλες ομάδες με τρόπο που να συμβαδίζει με τις πεποιθήσεις του ρεύματος για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται μια ομάδα. Αυτό το ρεύμα όμως έχει την πολυτέλεια να αλλάζει διαρκώς απόψεις και να προσαρμόζεται μ έναν απολύτως εγκεφαλικό τρόπο στα νέα δεδομένα που διαμορφώνει το παιχνίδι. Μιας και σπάνια κρίνεται εκ του αποτελέσματος, θεωρητικολογεί, φλυαρεί και κομπορρημονεί τσάμπα. Ο προπονητής όμως δεν έχει αυτή την ευελιξία. Κοντολογίς έχει εκτός όλων να αντιμετωπίσει και κάτι ακόμα: τον κακό του εαυτό, την έπαρσή του, το υπερφίαλο εγώ που διαμορφώνεται από τη μοναχική φύση της θέσης του. Εντούτοις κατά βάθος γνωρίζει ότι ελάχιστοι συνάδελφοί του στην ιστορία είχαν καθολική αποδοχή, κι αγαπήθηκαν από το ποδοσφαιρικό κοινό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι αυτοί εμφανίστηκαν μόνο σε προηγμένες κοινωνικά και ποδοσφαιρικά χώρες. Εκεί, όπου οι πολίτες συνήθως διατηρούν μια συστολή προτού εκφράσουν άποψη για ένα θέμα που δεν άπτεται των αρμοδιοτήτων και των προσδιορισμένων πεδίων γνώσεών τους, διατηρώντας πάντα μια πολιτισμένη επιφύλαξη που έχει τη βάση της στη γνώση ότι η κινητήρια δύναμη του πολιτισμού δεν είναι άλλη από τη σχέση αιτίας-αιτιατού. Ότι δηλαδή, πίσω από κάθε αποτέλεσμα, και συνεπώς κάθε επιλογή, κρύβεται μια αιτία που πιθανώς δεν μαθαίνουμε ποτέ, όταν σκαρώνουμε τις προτεινόμενες προσωπικές αλχημείες κατατρόπωσης του αθλητικού αντιπάλου μας.