Θυμάμαι όταν στα μέσα της δεκαετίας του 80 οι οπαδοί της Νάπολι επεφύλαξαν στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα μια αλησμόνητη υποδοχή. Μεγαλειώδης ήταν και η υποδοχή που οργάνωσαν λίγα χρόνια αργότερα οι οπαδοί της Μίλαν για να καλωσορίσουν στο Μιλάνο τον Ρουντ Γκούλιτ, όπως και οι οπαδοί του Ολυμπιακού στον Πειραιά για τον Λάγιος Ντέταρι. Η ανταπόκριση του κόσμου τότε έμοιαζε αυθόρμητη και γνήσια γιατί επρόκειτο για ονόματα παγκόσμιας κλάσης που θα κοσμούσαν τα πρωταθλήματα στα οποία θα αγωνίζονταν. Σήμερα, σ ολόκληρη την Ευρώπη, οι μεγαλειώδεις υποδοχές αστέρων του ποδοσφαίρου βρίσκονται σε ύφεση καθώς έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, και οι ευρωπαίοι φίλαθλοι έχουν χορτάσει πολλούς σημαντικούς παίκτες που τους είδαν να αγωνίζονται με τα χρώματα των ομάδων τους. Στη χώρα μας, ωστόσο, τα πράγματα, εξακολουθούν να είναι και σ αυτό τον τομέα υποβαθμισμένα. Σ ένα υποδεέστερο πρωτάθλημα όπως το ελληνικό οι φιέστες «αεροδρομίου» τέτοια εποχή εξακολουθούν να είναι ένα αρκετά συνηθισμένο γεγονός και βλέπεις σ αυτές οπαδούς ομάδων να πατικώνονται μέσα στη ζέστη, προκειμένου να καταγραφούν ως «λαός» στις κάμερες και στις συνειδήσεις των συμπολιτών τους, κομπορρημονώντας για μαζικότητα του οπαδικού τους κινήματος. Οι δε παίκτες, που γίνονται τα αντικείμενα της οπαδικής λατρείας, γνωρίζοντας οι ίδιοι κατά βάθος, καλύτερα από τον καθένα το μέγεθος της αξίας τους, δεν μπορούν συνήθως να πιστέψουν ότι τους έχει επιφυλαχθεί τέτοια υποδοχή από τόσες χιλιάδες ανθρώπων, με αποτέλεσμα να αισθάνονται μια τεράστια ευγνωμοσύνη που μεταφράζεται κυρίως σε άκρατο λαϊκισμό και τανάπαλιν! Το βέβαιο είναι ότι όλες αυτές οι κινητοποιήσεις είναι μέχρι κεραίας μεθοδευμένες, προκειμένου η σπίθα ενθουσιασμού που θα δημιουργηθεί από αυτές να μεταφραστεί άμεσα σε αγορά καρτελών διαρκείας και ποδοσφαιρικών προϊόντων από τις μπουτίκ των ομάδων και στην πραγματικότητα αποτελούν καιροσκοπισμό πρώτου μεγέθους, καθώς πολύ σύντομα οι διοργανωτές τους θα κληθούν να εξηγήσουν στους υποκινούμενους τους λόγους για τους οποίους καλλιέργησαν τόσο κάλπικες προσδοκίες. Όχι, όμως, πως θα συμβεί και τίποτα συνταρακτικό. Άλλωστε οι ίδιοι οπαδοί είναι που υποδέχτηκαν και τις προηγούμενες χρονιές ποδοσφαιριστές που κατόπιν έφυγαν από το πρωτάθλημα, νύχτα, απαρατήρητοι και αποκαρδιωμένοι.
Μικροί στρατοί οπαδών, ανθρώπων εξαρτημένων από το όραμα κάποιων άλλων, άνεργοι ή βολεμένοι, επιστήμονες και επαγγελματίες που εγκαταλείπουν για λίγο τις δουλειές τους προκειμένου να υποδεχτούν έναν ποδοσφαιριστή που δεν γνώριζαν μέχρι χθες, πενηντάρηδες που «σφάζονται» για τη φανέλα και το αυτόγραφο ενός 20χρονου σταρ κι αυτή η αέναη μάχη γοήτρου, για το ποιος τελικά είναι ο μεγαλύτερος, ο «περισσότερος», ο λαοφιλέστερος, ο σημαντικότερος, αποκαλύπτουν με περισσή ειλικρίνεια το κοινωνικό τέλμα που έχουμε περιέλθει.
Άλλωστε, το γεγονός ότι στη χώρα αυτή διοργανώνεται ένα από τα λιγότερο ελκυστικά πρωταθλήματα της Ευρώπης είναι συνάρτηση αρκετών μειονεκτημάτων. Μέχρι σήμερα είχαμε μάθει να αναγνωρίζουμε σ αυτά, μεταξύ άλλων, το μέτριο επίπεδο ποδοσφαιριστών, τις κακές διαιτησίες, τις άσχημες προπονητικές εγκαταστάσεις, την έλλειψη ποδοσφαιρικής παιδείας, μεθοδολογίας και σχολής ποδοσφαίρου, αλλά σπάνια αναφερθήκαμε στο γεγονός ότι διαθέτουμε πιθανότατα και κάποιους από τους χειρότερους φιλάθλους στην Ευρώπη. Παραδοσιακά, άλλωστε, οι Έλληνες, σε μεγάλο βαθμό είτε ως οπαδοί είτε ως ψηφοφόροι επηρεάζονται από το λαϊκισμό και την κολακεία. Τους αρέσει επίσης να συμπεριλαμβάνονται σε μεγάλες μάζες ανθρώπων, να αντιπαρατίθενται με αντιπάλους σε συζητήσεις εφηβικού επιπέδου. Υποστηρίζουν με τυφλό πάθος τις ομάδες τους επειδή προσδοκούν από αυτές τη χαρά και το υποτιθέμενο γόητρο που αδυνατούν να προσφέρουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Κολακεύονται όταν κάποιοι λένε γι αυτούς ότι ανήκουν στους πιο φανατικούς οπαδούς και χαραμίζουν ολόκληρα οκτάωρα από τη ζωή για να κόψουν περισσότερα χαρτάκια για τα γήπεδα από τους συμπολίτες τους, να σκεφτούν κάποιο πιο εντυπωσιακό σύνθημα, να ζωγραφίσουν ένα εμπνευσμένο πανό. Υπέροχα πράγματα και πολύ ελπιδοφόρα! Και μετά κάθονται τα κόμματα και αναρωτιούνται πιο μπορεί να είναι το πολιτικό μήνυμα που έχουν αποστείλει, τέτοιας ποιότητας άνθρωποι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου