Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ, ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΓΚΥΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Αν μου πείτε, εν τάχει, ποιο θεωρείτε ότι είναι το πολιτικό μήνυμα που αποστέλλει προς την εκάστοτε κυβέρνηση ο πολίτης, που, δίχως τυπικά προσόντα, χρησιμοποιεί κάποια γνωριμία του προκειμένου να διοριστεί στη θέση ενός καταλληλότερού του, θα επιχειρήσω να σας βρω αμέσως το μήνυμα αυτών των ευρωεκλογών. Για να με βοηθήσετε λιγάκι, σας καλώ επίσης να σκεφτείτε τι είδους μήνυμα εκπέμπει προς τα πολιτικά κόμματα ένας πατριώτης επιχειρηματίας που φοροδιαφεύγει συστηματικά, ένας μαχόμενος για τη βελτίωση της Παιδείας φοιτητής που δεν πατάει ποτέ στη σχολή του, ένας άρρωστος συμπολίτης μας που διαμαρτύρεται για τις ελλείψεις προσωπικού στα νοσοκομεία, αλλά παράλληλα απαιτεί από την πολιτεία να χαρίσει τα χρέη στην αγαπημένη του ομάδα, ή ένας λάτρης του κεϊνσιανού μοντέλου που προφασίζεται την κρίση για να μειώσει το κόστος μισθοδοσίας στην επιχείρησή του. Θεωρώ ότι το μήνυμα, όλων είναι: «Μη με παίρνεις και πολύ στα σοβαρά. Κάνε μου μια φορά το χατίρι και θα είμαι δικός σου για πάντα». Προσωπικά είμαι της άποψης ότι το μοναδικό ασφαλές μήνυμα αυτών των ευρωεκλογών είναι ότι ο Έλληνας απλώς προτίμησε την οδό της παραλίας από εκείνης μιας κάλπης που δεν θα διακύβευε μεταξύ άλλων το βόλεμά του σε κάποια θεσούλα. Εντελώς απλοϊκά, αυτό σημαίνει ότι επικράτησε στη ζυγαριά των προτεραιοτήτων του το καλοκαίρι, το ξέσκασμα, η ζέστη και η θάλασσα από την συμμετοχή του σε μια αμφιλεγόμενη εκλογική διαδικασία, κι απλώς, όπως συνηθίζει πάντα να ιδεολογικοποιεί της αδυναμίες του προκειμένου να τις απενοχοποιήσει έτσι και τώρα έδωσε στη στάση του κάποια πολιτικοφανή χαρακτηριστικά. Άλλωστε, έχει και ένα δίκιο, ένα ουσιαστικό άλλοθι, όταν σκέφτεται ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και κανένας ουσιαστικός λόγος για να τρέχει καλοκαιριάτικα προκειμένου να ψηφίσει για μια Ευρώπη που δεν φαίνεται ικανή να μειώσει ούτε κατά κεραία το έλλειμμα δημοκρατίας που την ταλανίζει εν τη γενέσει της, κι όπου οι διορισμένοι υπάλληλοί της απολαμβάνουν αρμοδιότητες που οι εκλεγμένοι δεν μπορούν ακόμα να αγγίξουν. Σε γενικές γραμμές, αυτό πιστεύω ότι ισχύει, συν το ότι δεν φανερώνει σωφροσύνη το να αποδίδουμε, όποτε μας συμφέρει, χαρακτηριστικά πολιτικής συνειδητοποίησης στις αποφάσεις ενός λαού που, στην πλειοψηφία του αγαπάει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο που υποστηρίζει, περισσότερο από την πατρίδα του, την πόλη και την ίδια του την οικογένεια. Πρέπει να παραδεχτούμε, ακόμα, ότι σε μεγάλο βαθμό, αυτός ο λαός, που, στην πλειοψηφία του παραμένει χωρίς ιδιαίτερη παιδεία και πνευματικές ανησυχίες, που πάσχει στον τομέα της ιεράρχησης των σημαντικών, επιλέγοντας για παράδειγμα να ακούει τραγούδια από ανθρώπους μιας οικογενειακής διαδοχής, νιώθοντας στο αεροπλάνο μεγαλύτερη ασφάλεια όταν το πιλοτάρει ο γιος ενός παλιού πιλότου αντί για τον καλύτερο στη σχολή του, ψηφίζοντας τέσσερις διαδοχές ονομάτων τα τελευταία 50 χρόνια, αραχτός μεταξύ των πρώτων θέσεων σε όλες τις διεθνείς έρευνες που αποτυπώνουν τις παθογένειες των λαών, δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας λαός που εκπέμπει με συνειδητοποιημένο τρόπο πολιτικά μηνύματα. Μόνο μια αγανάκτηση, έμαθε με σιγουριά να εκφράζει, κι αυτή συγκεχυμένη, ευκαιριακή, ένα συναίσθημα που εύκολα μπορεί να αντιστραφεί αν τα πράγματα βελτιωθούν προσωρινά σε ατομικό επίπεδο. Γι αυτό είμαι της άποψης, ότι όλες αυτές οι προσπάθειες που γίνονται από τα πολιτικά κόμματα το τελευταίο διάστημα, ερμηνείας του υποτιθέμενου μηνύματος των εκλογών αποτελούν απλώς ακόμα μια χονδροκομμένη φάρσα, με την οποία προσπαθούν να αγοράσουν πολιτικό χρόνο προκειμένου να αποκαταστήσουν σταδιακά τις εσωκομματικές τους ισορροπίες. Όλοι θεωρούν πως έχουν κατανοήσει πλήρως το μήνυμα των εκλογών και με την πρώτη ευκαιρία ψέγουν τους αντιπάλους τους που δεν κατάφεραν να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Όλοι μοιράζονται ένα μικρό ποσοστό δίκαιου και αληθείας, εκείνο που αντιστοιχεί στην υποκειμενική θεώρηση των πραγμάτων. Όμως, τελικά, οι περισσότεροι, συμμετέχοντες και μη, αποφεύγουν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα στα ευρύματα αυτής της αποχής, που κάποιες φορές έχει και χαρακτηριστικά δραστηριοποίησης. Γιατί τελικά, αποχή από την προσπάθεια για πρόοδο και βελτίωση της κατάστασης, είναι και η συμμετοχή που ενισχύει και ανανεώνει το υπάρχον απαράλλαχτο σκηνικό.