ΔΑΥΪΔ ΧΩΡΙΣ ΣΦΕΝΤΟΝΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Οι όροι που θέτει ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανάχιου προκειμένου να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, την ώρα μάλιστα που σε πείσμα της διεθνούς κοινότητας αρνείται να υποκύψει στις συνενταγμένες πιέσεις προκειμένου να προβεί στο πάγωμα των εποικισμών των παλαιστινιακών εδαφών από τους ισραηλινούς, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να ανακόψει μια «φυσική» διαδικασία ανάπτυξης του πληθυσμού, δεν αντανακλούν κάτι διαφορετικό από μύχιες σκέψεις δεκαετιών, οι οποίες, σήμερα, απλώς αποτολμήθηκε να εκφραστούν. Οι ισραηλινοί, λοιπόν, στην πραγματικότητα, ήταν και είναι έτοιμοι να αποδεχτούν μοναχά ένα είδος παλαιστινιακού κράτους, χωρίς ουσιαστική οντότητα, αυτοσυνειδησία, εθνική αυτοπεποίθηση και προοπτική ανάπτυξης. Ένα προτεκτοράτο, χωρίς πραγματική υπόσταση, δυνατότητα άμυνας απέναντι στις γειτονικές προκλήσεις, ανάπτυξης σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, χωρίς τελικά στην πραγματικότητα ζωτικό χώρο, διαρκώς στην ανάγκη των ισραηλινών και των ισχυρών φίλων τους, που συνεισέφεραν τα μέγιστα στην εγκαθίδρυση της παντοδυναμίας τους στην περιοχή. Είναι τουλάχιστον απαράδεκτοί αυτοί οι όροι, γιατί στην πραγματικότητα κανένα κυρίαρχο κράτος δεν επιτρέπεται να θέτει οποιουσδήποτε όρους αποτροπής της δημιουργίας ενός άλλου κυρίαρχου κράτους. Πρόκειται για μια ακραία μιλιταριστική λογική που υποστηρίζεται σ αυτή τη χρονική συγκυρία και από την πλειοψηφία του ισραηλινού λαού, ο οποίος δείχνει να εμπνέεται από τη δημιουργία αντί μιας ισότιμης σχέσης γειτονίας με τους παλαιστίνιους, μιας σχέσης διαρκούς εξάρτησης και χειραγώγησής τους. Ο ισχυρός παράγοντας της περιοχής επιδεικνύει με κάθε τρόπο την υπεροχή του, προσπαθώντας να αφαιρέσει από τον αντίπαλό του ακόμα και τη «σφεντόνα» που διατηρεί απαράλλαχτη εδώ και χρόνια, την ώρα που οι δυνάμεις, οι οποίες συνέβαλαν στην ισχυροποίησή του, φανερώνουν σήμερα μια αδυναμία στο να «κακοκαρδίσουν» αυτό το καλομαθημένο παιδί τους, που πλέον χρησιμοποιεί ως όπλο του ένα απόσταγμα αποδεκτών και καταδικασμένων από την ιστορία πολιτικών πρακτικών προκειμένου να ορίσει με τον πιο απόλυτο τρόπο τους κανόνες του παιχνιδιού. Παρά την αισιοδοξία της Ουάσιγκτον, που χαρακτήρισε ως «θετικό βήμα προς τα εμπρός» τη θέση του κ. Νετανιάχου, η ίδρυση ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους στα ιστορικά του εδάφη σκοντάφτει και πάλι σήμερα στον ύφαλο μιας ακραίας πατερναλιστικής ιδεολογίας, που θεμελιώθηκε επάνω στο πνεύμα του φόβου, καλλιεργήθηκε στη βάση της ανάδειξης υπαρκτών και ανύπαρκτων εθνικιστικών διαφορών και γιγαντώθηκε πάνω σ έναν ιδιότυπο ελιτισμό, θρέμμα της μη ισόρροπης ανάπτυξης που διαμορφώνεται διαρκώς στην ευρύτερη περιοχή. Εν κατακλείδι, ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ δύο εθνών που βρίσκονται σε τόσο επώδυνες και μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ισορροπεί σε τέτοιο βαθμό ανισότητας, αν θέλουμε φυσικά να μιλάμε για την εξεύρεση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του μεσανατολικού που θα εξυπηρετεί την ειρηνική συνύπαρξη δύο ισότιμων κυρίαρχων κρατών, κι όχι απλώς μιας λύσης που θα συμβάλλει στην διαιώνιση του εβραϊκού γοήτρου στην πολύπαθη περιοχή.