Γίνεται ευρύτερα αντιληπτό ή μήπως είναι απλώς ιδέα μου, πως οι περισσότεροι περιπλανώμενοι μουσικοί του δρόμου σήμερα δείχνουν μια απίστευτη εμμονή στην απόδοση του γνωστού παραδοσιακού τραγουδιού, εκείνου που συμπυκνώνει όλη την ομορφιά και τη σοφία της απλότητας στον αποκαλυπτικό του στίχο «σ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ αγαπώ γιατί είσαι εσύ»; Πολύ σπάνια, όμως, ακούμε στους ελληνικούς δρόμους, άλλο τραγούδι από αυτό, από τους πλανόδιους μουσικούς. Άντε καμιά φορά να μας αιφνιδιάσει κανένας και με το «άστα τα μαλλάκια σου» πάντα φυσικά, συνοδεία ακορντεόν. Ακόμα όμως και το όμορφο, όταν επαναλαμβάνεται σε το τόσο μεγάλη συχνότητα και με τέτοια μονομέρεια γίνεται ασυνείδητα κουραστικό και μονότονο. Κανείς δεν φέρνει φυσικά αντίρρηση στην άποψη ότι πρόκειται για ένα τραγούδι διαμάντι, που λάμπει, όπως ακριβώς ένα μικροσκοπικό κβάζαρ, απελευθερώνοντας για δεκαετίες την γνήσια συγκίνηση που εκλύει η ανόθευτη ψυχή. Όμως, γιατί πρέπει τελικά να αυτοπεριοριζόμαστε μονάχα σ ένα τόσο μικρό ποσοστό επιλογών από τις απεριόριστες που διαθέτουμε; Ίσως επειδή έχουμε μάθει να μην το κουράζουμε και πολύ το πράγμα; Να ακολουθούμε την πιο εύκολη επιλογή; Να μη κουραζόμαστε ιδιαίτερα προκειμένου να κατακτήσουμε μερικές στιγμές ευτυχίας; Λίγες νότες και μερικές λέξεις που επαναλαμβάνονται γοητευτικά στο συγκεκριμένο τραγούδι κι ο μουσικός που το μαθαίνει μια φορά συνειδητοποιεί ότι είναι σχεδόν αδύνατο να το ξεχάσει. Όπως και το κοινό, που το αντιμετωπίζει πλέον σαν ένα διαφημιστικό σποτάκι που του δίνει την ελπίδα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το πρόσωπο που θα μας αγαπήσει γι αυτό που είμαστε. Ταυτόχρονα, ο μουσικός δεν μπαίνει στη βάσανο του να αποδώσει μερικά επιπλέον κομμάτια. Φοβάται ακόμα να αλλάξει και τη δική του ρουτίνα. Αυτή που αντιλαμβάνεται ως ασφάλεια. Μήπως επειδή δε θέλει να ρισκάρει; Μα δεν έχει και τίποτα να χάσει. Μήπως αποφεύγει να ταλαιπωρηθεί, έχοντας μάθει ασυνείδητα να ακολουθεί την πεπατημένη; Μήπως εμπιστεύεται μοναχά τη σίγουρη οδό, της οικειότητας, όχι επειδή αισθάνεται ότι θα κερδίσει περισσότερα αλλά επειδή ο ήχος της του προσφέρει μια θαλπωρή κατεμεσίς του άγριου δρόμου; Ή μήπως τελικά, έχοντας ψυχογραφήσει το ελληνικό κοινό, και τις συνήθειές του, απλώς αποφεύγει να του προκαλέσει την αμηχανία που πάντα αισθάνεται μπροστά στις πολλαπλές επιλογές; Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροί τους, έχοντας επιλέξει τον ρόλο του ζητιάνου που παίζει μουσική από εκείνον του μουσικού που αποζητάει να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από το μικρόκοσμο των άμεσων προτεραιοτήτων του, επιδιώκουν να αποκομίσουν περισσότερα από τα ταπεινά οφέλη τους με λιγότερο κόπο. Ότι δηλαδή περίπου θα επέλεγε να κάνει κάθε εργαζόμενος που δεν αγαπάει τη δουλειά του επειδή δεν την επέλεξε ο ίδιος.
Αυτό το τραγούδι λοιπόν, με την απίστευτη διαχρονικότητα, εκφράζοντας στην πραγματικότητα την βαθύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου, που δεν είναι άλλη από αυτήν της παγίωσης του αισθήματος ασφάλειας, δηλαδή με απλά λόγια να ξέρει τι του γίνεται και ποιον έχει απέναντί του, μας τραγουδούν εδώ και πολλά πολλά χρόνια σε πολιτικό, αθλητικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο οι διαχειριστές των παραγωγικών μέσων. Όλοι αυτοί που μας αγαπούν επειδή είμαστε ωραίοι, ψηφίζουμε το κόμμα τους, υποστηρίζουμε την ομάδα τους, αγοράζουμε τα ακριβά προϊόντα τους. Που μας αγαπούν και που αισθάνονται πραγματικά ευγνωμοσύνη, που είμαστε και τους τύχαμε εμείς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου