Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΑΣ

Το θέμα του σημερινού κειμένου δεν είναι άλλο από τη μυθική έννοια της μούσας του καλλιτέχνη, του δημιουργού, του ανθρώπου που χρειάζεται πάντα μια ιδιαίτερη πνευματική διάθεση προκειμένου να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις του ιδιαίτερου καθήκοντός του.
Είναι, όμως, πράγματι, αυτή, μια υπαρκτή οντότητα, είναι αναγκαία συνθήκη,ή μήπως απλώς πρέπει πάντα να κατασκευάζουμε και να χρεώνουμε σε κάποιον άλλο το βατήρα κάποιας προσωπικής μας εξέλιξης, των μετρημένων βημάτων προόδου που έχουμε κάνει στη δουλειά μας, προκειμένου να ξορκίσουμε, μ αυτό τον τρόπο, το πνεύμα της ύβρεως, που κατακλύζει κάθε δημιουργό, την ώρα της εργασίας του; Θεωρώ ότι τίποτα στο χώρο της δημιουργικής απασχόλησης δεν είναι πιο αληθινό και υπαρκτό από την έννοια της μούσας. Του προσώπου δηλαδή εκείνου που ακόμα κι όταν σταματήσει να γονιμοποιεί τη φαντασία του δημιουργικού ανθρώπου, λόγω απόστασης και συνθηκών, δεν σταματά ποτέ να εμπνέει την απέραντη μνήμη των συναισθημάτων του. Του προσώπου εκείνου, που, και μόνο υπάρχοντας, προκαλεί τη μεγιστοποίηση της προσπάθειας ενός ανθρώπου, που έμαθε να δειλιάζει μπροστά στο φάσμα των ορίων του, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να τον απατά, να τον προδίδει, να του φέρεται με τον πιο αποκαρδιωτικό τρόπο και να μην έχουν όλα αυτά καμιά απολύτως ουσιαστική σημασία. Η μούσα λοιπόν είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πηγή έμπνευσης. Είναι μια δύναμη κινητοποίησης, ευαισθητοποίησης, δραστηριοποίησης, αναζήτησης του ανέφικτου, του ιδανικού, του προχωρημένου, είναι πάνω από έρωτες, αγάπες, σχέσεις και χωρισμούς, είναι η μοναδική απ όσες πιθανές υποψήφιες κι αν γνωρίσεις που συνδημιουργεί μαζί σου, μακριά σου, που διαβάζει κάτι προτού το γράψεις και έχει διαισθανθεί κάτι προτού το πεις. Είναι ο θεατής που ονειρεύεσαι και ελπίζεις να σε παρακολουθεί, ο συνδιαμορφωτής των πεποιθήσεών σου, του χιούμορ σου, της φιλοσοφίας σου, των απόψεών σου για τον κόσμο και τη ζωή. Είναι η επέκταση του εαυτού σου σ ένα άλλο κορμί. Είναι αυτό το πρόσωπο, που πάντα θα θυμάσαι με ευγνωμοσύνη και που θα εύχεσαι να το είχεις εμπνεύσει και συ λιγάκι στις δικιές του δοκιμασίες. Είναι το αίσθημα για έναν άνθρωπο που δεν θα αλλάξει ποτέ, όσα σιδερώματα κι αν του περάσεις. Σαν ένα πουκάμισο τσαλακωμένο, που είναι όπως το άφησε.