Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Το θλιβερό με τις μάσκες είναι ότι δεν μπορούν να κρύψουν τα μάτια.
Άρα η μεταμφίεση είναι από χέρι καταδικασμένη σε αποτυχία. Άλλωστε, αν δεν μπορείς να μακιγιάρεις τη θλίψη ή τη χαρά του βλέμματός σου είναι σχεδόν αδύνατο να υποδυθείς κάποιον άλλο. Είναι σα να καλύπτεις την κορνίζα-περίγραμμα ενός καθρέφτη περιμένοντας να εμποδιστεί η θέαση του ειδώλου σου, με συνέπεια να ωθείς τους άλλους να επικεντρωθούν σ αυτό που δεν κατάφερες να αποσιωπήσεις. Έτσι λοιπόν, μια σωστή μεταμφίεση θα έπρεπε φυσιολογικά να ξεκινάει από την επεξεργασία του καθρέφτη της ψυχής, της ζωής, της συγκυρίας που βιώνουμε και περικλείεται μεταξύ των φρυδιών και της μύτης. Την αυλαία της παράστασής μας. Τον ρουφιάνο των άλλων στη ζωή μας. Ένα ραγισμένο ή ένα ευτυχισμένο βλέμμα κρύβει όση ευγλωττία δεν χωρούν χιλιάδες βιβλία. Επειδή αυτή η βουτηγμένη στην υγρασία, γυάλινη αποθήκη αναμνήσεων, που μαρτυράει αβίαστα την αλήθεια, είναι ο μοναδικός σύνδεσμος που διαθέτουμε με το πραγματικό, το πρωτογενές, το αυτούσιο της ύπαρξής μας και παρόλες τις αλλαγές που έχουμε υποστεί προϊόντος του χρόνου, περιλαμβάνει, κάθε στιγμή, ολόκληρη και απαραχάρακτη την γεωγραφία της ιστορικής διαδρομής του βλέμματός μας, από τη χαραυγή της ζωής μας, μέχρι και τη σημερινή του έκφραση. Άλλωστε είναι το μοναδικό στοιχείο μας που δεν πρόκειται ποτέ να προδώσει τους άλλους. Επειδή είναι περισσότερο με τους άλλους παρά μαζί μας. Γι αυτό και όλοι του δείχνουν τόση μεγάλη εμπιστοσύνη κι εμείς συχνά το αποστρέφουμε δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, απ όσους προσπαθούν να το διερευνήσουν. Απ όσους δεν βγάζουν κρίση προτού το αντικρίσουν. Επειδή πάντα το βλέμμα απαντάει σε όλα τα ερωτήματα που του θέτουν και σε ακόμα περισσότερα, σε αυτή τη μη λεκτική επικοινωνία σκέψεων και συναισθημάτων, και έχει παραδώσει ατελείωτες φορές πατρίδες και κάστρα στα χέρια εκείνων που τους ανήκαν. Είναι, όμως, μια αλήθεια, αυτή του βλέμματος, τόσο ανέκφραστη, ανείπωτη και ατεκμηρίωτη, που χύνεται από τους γυάλινους σωλήνες του επιστήμονα, προτού καν αυτός καταφέρει να αποδείξει, του λόγου τω αληθές, την αξία των παράξενων ισχυρισμών του.
Μια επιστημονική αλήθεια χωρίς αξίωμα, ένα πνευματικό εργαστήρι, δίχως έλεος.
Γι αυτό επιμένω πως οι μάσκες δεν μπορούν παραδοσιακά να κρύψουν οτιδήποτε παρά μόνο να φανερώσουν, όσο φυσικά η κατασκευή τους επιτρέπει να υπάρχουν αυτά τα δύο παραθυράκια δεξιά και αριστερά τους. Κι ότι ακόμα η μεταμφίεση συχνά αποτελεί μια κραυγή αγωνίας κι ένα απονενοημένο διάβημα προς τον κόσμο να δείξει επιτέλους λίγη περισσότερη προσοχή σ αυτό που κραυγάζουν με βουβή αγωνία τα κωφάλαλα μάτια μας! Απλοϊκή συμβουλή σε όσους έχουν πράγματα να πνίξουν. Μην τραβάτε την προσοχή των άλλων στο βλέμμα σας!