Μ ΕΝΑ ΒΑΨΙΜΑΤΑΚΙ ΤΟ ΙΕΚ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Το πρόβλημα της Παιδείας στη χώρα έχει δύο όψεις. Η μία αφορά στους οργανισμούς που την παρέχουν, δηλαδή σχολεία, πανεπιστήμια, ιδιωτικές και δημόσιες σχολές. Η δεύτερη αφορά στην τεράστια ευθύνη των ίδιων των μαθητών, σπουδαστών, φοιτητών να εργαστούν σκληρά προκειμένου να αποκτήσουν τα κατάλληλα προσόντα και την κουλτούρα για να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός διεθνούς και ανταγωνιστικού οικονομικού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Στην δεύτερη περίπτωση δεν θα ήταν ψέμα αν παραδεχόμασταν ότι ο Έλληνας σπουδαστής δεν είναι και ο πιο εργατικός και φιλομαθής του κόσμου. Και γι αυτό φταίει πρωτεύοντος ο ίδιος και όχι το εκπαιδευτικό σύστημα, διότι υπάρχουν απεριόριστες πηγές προκειμένου να καλύψει τα κενά και τις ανεπάρκειες ενός προβληματικού εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά δεν το κάνει. Αντίθετα βυθίζεται στην οικειότητα του χαβαλέ, της υπεκφυγής, του πασαλείμματος, της προχειροδουλειάς, την ίδια ώρα που ο συνάδελφός του στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο εξοπλίζεται με όλα εκείνα τα εφόδια, που θα του δώσουν τα εχέγγυα να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον, έχει αφομοιώσει τη γνώση που του προσφέρουν και απαιτεί περισσότερη. Αυτές τις νοοτροπίες, εκμεταλλεύονται οι ιδιωτικοί οργανισμοί παιδείας, για να κερδοφορούν από την άγνοια και τη έλλειψη ενδιαφέροντος του Έλληνα σπουδαστή να ασχοληθεί σε βάθος με την επιστήμη, την τέχνη, την ειδικότητα που επιλέγει να εξασκήσει. Βρίσκουν και κάνουν λοιπόν. Οι κύριοι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολών που θέλουν να μετατρέψουν τα ΙΕΚ σε πανεπιστήμια, αλλάζοντας τις μοκέτες κάποιων αιθουσών. Μ ένα βαψιματάκι κι ένα σοβάδισμα. Βρίσκουν αφελείς μαθητές που επιδιώκουν να πάρουν ένα πτυχίο στα χέρια τους με το μικρότερο δυνατό κόπο για να εξασκήσουν στο μέλλον ένα επάγγελμα που θα τους αποφέρει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος με την ελάχιστη προσπάθεια. Και κάνουν εκπτώσεις στην παρεχόμενη παιδεία που προσφέρουν, χωρίς να το παίρνει χαμπάρι κανένας. Βρίσκουν καθηγητές, χωρίς αντιστάσεις από την ακαριαία απαίτηση της ανάγκης για επιβίωση και τους απασχολούν ανασφάλιστους με μισθούς πείνας. Βρίσκουν καθαρίστριες και τεχνικούς έτοιμους να νιώσουν ευγνωμοσύνη για μια ευκαιρία εργασίας με οποιουσδήποτε όρους και τους χειρίζονται κατά το δοκούν. Βλέποντας τα έσοδά τους κάθε χρόνο να αυξάνονται, εξαιτίας της έλλειψης ουσιαστικών επιλογών για τους σπουδαστές, οι οποίοι γνωρίζουν ότι και παρακάτω τα ίδια πράγματα θα συναντήσουν επιδιώκουν να αβγατίσουν τα κέρδη τους από την εξαπάτηση των ωρομισθίων και των καθαριστριών. Άνθρωποι που μοιάζουν με ρομπότ. Χωρίς στομάχι, χωρίς ψυχή. Διαβρωμένοι από την οσμή του χρήματος, αλλοτριωμένοι μέχρι το μεδούλι, ως άνθρωποι που μεγαλουργούν χάρη στο κλίμα απαξίωσης αξιών, όπως η γνώση, η κουλτούρα και η εργατικότητα που κυριαρχεί στη χώρα, τα golden boys των ιδιωτικών σχολών τρίβουν τα χέρια τους κάθε φορά που οι Ευρωπαίοι θεωρούν ως αυτονόητη τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών πανεπιστημιακού επιπέδου από τις σύγχρονες ελληνικές επιχειρηματικές δυνάμεις.