ΗΡΩΪΚΗ ΠΡΑΞΗ, ΤΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΗΜΕΡΑ!

Το μόνιμο παράπονο όλων των συνταξιούχων, που αξιώθηκαν να κάνουν οικογένεια είναι ότι δεν βλέπουν αρκετά τα παιδιά τους. Έχοντας μάλιστα θεμελιώσει και αναπτύξει μια ολόκληρη ζωή με επίκεντρο αυτά , σήμερα που τα παιδιά τους έχουν πάρει το δρόμο τους δεν βρίσκουν πια πράγματα, που να τους ευχαριστεί να κάνουν για τον εαυτό τους. Και βυθίζονται συχνά σε μια πικρή μελαγχολία που αντανακλά την έλλειψη ενδιαφερόντων και την μονολιθική οπτική που καλλιέργησαν στην ζωή τους. Περιορισμένοι, λοιπόν, σ έναν περίγραμμα, ήδη αρκετά ασφυκτικό από τα πρέπει και τους υπαρκτούς και ανύπαρκτους περιορισμούς που ορθώνει, οι συνταξιούχοι βυθίζονται σε μια καθημερινότητα που μοιάζει αφυδατωμένη από κάθε νόημα. Ιδιαίτερα εκείνοι που ακολουθούν με ευλαβική συνέπεια τους κανόνες του πολιτικά ορθού, του πρέποντος.

- Βαρέθηκα να κρυώνω, βαρέθηκα να ζεσταίνομαι, βαρέθηκα να ξυπνάω το πρωί, μου εκμυστηρεύτηκε ένας άγνωστός μου, ηλικιωμένος κύριος στην αναμονή μιας τραπεζικής συναλλαγής. Ενδιαφέρθηκα να καταλάβω από πού προέρχεται όλη αυτή η μοιρολατρία και γρήγορα συνειδητοποίησα ότι επαληθεύτηκε το κοινό σημείο αναφοράς της πίκρας μιας ολόκληρης γενιάς .-Δεν βλέπω αρκετά τα παιδιά μου, είναι η μόνιμη επωδός τους. Όμως, αλήθεια, ποια είναι τα όρια αυτού του «αρκετά;» Σίγουρα για τον Έλληνα γονιό, περισσότερο διευρυμένα απ ότι για τον ευρωπαίο. Τελικά, ευτυχώς, αργά ή γρήγορα όλοι κατανοούν, ότι οι λόγοι που τα παιδιά τους δεν τους επισκέπτονται όσο συχνά θα ήθελαν, αφορούν συνήθως στην πίεση μιας καθημερινότητας που τα υποχρεώνει με χίλιους τρόπους να παραμερίσουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Κατανοούν επίσης ότι αν ήταν μια φορά δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά στις προηγούμενες δεκαετίες, στις μέρες μας μοιάζει σχεδόν ηρωικό. Γι αυτό και τα σημερινά ζευγάρια χρειάζονται περισσότερο από ποτέ άλλοτε ενθάρρυνση, υποστήριξη και κατανόηση προκειμένου να αντεπεξέλθουν σε ρόλους σύνθετους και απαιτητικούς. Αν και όλοι μας, λίγο έως πολύ, ακολουθώντας το μοντέλο επιβίωσης των γονιών μας, θα γευθούμε νομοτελειακά, το τεράστιο κενό που θα δημιουργήσει η αποχώρηση των παιδιών από το επίκεντρο της ζωής μας.