Από την αρχαιότητα ακόμα η Ελεγεία υπήρξε το είδος εκείνο του ποιητικού λόγου που με κοφτές και σταράτες δίστιχες στροφές συνέδεε την τέχνη με το θρήνο και τον μετριασμένο σπαραγμό.
Στην ιστορία μας, που πριν από λίγα χρόνια πρωτοσυναντήσαμε στις σελίδες του βιβλίου «Το ζώο που ξεψυχά» του κορυφαίου ψυχογράφου του σύγχρονου Αμερικάνου, Φίλιπ Ροθ, η ελεγεία αφορά το σπαρακτικό εσωτερικό μοιρολόι ενός επιτυχημένου καθ όλα Αμερικανού διανοούμενου, που ανακαλύπτει ότι η χορτάτη ζωή που έζησε δεν είχε ποτέ το αγνό και πρωτόλειο αυτό πάθος που συνάντησε στο πρόσωπο της χαρισματικής φοιτήτριάς του, Κονσουέλα.
Η νεαρή κοπέλα με τις κουβανικές καταβολές μπαίνει στη ζωή του μεσήλικα διανοούμενου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή νομίζει ότι είναι ελεύθερος και ισορροπημένος, για να φέρει τα πάνω κάτω και να αποδομήσει και τις τελευταίες βεβαιότητες και σταθερές που διέθετε.
Άραγε, μπορεί να υπάρξει μέλλον στη σχέση ανάμεσα σ ένα αιθέριο πλάσμα που μόλις πέρασε τα είκοσι και έναν άνθρωπο του πνεύματος που την περνάει για 30 και πλέον χρόνια;
Μ ένα λιγάκι αυθόρμητο στυλιζάρισμα και παθητικές κινήσεις της κάμερας η Isabel Coixet αναριχάται με ασθματικές επιλογές στο δέντρο μιας ιστορίας με πολλές αδιευκρίνιστες εσωτερικές διαδρομές, επιτυγχάνοντας να αναπαραστήσει αρκετά πιστά το καλούπι της, αλλά όχι και τη βαθύτερη συναισθηματική ένταση που συνδέει τους πρωταγωνιστές της.
Ο έρωτας του μεσήλικα διανοούμενου με την νεαρή φοιτήτριά του παραμένει πάντα σ ένα πρώτο επίπεδο θέασης και η βουτιά του επιτυχημένου καθηγητή στο κενό των ψευδαισθήσεών του αποτυπώνεται ελλειπτικά μέσα από κάποιες λιγάκι πρόχειρα δεμένες σκηνές υπαρξιακής περισυλλογής.
Τελικά η δύναμη του σαρκικού έρωτα είναι αποκαθηλωτική και συνταράζει εκ βάθρων ακόμα κι αυτούς που νόμιζαν ότι είχαν δει και ακούσει τα πάντα στη ζωή τους.
Μια γνώση και εμπειρία που φτάνει το πολύ μέχρι σήμερα και αφορά κυρίως στην κατανόηση της ζωικής απογείωσής μας. Λίγο ακριβώς πριν από το θρηνητικό βουητό της ερωτικής προσγείωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου