Η πορεία «από τα αλώνια στα σαλόνια» σε χώρες όπως η Ινδία, με τη σχεδόν μηδενική κοινωνική κινητικότητα φαντάζει ουτοπική και μόνο το στιβαρό χέρι της μοίρας μπορεί να τη δρομολογήσει. Η νέα ταινία του Dannie Boyle φαίνεται πως μοιράστηκε λίγη από τη λάμψη του άστρου του νεαρού πρωταγωνιστή της, που βρέθηκε να σπάει την μπάγκα στο κλασικό πλέον τηλεοπτικό παιχνίδι «Ο Εκατομμυριούχος». Έκανε την εμφάνισή της σχεδόν απροειδοποίητα, έκτισε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μια πολύ γοητευτική μυθολογία, κέρδισε Όσκαρ και μας άφησε να αναρωτιόμαστε ποιο ήταν τελικά αυτό το ιδιαίτερο συναίσθημα που προκάλεσε στα μέλη της Ακαδημίας για να την επιλέξουν ως την καλύτερη της χρονιάς. Συνδυάζοντας στοιχεία δράματος, ινδικού ρομάντσου, κοινωνικής καταγγελίας, και περιπέτειας, η νέα ταινία του σημαντικού Αμερικανού δημιουργού μοιάζει να μην έχει καμία απολύτως πρόθεση να εμβαθύνει σε πρόσωπα και καταστάσεις, αν και διαθέτει, μια υποδειγματική αφηγηματική άρθρωση με εναλλαγές του χρόνου και των τοπίων που αποδίδονται με φυσικότητα και αρμονία. Η ταχύτητα είναι φρενιτιώδης, καθώς όλα πρέπει να ξετυλιχθούν στην διάρκεια του φυσικού χρόνου ενός τηλεπαιχνιδιού, και το μοντάζ υπακούει με ρυθμική αρμονία και οικονομία στις επιταγές του σεναρίου. Η κάμερα, υπό τις οδηγίες του Boyle, κινείται διεξοδικά, με πληθώρα κινήσεων και λήψεων που εντείνει το περιβάλλον ρευστότητας που χαρακτηρίζει την αφήγηση.
Μια ταινία για τη δύναμη και τη σημασία της βιωματικής γνώσης, τη θέληση που υπερνικά κάθε ανθρώπινη παλινωδία και τον έρωτα που εκπληρώνεται με τις ευλογίες της μοίρας, αρκετά υπερτιμημένη, αλλά ενδιαφέρουσα κι ευχάριστη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου