ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Αν πρέπει να σκεφτόμαστε μια φορά για τον αντίκτυπο που θα δημιουργήσουν στις αγορές οι εσωτερικές μας πολιτικές επιλογές, θα πρέπει να σκεφτόμαστε δύο για το μήνυμα που θα πρέπει να στείλουμε σαν συντεταγμένη πολιτεία στο εσωτερικό της χώρας σχετικά με τους υπεύθυνους της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει.

Εννοώ, πολύ απλά ότι θα κάναμε μια τρύπα στο νερό επενδύοντας πάνω στην εθνική μας ροπή που μας θέλει να αναζητούμε πάντα τις αιτίες των προβλημάτων μας μακριά από εμάς τους ίδιους, καθότι μια τέτοια επιλογή θα έριχνε για μια ακόμη φορά στάχτη στα ίδια μας τα μάτια.. Εξάλλου, η παγίωση ενός κλίματος κερδοσκοπικών επιθέσεων των αγορών εναντίον της Ελλάδας μπορεί πολύ εύκολα να μας αποπροσανατολίσει από το βασικό ερώτημα που δεν είναι άλλο από το «γιατί εξακολουθούμε να είμαστε ο πιο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης». Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σ αυτό το ερώτημα, κοιτάζοντας ο καθένας μας βαθιά στον εαυτό του, είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα φτάσουμε πολύ κοντά σε διαπιστώσεις που θα τείνουν να αγγίξουν τις αληθινές διαστάσεις του προβλήματος.

Διότι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι αγορές. Αυτές απλώς εκμεταλλεύονται τις δομικές αδυναμίες μας προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του ευρωπαϊκού νομίσματος. Είναι οι διάφορες εκφάνσεις της αναξιοκρατίας, η έλλειψη γνώσης, παιδείας, επαγγελματικής ηθικής σε καίριους και νευραλγικούς τομείς. Είναι η καλλιέργεια αντιπαραγωγικών νοοτροπιών, που έχουν δαιμονοποιήσει τις έννοιες της εργατικότητας, της αξιοσύνης, του ταλέντου. Είναι οι δεκάδες χιλιάδες αργομισθίες, που αναγκάζουν τους συνεπείς εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να εργάζονται γι αυτές. Είναι η έλλειψη παραγωγικότητας στον ιδιωτικό τομέα, η απουσία καινοτομίας, η αποκήρυξη της αυθεντικότητας. Είμαστε λαός που εφησυχάζει εύκολα δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε. Που βολεύεται και φοβάται να ρισκάρει, να διατυπώσει κάτι καινούργιο. Λαός των δοκιμασμένων λύσεων. Των γνώριμων συνταγών. Το διαπιστώνεις διαρκώς στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο διαδίκτυο, στην καθημερινή μας ζωή. Αντί να παράγουμε, αναπαράγουμε.

Προκύπτει σχεδόν πάντοτε αυθόρμητα και χωρίς σχέδιο, κάτι που μας αποσπά το ενδιαφέρον και για ολόκληρες εβδομάδες τριβελίζουμε το μυαλό μας με αυτό, εξαντλώντας κάθε πιθανή εκδοχή του θέματος. Δουλεύουμε λίγο, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Λέμε οκτάωρο εμείς, οκτάωρο κι ο Σουηδός κι αναρωτιόμαστε γιατί το προκύπτων αποτέλεσμα να είναι τόσο διαφορετικό. Θεωρώ ότι ο μόνος δρόμος είναι η αισιόδοξη απαισιοδοξία. Αυτή που σου δημιουργεί το αίσθημα ότι μια καλύτερη ζωή είναι εφικτή μέσα από συνεχή προσπάθεια και ζήλο.

Εντούτοις πρέπει να αλλάξουν δραματικά οι νοοτροπίες μας. Για δεκαετίες βλέπαμε δεξιούς, κεντρώους και κεντροδεξιούς να διεκδικούν και να κατακτούν την δική τους καλοπληρωμένη αργομισθία και την αριστερά να βάζει πλάτες για τη μονιμοποίησή τους. Έτσι φτάσαμε ως εδώ. Με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων και του καθενός από εμάς ανεξαιρέτως. Και μόνο μέσα από την αναθεώρηση όλων αυτών των πρακτικών θα ξεκολλήσουμε από τη λάσπη. Βάζοντας το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό και το προσωπικό. Διεκδικώντας προσλήψεις μόνο μέσα από διαφανείς εθνικές διαδικασίες (ΑΣΕΠ), αναλαμβάνοντας την ατομική μας ευθύνη, σε καιρούς που απαιτούν επιτακτικά από εμάς να αρχίσουμε το κτίσιμο και να αντιμετωπίζουμε με αποφασιστικότητα όποιον πολιτικό ή πολίτη υπονομεύσει την εθνική προσπάθεια για τη δημιουργία ενός σκηνικού διαφορετικού από το σημερινό.