Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΣΕ ΒΡΕΙ

Ευχάριστα νέα για τα αισθηματικά μας: ενισχύεται η τιμή του ευρώ στις διεθνείς αγορές!

ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Θα βγουν ξανά στις αγορές, να συμβληθούν, να κυλιστούν
στους δανειστές, τους συνετούς να υποκριθούν
θα βγουν ξανά στις αγορές να παραστήσουν τους καλούς
αυτούς που κάνουν ότι θέλουν τους λαούς

θα βγουν ξανά στις αγορές, να αγοράσουνε λεφτά
να τα μοιράσουνε στις τράπεζες μετά
θα βγουν ξανά στις αγορές με το μητρώο τους λευκό
και θα μας στείλουν τον στεγνό λογαριασμό

θα βγουν ξανά στις αγορές, στους εμπνευστές της κρίσης
που ακούν μια λέξη, μόνο yes, αν θέλεις να τους πείσεις
θα βγουν ξανά στις αγορές και πρέπει να χαρούμε
θα βγουν ξανά στις αγορές, δεν θα καταστραφούμε

θα βγουν ξανά στις αγορές, δείγμα επιτυχίας
καταναλωτικής στιγμές, θά ρθουν ξανά μανίας
θα βγουν ξανά στις αγορές, τα χέρια να μας λύσουν
θα βγουν ξανά στις αγορές, δε θα μας παρατήσουν

Ο οικονομικός ολοκληρωτισμός των αγορών

Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπινου είδους ο απλός άνθρωπος αναζητούσε την απελευθέρωσή του από τους φυσικούς, οικονομικούς και αργότερα κοινωνικούς παράγοντες που τον καταδυνάστευαν. Και παράλληλα, οι δυνάμεις που ήθελαν να τον εξωθήσουν στη δουλεία, και να τον χειραγωγήσουν γνώριζαν πολύ καλά ότι έπρεπε να τον διατηρούν σε κατάσταση φόβου και ημιάγνοιας για να ευοδωθούν οι φιλοδοξίες τους. Έτσι περνούσε το είδος μας από την μια εποχή στην άλλη, και ουσιαστικά εξελισσόταν και επανατοποθετούνταν κάθε φορά σ ένα νέο πλαίσιο, αντίστοιχο της κάθε εποχής, η σύγκρουση ανάμεσα στις δύο αυτές αρχετυπικές τάσεις του ανθρώπου. Και πιο συγκεκριμένα, η ελευθερία μέσω της συλλογικότητας απέναντι στον ατομισμό και την αναζήτηση πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης ανθρώπων και συγκυριών. Μ αυτά και μ αυτά, φτάνουμε στον 20ο αιώνα, όπου καταμεσής του ψυχρού πολέμου, η πρακτική της συναισθηματικής αποδόμησης του ανθρώπου προκρίνεται από συγκεκριμένους και πανίσχυρους πολιτικο-οικονομικούς κύκλους, ως η ενδεδειγμένη λύση για την επιβολή των αρχών της αγοράς και του κέρδους στην κοινωνία. Η διασπορά του φόβου και η ρευστοποίηση του ατομικού ασυνειδήτου ευοδώνεται και ο νέος άνθρωπος, ο ικανός πλέον να πιστέψει και να βασιστεί πάνω σε οποιονδήποτε πολιτικό του καθησυχάσει για λίγο τους φόβους του που ο ίδιος άλλωστε του εμφυσάει, είναι πραγματικότητα. Οι εμπνευστές της μεθοδολογίας που έχει ως στόχο την πολιτική και οικονομική καταδυνάστευση των μαζών από τους κανόνες της αγοράς εμπνέονται διαρκώς νέους τρόπους για να εφαρμόσουνε τα αποτελέσματα των πειραματικών ερευνών τους στην ψυχομετρία σε μεγαλύτερη κλίμακα ανθρώπων. Κι όσο το κόλπο πετυχαίνει τόσο περισσότερο αποθρασύνονται και δοκιμάζουν κάθε φορά κάτι ακόμα πιο προωθητικό των διαχρονικών σχεδιασμών τους. Σ αυτό το κλίμα, που δημιουργείται, σχεδόν πάντα από τις κυβερνήσεις των τρομοκρατημένων πολιτών, ώστε να καταφέρνουν να περνούν τα μέτρα εκείνα που παραβιάζουν τα δικαιώματα και περιορίζουν τις ελευθερίες των υπηκόων τους, ένα μέρος της φιλελεύθερης πλευράς των διανοουμένων αναλαμβάνουν την ιδεολογική αιτιολόγηση και το λανσάρισμα του εγκλήματος στην κοινωνία. Η βασική ιδέα της φιλοσοφίας τους είναι πως έτσι έχουν τα πράγματα, αυτός είναι ο κόσμος μας και πως οι αγορές δικαιολογημένα είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού επειδή διαθέτουν την δύναμη να μας δανείζουν. Κανείς, όμως από αυτούς δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να αναρωτηθεί, υπό ποιες προϋποθέσεις τα χρηματοπιστωτικά αυτά ιδρύματα αποκτούν αυτό το αιματοβαμμένο κεφάλαιο που αβγατίζουν εν συνεχεία με εκβιασμούς και δόλια οικονομικά παιχνίδια. Και κυρίως αν γνωρίζουν ότι υπερασπίζονται μια διαδικασία που κρύβει πιθανότατα στον πυρήνα της ενδείξεις οικονομικού εγκλήματος. Εκτός, φυσικά, αν αποδεχόμαστε ότι αυτοί, οι δέκα, είκοσι, τριάντα, πενήντα άνθρωποι, που τους δίνουμε υπερφυσικές διαστάσεις ονομάζοντάς τους "αγορές" κινούνται σ έναν κύκλο τίμιας επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αυτοί που επί της ουσίας δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να δανείζουν στους λαούς, τα χρήματα που τους αποσπούν με τεχνητές κρίσεις, πολέμους, φαύλες πρακτικές, εκμεταλλευόμενοι την απουσία πολιτικού κεφαλαίου. Αναφέρομαι, όταν μιλώ για διανοούμενους αυτής της νοοτροπίας σε όλους εκείνους που συχνά θα τους ακούσετε να συστήνουν μέσω των άρθρων, των βιβλίων και των ομιλιών τους, τους διάφορους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να ενταχθούμε, σ έναν κόσμο που εν πολλοίς ούτε μας εμπνέει, ούτε και μας αντιπροσωπεύει, ώστε να πονέσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο κατά την προσαρμογή. Η απόλυτη ελευθερία και η αυτορύθμιση των αγορών τους φανατίζει με τρόπο που να μην μπορούν να διακρίνουν τις αγκυλώσεις που στρεβλώνουν το ιδεολογικό τους υπόβαθρο. Είναι οι παρωπίδες του φιλελευθερισμού, που δεν επιτρέπουν σε σκεπτόμενα όντα να διακρίνουν ότι εξαπλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο μια τετραγωνισμένη μορφή φασισμού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε οικονομικό ολοκληρωτισμό. Τους κινδύνους του οποίου περιέγραψε καλύτερα από τον καθένα ο Άλντους Χάξλεϋ.

Απηυδισμένοι απ την συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και την υποθετική αδυναμία τους να αντιδράσουν στα μαζικά κύματα επιθέσεων που εκτοξεύει η οικονομική ελίτ, οι πολίτες αναζητούν ανεπιτυχώς εναλλακτικές λύσεις σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και ανθρωποκεντρικές ιδεολογίες. Εκεί διακρίνουν φθαρμένες ιδεοληψίες και ξεχασμένα συνθήματα που όχι μόνο ικανά να δώσουν λύσεις δεν μοιάζουν, αλλά ούτε και μια ουσιαστική παρηγοριά. Τελικά, η πιο αποτελεσματική άμυνα των πολιτών του κόσμου απέναντι σ αυτή τη λαίλαπα που δεν θα καλμάρει ποτέ, όσο υπάρχει ακόμα διάθεση για υποχώρηση στο φόβο και μοιρολατρία, είναι η ανάδειξη της ατομικής ευθύνης, όπου ο κάθε άνθρωπος παίρνει στα χέρια του τη ζωή του και την εξέλιξη της προσωπικότητάς του, ώστε να μάθει να διακρίνει το φυσιολογικό από το μη πραγματικό, και τους πραγματικούς λόγους ανησυχίας από το φάντασμα του φόβου.

Είναι τελικά η επικράτηση της ψύχραιμης και καθαρής σκέψης, που θα δώσει την απάντηση, σ έναν κατασκευασμένο γρίφο. Κι αν ποτέ δημιουργηθεί μια συλλογικότητα, εξελιγμένων ατομικοτήτων, που καμιά δύναμη στον κόσμο δεν θα καταφέρει να τεστάρει τις αντοχές που θα μπορεί πιθανότατα να αναπτύξει απέναντι στις ισχυρές πιέσεις που πιθανότατα θα δέχεται από τους καλά συντονισμένους κύκλους, οι οποίοι έχουν αναγάγει το κέρδος σε ελκυστική θεότητα και παντοδύναμο άρχοντα του σκοτεινού τους βασιλείου, η ανθρωπότητα θα έχει πραγματοποιήσει ένα καθοριστικό βήμα προς το δικό της μέλλον. Το αύριο, που θα χαρακτηρίζεται από την ώριμη γενναιότητα του συνειδητοποιημένου ανθρώπου.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι που έχουν αποκτήσει τη δύναμη να απειλούν με ενδεχόμενη υποβάθμιση οικονομίες χωρών, αποτελούν σήμερα μια πραγματικότητα που άλλοι μπορούν να αποδεχτούν και άλλοι όχι. Αναλόγως, μάλιστα, από τη θέση που τοποθετείται κανείς στο πεδίο των ιδεολογικών φασμάτων, η αγριότητα και ο κυνισμός των αγορών, λαμβάνει χαρακτηριστικά είτε αυτονόητης αυτό-ρύθμισης της οικονομικής διαδικασίας, είτε μιας βαθιάς αντιδημοκρατικής εξέλιξης που προκαλεί η αποχαλίνωση των δυνάμεων της αγοράς, οι οποίες δείχνουν με απαράμιλλη φυσικότητα να υπερκαλύπτουν το κενό που δημιούργησε στην Ευρώπη η απουσία σημαντικών πολιτικών μεγεθών αλλά και πραγματικής βούλησης επίλυσης των προβλημάτων με πολιτικό τρόπο.
Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη το πλήρες καπέλωμα της πολιτικής από την οικονομία, που ταυτόχρονα συνιστά μια ολοφάνερη απειλή εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας. Και η απειλή αυτή γίνεται ακόμα πιο τρομακτική όταν συνειδητοποιούμε το πόσο ανοχύρωτες είναι οι δημοκρατίες απέναντι στις επιδιώξεις κερδοσκόπων, που αποσύρουν ή επανατοποθετούν κατά το δοκούν τα κεφάλαιά τους σε κάποιες χώρες, την ίδια ώρα που ποντάρουν στην οικονομική καταστροφή άλλων.
Οι εκλεγμένοι πολιτικοί μοιάζουν να είναι ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, την ώρα που αρθρογράφοι και οικονομικοί αναλυτές αποδέχονται με μοιρολατρικό τρόπο μια πραγματικότητα που γνωρίζουν ότι στρέφεται εναντίον της ανθρωπότητας, καλώντας μας να αποδεχτούμε τους όρους της. Ηχηρά απούσα από αυτό το πανηγύρι καταλήστευσης και οικονομικής καταδυνάστευσης των λαών η Αριστερά, που δεν καταφέρνει ούτε κατά την περίοδο που ο καπιταλισμός δείχνει το πιο άγριο πρόσωπό του, να ξεπεράσει την ανημποριά της και να πείσει τους λαούς για τη δυνατότητά της να προσφέρει μια εναλλακτική, ανακουφιστική πρόταση, προσαρμοσμένη στις σύνθετες απαιτήσεις του ανθρώπου του 21ου αιώνα.Τελικά, μια νέα ιδεολογική βάση, που θα θέτει στο επίκεντρό της την προσπάθεια του ανθρώπου να απαλλαγεί από τις δυνάμεις που του δυναστεύουν τη ζωή (καπιταλιστικές ή κρατικιστικές) και να διεκδικήσει την ισότητα και την ελευθερία που του στερούν η σύμπλευση πολιτικών και οικονομικών συστημάτων φαντάζει μονόδρομος απέναντι στην ελεγχόμενη απενεργοποίηση της δημοκρατίας και την κυριολεκτική ακύρωση της σημασίας του δικαιώματος της ψήφου.
Έως τότε, οπότε και η εκπροσώπηση των πολιτών θα αποκτήσει καινούργιο νόημα και ουσιαστικό χαρακτήρα, αυτή η εικονική αναπαράσταση της πραγματικής δημοκρατίας, θα αποτελεί απλώς μια αποπροσανατολιστική επίκληση ενός πολιτεύματος, που αποτελεί ουσιαστικά παρελθόν ως προς τον τρόπο που μας το περιέγραψαν διαχρονικά, φιλόσοφοι, διανοούμενοι και νομοθέτες.

ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Αν πρέπει να σκεφτόμαστε μια φορά για τον αντίκτυπο που θα δημιουργήσουν στις αγορές οι εσωτερικές μας πολιτικές επιλογές, θα πρέπει να σκεφτόμαστε δύο για το μήνυμα που θα πρέπει να στείλουμε σαν συντεταγμένη πολιτεία στο εσωτερικό της χώρας σχετικά με τους υπεύθυνους της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει.

Εννοώ, πολύ απλά ότι θα κάναμε μια τρύπα στο νερό επενδύοντας πάνω στην εθνική μας ροπή που μας θέλει να αναζητούμε πάντα τις αιτίες των προβλημάτων μας μακριά από εμάς τους ίδιους, καθότι μια τέτοια επιλογή θα έριχνε για μια ακόμη φορά στάχτη στα ίδια μας τα μάτια.. Εξάλλου, η παγίωση ενός κλίματος κερδοσκοπικών επιθέσεων των αγορών εναντίον της Ελλάδας μπορεί πολύ εύκολα να μας αποπροσανατολίσει από το βασικό ερώτημα που δεν είναι άλλο από το «γιατί εξακολουθούμε να είμαστε ο πιο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης». Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σ αυτό το ερώτημα, κοιτάζοντας ο καθένας μας βαθιά στον εαυτό του, είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα φτάσουμε πολύ κοντά σε διαπιστώσεις που θα τείνουν να αγγίξουν τις αληθινές διαστάσεις του προβλήματος.

Διότι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι αγορές. Αυτές απλώς εκμεταλλεύονται τις δομικές αδυναμίες μας προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του ευρωπαϊκού νομίσματος. Είναι οι διάφορες εκφάνσεις της αναξιοκρατίας, η έλλειψη γνώσης, παιδείας, επαγγελματικής ηθικής σε καίριους και νευραλγικούς τομείς. Είναι η καλλιέργεια αντιπαραγωγικών νοοτροπιών, που έχουν δαιμονοποιήσει τις έννοιες της εργατικότητας, της αξιοσύνης, του ταλέντου. Είναι οι δεκάδες χιλιάδες αργομισθίες, που αναγκάζουν τους συνεπείς εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να εργάζονται γι αυτές. Είναι η έλλειψη παραγωγικότητας στον ιδιωτικό τομέα, η απουσία καινοτομίας, η αποκήρυξη της αυθεντικότητας. Είμαστε λαός που εφησυχάζει εύκολα δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε. Που βολεύεται και φοβάται να ρισκάρει, να διατυπώσει κάτι καινούργιο. Λαός των δοκιμασμένων λύσεων. Των γνώριμων συνταγών. Το διαπιστώνεις διαρκώς στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο διαδίκτυο, στην καθημερινή μας ζωή. Αντί να παράγουμε, αναπαράγουμε.

Προκύπτει σχεδόν πάντοτε αυθόρμητα και χωρίς σχέδιο, κάτι που μας αποσπά το ενδιαφέρον και για ολόκληρες εβδομάδες τριβελίζουμε το μυαλό μας με αυτό, εξαντλώντας κάθε πιθανή εκδοχή του θέματος. Δουλεύουμε λίγο, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Λέμε οκτάωρο εμείς, οκτάωρο κι ο Σουηδός κι αναρωτιόμαστε γιατί το προκύπτων αποτέλεσμα να είναι τόσο διαφορετικό. Θεωρώ ότι ο μόνος δρόμος είναι η αισιόδοξη απαισιοδοξία. Αυτή που σου δημιουργεί το αίσθημα ότι μια καλύτερη ζωή είναι εφικτή μέσα από συνεχή προσπάθεια και ζήλο.

Εντούτοις πρέπει να αλλάξουν δραματικά οι νοοτροπίες μας. Για δεκαετίες βλέπαμε δεξιούς, κεντρώους και κεντροδεξιούς να διεκδικούν και να κατακτούν την δική τους καλοπληρωμένη αργομισθία και την αριστερά να βάζει πλάτες για τη μονιμοποίησή τους. Έτσι φτάσαμε ως εδώ. Με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων και του καθενός από εμάς ανεξαιρέτως. Και μόνο μέσα από την αναθεώρηση όλων αυτών των πρακτικών θα ξεκολλήσουμε από τη λάσπη. Βάζοντας το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό και το προσωπικό. Διεκδικώντας προσλήψεις μόνο μέσα από διαφανείς εθνικές διαδικασίες (ΑΣΕΠ), αναλαμβάνοντας την ατομική μας ευθύνη, σε καιρούς που απαιτούν επιτακτικά από εμάς να αρχίσουμε το κτίσιμο και να αντιμετωπίζουμε με αποφασιστικότητα όποιον πολιτικό ή πολίτη υπονομεύσει την εθνική προσπάθεια για τη δημιουργία ενός σκηνικού διαφορετικού από το σημερινό.