Στην πραγματική ζωή, τις αληθινές ελπίδες μας τις καλλιεργούμε μόνοι μας. Την αισιοδοξία μας την κτίζουμε με τις δυνάμεις μας, τις πιθανότητες επιτυχίας που διαθέτουμε τις διεκδικούμε με τη δουλειά μας, την προοπτική μας την ατενίζουμε με τα μάτια μας.. Αποδεδειγμένα, άλλωστε, δεν υπάρχει, διεθνώς, πιο διαχρονικός και αποτελεσματικός τρόπος, προκειμένου να επιτύχει κανείς ένα στέρεο επίπεδο διαβίωσης από τη σκληρή και τίμια προσπάθεια. Αυτή που πάντοτε μας επιστρέφει ένα μίνιμουμ ανταμοιβής, που μπορούμε κατόπιν να αξιοποιήσουμε για να δημιουργήσουμε ελπίδα. Συνήθως, διαφορετικές προσεγγίσεις οδηγούν σε διαβολοσκορπίσματα.
Συνειδητοποιώντας, ως πολίτες και εργαζόμενοι, ότι διαχειριζόμαστε απλώς, ελάχιστες μόνο από τις απεριόριστες δυνατότητες για την απόκτηση αγαθών που δυνητικά μας προσφέρονται, είμαστε πια σε θέση να περηφανευόμαστε ότι βρισκόμαστε σε ένα δρόμο που καταφέρνει να ελίσσεται ανάμεσα από τα διασπαρμένα αδιέξοδα που καλλιεργεί το σύστημα του άκρατου εγωκεντρικού καταναλωτισμού. Σ ένα δρόμο που μοιάζει να είναι ο σωστός.
Παραδεχόμενοι με ειλικρίνεια ότι δεν είναι εφικτό να ικανοποιούμε κάθε φορά όλες μας τις επιθυμίες, έχουμε ήδη σημειώσει ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση, του να αποτινάξουμε από τους ώμους μας το αφόρητο βάρος που μας δημιουργεί η επιθυμία απόκτησης των επουσιωδών. Φροντίζοντας να ζήσουμε με τα πιο ουσιαστικά και να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους μέσα από τη δουλειά μας κι όχι απλώς θεωρώντας ότι κάποιος μας τους χρωστάει, ελαχιστοποιούμε δραστικά τις πηγές των ανησυχιών μας.
Κι αν όλο ετούτο το κατεβατό, που, υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να διαβάζεται ως ένα ακόμη κήρυγμα, εσχάτου μάλιστα διδακτισμού δεν αποτελούσε στην πραγματικότητα τη λογική βάση πάνω στην οποία θεμελιώνονται, στον ανεπτυγμένο κόσμο, στέρεες καριέρες, ζωές και κράτη, η χώρα μας δε θα βρισκόταν σήμερα στο επίκεντρο αυτού του ιδιότυπου και λιγάκι αυτοσχεδιαστικού οικονομικού πειράματος με τους ανομολόγητους, διδακτικού κυρίως χαρακτήρα, στόχους, που απευθύνονται στη χαλάρωση των ψυχικών αντιστάσεων των εθνικών πληθυσμών, οι οποίοι σύντομα θα κληθούν να αποδεχτούν μέτρα φιλελεύθερου τύπου, ελαστικοποίησης των όρων εργασίας και ψαλιδίσματος των εργασιακών δικαιωμάτων τους, προκειμένου να αποφύγουν, κατόπιν εκφοβισμού, τις ακραίες συνέπειες του ελληνικού παραδείγματος.
Ωστόσο, η ευδοκίμηση τέτοιων αντιεργατικών προθέσεων κάθε άλλο παρά μπορεί να προδικαστεί ως μια ενδεχόμενη επιτυχία της Κομισιόν, από τη στιγμή κυρίως που εξακολουθούν να υφίστανται, ως ασπίδες κοινωνικής προστασίας, οι αντιλήψεις περί ζωής και εργασίας που περιγράψαμε παραπάνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου