Η αγάπη ενός ανθρώπου για τον λαό του, μοιάζει πολλές φορές με το ειλικρινές ενδιαφέρον του για έναν μακρινό συγγενή. Εντούτοις δεν περιορίζεται εκεί. Είναι πηγαία και αυτονόητη, σχεδόν οργανική, αλλά και ταυτόχρονα ανακουφιστικά αποστασιοποιημένη. Η Ελλάδα, λοιπόν, ο δικός μας συγγενής, περιμένει αύριο ένα επιτελείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, προκειμένου να διερευνηθούν οι δυνατότητες ενεργοποίησης του περίφημου μηχανισμού στήριξης. Η ψυχολογία των Ελλήνων, μοιάζει πολύ σήμερα με τη συννεφιασμένη κυριακάτικη ημέρα.
Από πολλές απόψεις, είναι πλέον καθολικά παραδεκτό πως η χώρα έχει μπει σε μια περιπέτεια και πως πρέπει να μάθει να βασίζεται μόνο στις δικές της δυνάμεις προκειμένου να ανταποκριθεί στις δυσκολίες που αναμένεται να συναντήσει.
Ανησυχώ, εντούτοις, γιατί δεν διακρίνω ειλικρινή πρόθεση από πολλούς Έλληνες να εκριζώσουν τις αιτίες που οδήγησαν τη χώρα σ αυτό το σημείο. Και από την κυβέρνηση μια προσπάθεια να λάβει μέτρα έξω από το πρίσμα του πανικού που έχουν επιβάλλει οι αγορές που διψούν για αίμα. Όπως πάντα είναι τελικά μόνες τους σ αυτή τη μάχη, οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, αυτές που συνειδητοποιούν τη σκοπιμότητα δημιουργίας ενός νέου μοντέλου λειτουργίας των κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων, και έπεσαν πρώτες θύμα των τυφλών μέτρων της κυβέρνησης. Αυτές οι δυνάμεις που μοιράζονται το ίδιο πεπρωμένο με ανθρώπους που διαθέτουν νοοτροπίες δύο αιώνων πριν. Αισιοδοξώ, από την άλλη, επειδή βλέπω πως η χώρα αποκτά και πάλι ένα όραμα, μετά από μια μακρά περίοδο αποχαύνωσης μέσα σ ένα περιβάλλον εικονικής ευμάρειας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου