Η αλληλεγγύη σε οικονομικά μορφώματα όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να διαθέτει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα της βοήθειας ενός επιχειρηματία προς τον συνέταιρό του, την ώρα που τα θαλασσώνει και κινδυνεύει να τραβήξει και τον ίδιο στον πάτο. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από το λιγότερο δυνατό που μπορούν να κάνουν οι εταίροι μας προκειμένου να μην εξαπλωθεί η «ελληνική πυρκαγιά» στα εδάφη τους. Με όρους πάντα που πλησιάζουν εκείνους της αγοράς καθώς και οι ίδιες οι χώρες αποτελούν υπό μία έννοια μεγάλους οργανισμούς που αποσκοπούν στο κέρδος και απαιτούνε με κάποιο τρόπο τον κατά το δυνατό μεγαλύτερο περιορισμό του επιχειρηματικού κινδύνου.
Με μία ωστόσο διαφορά: Ότι λαμβάνουν υπόψη στις εκτιμήσεις αυτού του κινδύνου τη βεβαιότητα ότι δύσκολα μια χώρα μπορεί να χρεοκοπήσει σε αντίθεση με τους μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους, που δεν λαμβάνουν στις εκτιμήσεις τους υπόψιν ορισμένες πολιτικές, γεωγραφικές και ιστορικές συνισταμένες, που καθιστούν τις χώρες ζωντανούς οργανισμούς, έτοιμους να ξαναβρεθούν ανά πάσα στιγμή σε πιο προσοδοφόρους οικονομικούς κύκλους.. Άλλωστε και για τη χώρα μας είναι ετούτη η περιπέτεια μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι στην πραγματικότητα μόνο στις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να βασιζόμαστε και να προστρέχουμε στο μέλλον, καθώς όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, σ αυτό τον οικονομικό συνεταιρισμό που μόνο κατ ευφημισμό μπορεί να θεωρηθεί ένωση. Διότι καμιά ένωση δεν μπορεί να υπάρξει τελικά, χωρίς ψυχικούς συνδετήρες, συνείδηση συνδρομής και ουσιαστικής αλληλεγγύης.
Κι από την άλλη μεριά στην επίκληση καμιάς τέτοιας αλληλεγγύης δεν μπορούμε να αναλωνόμαστε, όταν δεν καταφέρνουμε να την επιδείξουμε ούτε καν μεταξύ μας στο εσωτερικό της χώρας, όπου ο κάθε κλάδος, τρώει τις σάρκες του άλλου, υποχωρώντας συνήθως από τον στίβο των εργατικών διεκδικήσεων, εφόσον ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του, αλλά κι ο κάθε ένας ξεχωριστά κοιτάζει πώς να εκμεταλλευτεί την περίσταση προκειμένου να βολέψει την πάρτη του.
Θεωρώ, εν κατακλείδι, ότι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας, βρίσκεται στο τεράστιο έλλειμμα ατομικής ευθύνης που διαθέτει. Αυτό που δεν λείπει από τον καμβά καμιάς κοινωνικής δραστηριότητας όπου όλοι είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια φροντίζοντας να μετακυλίσουν στους υπόλοιπους τις αιτίες των δεινών τους, αλλά και τις ευθύνες για την λύση των προβλημάτων τους ώστε να μην κοιτάζονται ποτέ στον καθρέφτη των προσωπικών τους ευθυνών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου