Δεν θα κόμιζα γλαύκα εις Αθήνας, αν υπερασπιζόμουν την άποψη ότι η απαισιοδοξία, που έχει πια υπερκαλύψει από άκρου εις άκρον τη χώρα μας, είναι τελικά το συναίσθημα που αντικατοπτρίζει το κλίμα της βαρβαρότητας που έμελλε να ζήσει με τη σειρά της η δική μας γενιά. Στο πλαίσιο αυτό, συχνότερα πια από ποτέ μπορώ να πω ότι συναντώ ανθρώπους που το βλέμμα τους μοιάζει σχεδόν απελπισμένο.
Ανθρώπους που αναζητούν εναγωνίως μια δουλειά και βρίσκουν στην καλύτερη των περιπτώσεων μια ημιαπασχόληση που τους δίνει κάποιο κουράγιο μέχρι να βρουν τελικά κάτι που να τους αξίζει. Εντούτοις παρατηρώ και πράγματα που μας οδηγούν σε αναγωγές που θα μπορούσαν να μας κάνουν σοφότερους.
Για παράδειγμα, καμιά φορά από τα αυτονόητα εκείνα πρώτα ερωτήματα μιας τυχαίας συνάντησης, μετά από χρόνια, καταλαβαίνεις ποιο είναι το κοινωνικό ζητούμενο της εποχής. Μετά τις τυπικές καλημέρες, λόγου χάρη, αυτή την περίοδο συναντάς πολύ το ερώτημα «δουλεύεις;», όπως και την απάντηση «δουλεύω σε μια επιχείρηση, όποτε έχει δουλειά».
Τελικά, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων είναι εδώ και εθελοτυφλούμε αν δεν την αναγνωρίζουμε. Άλλοι επιχειρηματίες αναγκάζονται από την κατάσταση να τη χρησιμοποιούν ως δυνατότητα επιβίωσης της οικονομικής τους μονάδας, ενώ άλλοι που μπορεί να βγάζουν και ακόμα περισσότερα κέρδη από πριν, ως μάννα εξ ουρανού, που δεν θα άφηναν ποτέ να πάει ανεκμετάλλευτο.
Κι από την άλλη συναντάς συχνά ανθρώπους χωρίς εργασία, που πολύ γρήγορα κι αφού σου εκφράσουν τα παράπονά τους για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά, θα σου μιλήσουν για τις καταναλωτικές προσδοκίες των επόμενων μηνών τους, που μπορεί να αφορούν από την αγορά ενός ακριβού αυτοκινήτου έως την πραγματοποίηση ενός πανάκριβου ταξιδιού στο εξωτερικό. Ανθρώπους που σου δίνουν την εντύπωση ότι θέλουν να βρουν μια δουλειά για να αρχίσουν ξανά να καταναλώνουν ασυστόλως κι όχι για να ζήσουν μια ζωή με τις καταγεγραμμένες οικονομικές τους δυνατότητες. Δημιουργώντας σου εν πολλοίς την αίσθηση ότι τα πράγματα τελικά είναι σαφώς πιο περίπλοκα απ όσο παρουσιάζονται.
Μοιάζει τελικά κι αυτή η απαισιοδοξία να είναι αρκετά επιδερμική κι αυτό έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του γνωρίσματα: Τα θετικά του πράγματος βρίσκονται στο γεγονός ότι θα αποτιναχτεί εύκολα, όταν κάποτε η κρίση περάσει και η οικονομική δραστηριότητα αποκατασταθεί και τα αρνητικά στο ότι η απογοήτευση που δεν έγινε αιτία για περισυλλογή και σκεπτικισμό θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μια εξίσου επιφανειακή αισιοδοξία που με τη σειρά της θα αποτελέσει την μαγιά για την επόμενη ελληνική κρίση.
Αν μάλιστα δεν συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό ετούτη η μοιρολατρία στο γεγονός ότι κάπου στον ορίζοντα αχνοφαίνεται να ανατέλλει μια εποχή που μας δημιουργεί αμηχανία, καθώς είμαστε άμαθοι στα χαρακτηριστικά της, εποχή μεγαλύτερης ίσως αξιοκρατίας, κανόνων και πλαισίων, επιβεβλημένη σαφώς από τις ευρωπαϊκές νόρμες, μια εποχή εφαρμογής των αυτονόητων υποχρεώσεων μας έναντι του κράτους και του κοινωνικού συνόλου και τανάπαλιν, δεν θα φτάσουμε ποτέ στο σημείο να κατακτήσουμε το συναίσθημα της σταθερότητας και της ειλικρινούς αισιοδοξίας που προκύπτει μόνο μέσα από συνεπή δουλειά, διαφάνεια, οργάνωση και αναβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου