Η προετοιμασία της χώρας μας για την ένταξη της στη ζώνη του Ευρώ, στις απαρχές του 21ου αιώνα, υπήρξε τόσο πρόχειρη και επιφανειακή, όσο για να συνιστά εγκληματική αμέλεια.
Τις συνέπειες μάλιστα αυτής της προχειρότητας σε συνδυασμό και με τις αποκαρδιατικές επιδόσεις της προηγούμενης κυβέρνησης σε μεγάλο βαθμό καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα.
Θυμόμαστε εκείνη την εποχή ότι οι προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες έψαχναν διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα προκειμένου να μεταφέρουν στους πολίτες τους τις σωστές πληροφορίες σχετικά με την αγοραστική αξία του νέου νομίσματος.
Για παράδειγμα, στη Γαλλία, υπήρξε μια φιλότιμη και καλά προετοιμασμένη καμπάνια προκειμένου να μεταφραστεί η αξία ενός προϊόντος σε εργατοώρες που απαιτήθηκαν για την παραγωγή του. Με λίγα λόγια οι υπόλοιποι ευρωπαίοι αρκετά νωρίτερα από εμάς και με σαφώς λιγότερο επώδυνο τρόπο, συνειδητοποίησαν τι μπορούν να επιτύχουν με το νέο νόμισμα και πως πρέπει να το διαχειριστούν.
Στην Ελλάδα της προχειρότητας όμως ακολούθησε όπως θυμόμαστε ένα κερδοσκοπικό όργιο «στρογγυλοποιήσεων» προεξαρχόντων των δημοσίων τιμολογιακών πολιτικών, που οδήγησε τελικά στον φαύλο κύκλο της ακρίβειας που μας κατέστησε σήμερα μια από τις πιο ακριβές και λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες της Ευρώπης.
Επιπροσθέτως αυτό που ως τουριστική συμπεριφορά των ξένων, που συνήθιζαν επισκεπτόμενοι τη χώρα μας να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις παραστάσεις του ταξιδιού παρά στην πληθωρικότητα των γευμάτων και των δείπνων τους, καμιά φορά ονομάζαμε, ευρωπαϊκή «γυφτιά, τσιγγουνιά, ξεφτίλα κτλ» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της πραγματικής αξίας ενός νομίσματος που μεσοπρόθεσμα δεν συγχωρεί παιχνίδια ανωριμότητας και παραλογισμού.
Μπορεί από τη μια να εξασφαλίζει σε κάποιον τις στέερες αρχές μιας ζωής που μπορεί να οικοδομηθεί στη βάση της ειλικρίνειας και της συνετής διαχείρισης από την άλλη όμως μπορεί να τον μετατρέψει σε διαρκή όμηρο των τραπεζών και έρμαιο των καταναλωτικών του επιθυμιών.
Επειδή λοιπόν ως νόμισμα το ευρώ δεν υποτιμάται, παρά μόνο στην εξαιρετικά σπάνια περίπτωση της καθολικής ομοφωνίας και ομοθυμίας, και προκειμένου να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, οι εμπνευστές του προβλέπουν υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων και ελαστικοποίηση των σχέσεων εργοδότη εργαζομένου, κάθε φορά που μία χώρα βλέπει την παραγωγικότητά της να συρρικνώνεται.
Γι αυτούς λοιπόν και για άλλους πολλούς ακόμα λόγους η χώρα μας εισήλθε τότε σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πεδίο με ανέτοιμους τους πολίτες της και μοιάζοντας να ισορροπεί σ ένα τεντωμένο σκοινί με άγνοια κινδύνου αλλά και γνώσεων των κανόνων του παιχνιδιού σήμερα προσπαθεί να συμμαζέψει τα ανοικοκύρευτα με τον ίδιο τρόπο που κάποιος αφήνει τον καθαρισμό των άπλυτων πιάτων του για το τέλος κάθε μήνα.
Τελικά, η συνειδητοποίηση της αξίας του νομίσματος που κρατούμε στα χέρια μας μέσω της άμεσης τιμωρίας των κερδοσκόπων της καθημερινότητάς μας και κυρίως η αποδοχή της ύπαρξης κάποιων κανόνων εύρυθμης λειτουργίας στο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο, θα μπορούσαν δυνάμει να αποτελέσουν τα αποστάγματα αισιοδοξίας από μια πολυεπίπεδη κρίση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου