Αισιοδοξία της ΕΚΤ ότι θα βρεθεί λύση στο ελληνικό πρόβλημα ρευστότητας

Τελευταία νέα. Ο εκπρόσωπος της ΕΚΤ, Μπενουά Κερέ εξέπεμψε σήμερα ένα θετικό μήνυμα για τη χώρα μας τονίζοντας ότι " Η ΕΚΤ είναι δεσμευμένη ώστε να υπάρξει επιτυχημένη λύση στην περίπτωση της Ελλάδας". Πως θα γίνει αυτό; Ο κ. Κέρε ανέφερε ότι υπάρχει πρόθεση στο πλαίσιο της καλής πίστης για επιτάχυνση των προσπαθειών απ όλες τις πλευρές ώστε να εφαρμοστεί η απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου. Μάλιστα υπάρχει η δυνατότητα ακόμη και τροποποίησης του ελληνικού προγράμματος προκειμένου να ανοίξουν ξανά οι δίαυλοι της ρευστότητας για την ελληνική οικονομία. Πρόσθεσε στο τέλος ότι απαραίτητη προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η δέσμευση της Ελλάδας ώστε να εφαρμοστεί επιτυχώς το πρόγραμμα.

Όσο χρωστώ ελπίζω

Υπάρχει ένα καλό παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά μέσα στον ευρύτερο κύκλο μου, που ερωτεύεται αποκλειστικά και μόνο γυναίκες που χρωστούν πολλά. Παρακαλώ για εκδήλωση ενδιαφέροντος απευθυνθείτε στο προσωπικό μου e mail και εγώ θα σας καθοδηγήσω αναλόγως. Προσοχή μόνο γιατί θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

Το χαμόγελο που σκορπά απαισιοδοξία

Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι για να ξεσηκωθεί μαζικά και αποτελεσματικά ένας κυρίαρχος λαός στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπου θεριεύει η αλλοτρίωση και δεσπόζει η υστεροβουλία και να πάρει κυριολεκτικά με τις πέτρες τους ταγούς της εξουσίας, σαρώνοντας τα πολιτικά, δημοσιογραφικά και δικαστικά κατεστημένα μαζί, θα πρέπει προηγουμένως να έχουν αποτολμήσει να βάλουν χέρι στις καταθέσεις του. Και αναφέρομαι προφανώς στον γνωστό τρόπο του αργεντίνικου παγώματος, να πάει μια μέρα δηλαδή ο καταθέτης σε μια τράπεζα για να τραβήξει τα λεφτά του και να του αρνηθεί το μηχάνημα τη χαρά της συνδιαλλαγής. Αυτό αποτελεί για τους αναλυτές το… αμήν των σύγχρονων ωφελιμιστικών κοινωνιών, το σημείο μηδέν τους, το κουμπί εκπυρσοκρότησης της κοινωνικής έκρηξης. Γι αυτό και οι ηγέτες της ΕΕ δαιμονοποιούν κάθε συζήτηση σχετικά με την χρεοκοπία μιας χώρας.
Η δική μας κοινωνία φαίνεται ότι αυτό το έχει αποφύγει, τουλάχιστον προσωρινά, μιας και θεωρητικά υπάρχει μια εγγυημένη εξασφάλιση των καταθέσεών μας από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και ένα υποτιθέμενο δίχτυ ασφαλείας σε περίοπτη θέση πάνω από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Κι από την άλλη μεριά, αυτή του κοινωνικού λογαριασμού , ένα δυσανάλογα μεγάλο και μακροπρόθεσμα εφαρμοστικό πρόγραμμα υποβάθμισης και απαξίωσης των λαϊκών καταθέσεων που όμως δεν έχει τα τρομοκρατικά χαρακτηριστικά του ακαριαίου θανάτου, αλλά αυτά της εξασθένισης των αντιστάσεών μας σε ένα τέμπο αργό και βασανιστικό.
Το χαμόγελο του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, την ώρα που τον συναπαντούσε στα σκαλιά του δημαρχιακού μεγάρου της Θεσσαλονίκης ο άχρωμος, άγευστος και άοσμος ανώτατος άρχοντας της πόλης Γιάννης Μπουτάρης και καθώς εξελισσόταν λίγα μέτρα παραδίπλα μια διαδήλωση διαμαρτυρίας υπαλλήλων του δήμου Θεσσαλονίκης με γιούχα και κατακραυγές δεν είναι καθόλου άσχετο με το ντεμαράζ εμπρηστικών δηλώσεων γενικευτικού χαρακτήρα εναντίον του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων που εξαπέλυσε κατά τις τελευταίες ημέρες ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος πάτησε στη μισή αλήθεια για να ακροβατήσει με στεγνά πόδια μεταξύ φανατισμού και κοινωνικού αυτοματισμού.
Η άλλη μισή αλήθεια, αυτή που δεν έχει καμία σχέση με τα παγιωμένα και αξεκούνητα συμφέροντα που λυμαίνονται και το χώρο της υγείας και με τα οποία ο οξύθυμος υπουργός έρχεται αντιμέτωπος σε καθημερινή βάση, είναι ότι υπάρχουν και μερικές χιλιάδες ανθρώπων που ασκούν το λειτούργημά τους με αξιοπρεπή τρόπο, που κινήθηκαν με αξιοκρατικές διαδικασίες και βρίσκονται εδώ και καιρό στο επίκεντρο μιας άδικης πολλές φορές καμπάνιας απαξίωσης και δυσφήμησης τους που σκοπό έχει την διευκόλυνση της υλοποίησης των άκρως φιλελεύθερων στρατηγικών της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Πίσω όμως απ όλα αυτά υπάρχει και κάτι άλλο που πραγματικά σε σοκάρει.
Είναι ουσιαστικά η δημόσια παραδοχή ήττας του προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς, διάσημου στα διεθνή φόρα για τους πύρινους λόγους του υπέρ της ανάγκης επανεξέτασης της σχέσης κοινωνιών-αγορών για την διάνοιξη ενός άλλου δρόμου για τις χειμαζόμενες κοινωνίες και τους ανυπεράσπιστους πολίτες της που συχνά πυκνά εξαπολύει. Και στον ορίζοντα ούτε μια καινούργια ιδέα . Αντίθετα, μια πολιτική βασισμένη στους φόρους, τη λιτότητα και τις περικοπές για την απαξίωση της κοινωνίας, των θεσμών και της οικονομίας, που εξαγγέλλεται επανειλημμένως για να εφαρμοστεί μονόπλευρα, μονοδιάστατα και ατελώς και πάντα με πολλαπλασιαστική ισχύ χάρη και στην αποδεδειγμένη πια αδυναμία υλοποίησης που τους χαρακτηρίζει. Και μονάχα ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο κάτω από το περιποιημένο μουστάκι του ηγέτη να θυμίζει την παλιά ανθρωποκεντρική προσέγγιση των πραγμάτων που ήδη μοιάζει με παλιό, μακρινό και μισοφθαρμένο παραμύθι.

Να μεταρρυθμιστούν οι αγορές κι όχι τα κράτη

Βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου, θυμάται συχνά ο πρωθυπουργός, κυρίως όταν επιχειρεί να δώσει ένα δραματικό τόνο σε κάποια κρίσιμη ψηφοφορία, προσπαθώντας να αποφύγει τις όποιες διαρροές. Δεν τολμάει όμως να πει ξεκάθαρα το όνομα του αντιπάλου της Ελλάδας, των δυνάμεων δηλαδή που χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να επιτύχουν τους σκοπούς τους: της αγοράς του χρήματος και των διεθνών οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης. Αυτών που δανείζουν τα δανεικά και αγύριστα των κρατικών κορβανάδων που εξυπηρετούν τα χρέη τους με «ενέσεις ρευστότητας» και πακέτα δισεκατομμυρίων προερχομένων από τις τσέπες των πολιτών, διατηρώντας παράλληλα σε προκλητικά επίπεδα τα bonus των χρυσοπληρωμένων στελεχών τους.

Σ αυτόν τον πόλεμο, λοιπόν, η Ελλάδα επιχειρεί να αμυνθεί θά λεγε κανείς τακτοποιώντας τους στρατώνες, τους χώρους φιλοξενίας και εστίασης των φαντάρων της και βελτιώνοντας τις συνθήκες πρόσβασης των σκοπών στις σκοπιές τους και τις υπηρεσίες τους. Πάσχει όμως από ιδέες και διορατικότητα που θα εμπνεύσουν μια πιο επιθετική στρατηγική. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα προσπαθεί μέσα από μια φιλόδοξη επιχείρηση δημοσιονομικής προσαρμογής να κερδίσει τον σεβασμό του αντιπάλου της, γι αυτό εκπέμπει τόση ηττοπάθεια και αποπνέει αδυναμία και υποτέλεια.

Πολεμάει επιχειρώντας να εξυπηρετήσει τους όρους που της θέτουν οι αντίπαλοί της, ένα σχήμα οξύμωρο, πολεμάει με μεταρρυθμίσεις απέναντι στις ωμά αμετταρρύθμιστες πρακτικές των διψασμένων για κέρδος βαμπίρ των αγορών, που αρνούνται να μεταρρυθμιστούν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να φέρουν την μπίλια του πονταρίσματός τους στο κατάλληλο χρώμα. Ποιο θα είναι αυτό; Τι θα τους αποφέρει περισσότερα κέρδη; Η μεσοπρόθεσμη εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ή μια ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας; Με την υπάρχουσα κατάσταση οι χώρες απλώς θα το πληροφορηθούν περιμένοντας την ετυμηγορία του χρήματος.

Η αλήθεια είναι όμως ότι η Ελλάδα διάλεξε έναν πόλεμο οπισθοφυλακής και όχι τον επιτακτικό. Αυτόν δηλαδή που αποδυναμώνει ουσιαστικά τον αντίπαλο. Που προσπαθεί να τον βάλει στην θέση του, να τον μικρύνει, να του αφαιρέσει τις εξουσίες που η πολιτική του παραχώρησε, δημιουργώντας εκουσίως το έλλειμμα δημοκρατίας που χαρακτηρίζει τις σημερινές παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις.

Είναι πολύ ευγενική και κόσμια και συμπεριφέρεται σαν μια μικρή επιχείρηση απέναντι σ ένα εξοργισμένο κράτος. Με λίγα λόγια εξυπηρετεί την σκωπτική και ανεπηρέαστη αντιστροφή των ρόλων πολιτικής-οικονομίας με ήπιες παρεμβάσεις θεωρητικού και δυνητικού χαρακτήρα, που όμως αποτελούν ασέβεια απέναντι στα όσα θυσίασε ατομικά ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος πασχίζει για ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης κι όχι για να κερδίσει το σεβασμό των αγορών.

ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Θα βγουν ξανά στις αγορές, να συμβληθούν, να κυλιστούν
στους δανειστές, τους συνετούς να υποκριθούν
θα βγουν ξανά στις αγορές να παραστήσουν τους καλούς
αυτούς που κάνουν ότι θέλουν τους λαούς

θα βγουν ξανά στις αγορές, να αγοράσουνε λεφτά
να τα μοιράσουνε στις τράπεζες μετά
θα βγουν ξανά στις αγορές με το μητρώο τους λευκό
και θα μας στείλουν τον στεγνό λογαριασμό

θα βγουν ξανά στις αγορές, στους εμπνευστές της κρίσης
που ακούν μια λέξη, μόνο yes, αν θέλεις να τους πείσεις
θα βγουν ξανά στις αγορές και πρέπει να χαρούμε
θα βγουν ξανά στις αγορές, δεν θα καταστραφούμε

θα βγουν ξανά στις αγορές, δείγμα επιτυχίας
καταναλωτικής στιγμές, θά ρθουν ξανά μανίας
θα βγουν ξανά στις αγορές, τα χέρια να μας λύσουν
θα βγουν ξανά στις αγορές, δε θα μας παρατήσουν

ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια μέρα θα το θάψει η ιστορία
πως ήρθαν πίσω στην Αθήνα τα θηρία
για να μας κάνουν "βασιλείς" και φαφλατάδες
πλούσιους δίχως νά χουμε παράδες

Και στην τράπεζα εκεί όλοι οι τραπεζικοί
Κοίτα πως χαμογελάνε
Ευτυχία σου πουλάνε
Και το κάθε στελεχός της
είναι της μανίας γνώστης

Η Παναγιά να σκιάζει τον εχθρό μας
τον σύμβουλό τραπέζης τον προσωπικό μας
να μεγεθύνει τις ψιλές λεξούλες
να στέλνει "Άγιο Πνεύμα" στις συζητησούλες

Της τραπέζης τα παιδιά θα με κάνουν βασιλιά
Θα χρυσώσουν τα βρακιά μου
Θα φουσκώσουν τη μπουκιά μου
κι όταν έρθει η σειρά τους θα με κάνουν τον κιμά τους

'Ελα να δεις συμβόλαια που φυσάνε
για λίγους μήνες ήσυχο σε παρατάνε
μα είναι σαν τις κόκκινοσκουφίτσες
που αντί σπόρους ρίχνουν πίσω σου καρφίτσες

Της τραπέζης τα παιδιά θα με κάνουν βασιλιά
Της τραπέζης το καπέλο, θα με κάνει Βενιζέλο
Της τραπέζης ο Γιωργάκης
κάποτε ήταν Λευτεράκης

ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Η προετοιμασία της χώρας μας για την ένταξη της στη ζώνη του Ευρώ, στις απαρχές του 21ου αιώνα, υπήρξε τόσο πρόχειρη και επιφανειακή, όσο για να συνιστά εγκληματική αμέλεια.
Τις συνέπειες μάλιστα αυτής της προχειρότητας σε συνδυασμό και με τις αποκαρδιατικές επιδόσεις της προηγούμενης κυβέρνησης σε μεγάλο βαθμό καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα.

Θυμόμαστε εκείνη την εποχή ότι οι προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες έψαχναν διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα προκειμένου να μεταφέρουν στους πολίτες τους τις σωστές πληροφορίες σχετικά με την αγοραστική αξία του νέου νομίσματος.

Για παράδειγμα, στη Γαλλία, υπήρξε μια φιλότιμη και καλά προετοιμασμένη καμπάνια προκειμένου να μεταφραστεί η αξία ενός προϊόντος σε εργατοώρες που απαιτήθηκαν για την παραγωγή του. Με λίγα λόγια οι υπόλοιποι ευρωπαίοι αρκετά νωρίτερα από εμάς και με σαφώς λιγότερο επώδυνο τρόπο, συνειδητοποίησαν τι μπορούν να επιτύχουν με το νέο νόμισμα και πως πρέπει να το διαχειριστούν.

Στην Ελλάδα της προχειρότητας όμως ακολούθησε όπως θυμόμαστε ένα κερδοσκοπικό όργιο «στρογγυλοποιήσεων» προεξαρχόντων των δημοσίων τιμολογιακών πολιτικών, που οδήγησε τελικά στον φαύλο κύκλο της ακρίβειας που μας κατέστησε σήμερα μια από τις πιο ακριβές και λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες της Ευρώπης.

Επιπροσθέτως αυτό που ως τουριστική συμπεριφορά των ξένων, που συνήθιζαν επισκεπτόμενοι τη χώρα μας να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις παραστάσεις του ταξιδιού παρά στην πληθωρικότητα των γευμάτων και των δείπνων τους, καμιά φορά ονομάζαμε, ευρωπαϊκή «γυφτιά, τσιγγουνιά, ξεφτίλα κτλ» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της πραγματικής αξίας ενός νομίσματος που μεσοπρόθεσμα δεν συγχωρεί παιχνίδια ανωριμότητας και παραλογισμού.
Μπορεί από τη μια να εξασφαλίζει σε κάποιον τις στέερες αρχές μιας ζωής που μπορεί να οικοδομηθεί στη βάση της ειλικρίνειας και της συνετής διαχείρισης από την άλλη όμως μπορεί να τον μετατρέψει σε διαρκή όμηρο των τραπεζών και έρμαιο των καταναλωτικών του επιθυμιών.

Επειδή λοιπόν ως νόμισμα το ευρώ δεν υποτιμάται, παρά μόνο στην εξαιρετικά σπάνια περίπτωση της καθολικής ομοφωνίας και ομοθυμίας, και προκειμένου να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, οι εμπνευστές του προβλέπουν υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων και ελαστικοποίηση των σχέσεων εργοδότη εργαζομένου, κάθε φορά που μία χώρα βλέπει την παραγωγικότητά της να συρρικνώνεται.

Γι αυτούς λοιπόν και για άλλους πολλούς ακόμα λόγους η χώρα μας εισήλθε τότε σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πεδίο με ανέτοιμους τους πολίτες της και μοιάζοντας να ισορροπεί σ ένα τεντωμένο σκοινί με άγνοια κινδύνου αλλά και γνώσεων των κανόνων του παιχνιδιού σήμερα προσπαθεί να συμμαζέψει τα ανοικοκύρευτα με τον ίδιο τρόπο που κάποιος αφήνει τον καθαρισμό των άπλυτων πιάτων του για το τέλος κάθε μήνα.

Τελικά, η συνειδητοποίηση της αξίας του νομίσματος που κρατούμε στα χέρια μας μέσω της άμεσης τιμωρίας των κερδοσκόπων της καθημερινότητάς μας και κυρίως η αποδοχή της ύπαρξης κάποιων κανόνων εύρυθμης λειτουργίας στο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο, θα μπορούσαν δυνάμει να αποτελέσουν τα αποστάγματα αισιοδοξίας από μια πολυεπίπεδη κρίση.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι που έχουν αποκτήσει τη δύναμη να απειλούν με ενδεχόμενη υποβάθμιση οικονομίες χωρών, αποτελούν σήμερα μια πραγματικότητα που άλλοι μπορούν να αποδεχτούν και άλλοι όχι. Αναλόγως, μάλιστα, από τη θέση που τοποθετείται κανείς στο πεδίο των ιδεολογικών φασμάτων, η αγριότητα και ο κυνισμός των αγορών, λαμβάνει χαρακτηριστικά είτε αυτονόητης αυτό-ρύθμισης της οικονομικής διαδικασίας, είτε μιας βαθιάς αντιδημοκρατικής εξέλιξης που προκαλεί η αποχαλίνωση των δυνάμεων της αγοράς, οι οποίες δείχνουν με απαράμιλλη φυσικότητα να υπερκαλύπτουν το κενό που δημιούργησε στην Ευρώπη η απουσία σημαντικών πολιτικών μεγεθών αλλά και πραγματικής βούλησης επίλυσης των προβλημάτων με πολιτικό τρόπο.
Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη το πλήρες καπέλωμα της πολιτικής από την οικονομία, που ταυτόχρονα συνιστά μια ολοφάνερη απειλή εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας. Και η απειλή αυτή γίνεται ακόμα πιο τρομακτική όταν συνειδητοποιούμε το πόσο ανοχύρωτες είναι οι δημοκρατίες απέναντι στις επιδιώξεις κερδοσκόπων, που αποσύρουν ή επανατοποθετούν κατά το δοκούν τα κεφάλαιά τους σε κάποιες χώρες, την ίδια ώρα που ποντάρουν στην οικονομική καταστροφή άλλων.
Οι εκλεγμένοι πολιτικοί μοιάζουν να είναι ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, την ώρα που αρθρογράφοι και οικονομικοί αναλυτές αποδέχονται με μοιρολατρικό τρόπο μια πραγματικότητα που γνωρίζουν ότι στρέφεται εναντίον της ανθρωπότητας, καλώντας μας να αποδεχτούμε τους όρους της. Ηχηρά απούσα από αυτό το πανηγύρι καταλήστευσης και οικονομικής καταδυνάστευσης των λαών η Αριστερά, που δεν καταφέρνει ούτε κατά την περίοδο που ο καπιταλισμός δείχνει το πιο άγριο πρόσωπό του, να ξεπεράσει την ανημποριά της και να πείσει τους λαούς για τη δυνατότητά της να προσφέρει μια εναλλακτική, ανακουφιστική πρόταση, προσαρμοσμένη στις σύνθετες απαιτήσεις του ανθρώπου του 21ου αιώνα.Τελικά, μια νέα ιδεολογική βάση, που θα θέτει στο επίκεντρό της την προσπάθεια του ανθρώπου να απαλλαγεί από τις δυνάμεις που του δυναστεύουν τη ζωή (καπιταλιστικές ή κρατικιστικές) και να διεκδικήσει την ισότητα και την ελευθερία που του στερούν η σύμπλευση πολιτικών και οικονομικών συστημάτων φαντάζει μονόδρομος απέναντι στην ελεγχόμενη απενεργοποίηση της δημοκρατίας και την κυριολεκτική ακύρωση της σημασίας του δικαιώματος της ψήφου.
Έως τότε, οπότε και η εκπροσώπηση των πολιτών θα αποκτήσει καινούργιο νόημα και ουσιαστικό χαρακτήρα, αυτή η εικονική αναπαράσταση της πραγματικής δημοκρατίας, θα αποτελεί απλώς μια αποπροσανατολιστική επίκληση ενός πολιτεύματος, που αποτελεί ουσιαστικά παρελθόν ως προς τον τρόπο που μας το περιέγραψαν διαχρονικά, φιλόσοφοι, διανοούμενοι και νομοθέτες.