Τελικά είναι τα ελληνικά σύνορα και ευρωπαϊκά;

Ο ελλειμματικός προϋπολογισμός των Γάλλων δεν πτοεί καθόλου την Ευρώπη. Αν θυμηθούμε μάλιστα τις αντιδράσεις υστερίας που ακολούθησαν πριν από λίγους μήνες την δημοσιοποίηση των δεδομένων για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας θα διαπιστώσουμε μια τεράστια διαφορά στη στάση που κράτησαν οι ευρωπαίοι απέναντι στις δύο χώρες.

Πλην της δεδομένης, για τα πολιτικά ειωθότα της Ένωσης, αξιοπιστίας των Γάλλων ρόλο παίζει φυσικά και το γεγονός ότι τέτοιες χώρες διαθέτουν ακόμα και σήμερα σε περιόδους οικονομικής στενότητας το προνόμιο των εύκολων εσόδων κυρίως από πωλήσεις εξοπλιστικών προγραμμάτων, την ώρα που χώρες όπως η Ελλάδα δεν φείδονται στην επιπρόσθετη επιβάρυνση των εύκολων αμυντικών δαπανών τους. Χώρες όπως η Γαλλία διαθέτουν ακόμη την άνεση να αυτορυθμίζουν με τρόπο που θα επιλέξουν την επαναφορά της οικονομίας τους σε τροχιά ανάπτυξης και φυσικά δεν μπορεί να νοηθεί γι αυτές μια εξωτερική παρέμβαση του στυλ πρέπει να κάνετε αυτό ή εκείνο για να εξασφαλίσετε κάποιο δανεισμό ή να βελτιώσετε τις επιδόσεις σας.

Έτσι, η Γαλλία, η οποίο αντιμετωπίζει κι αυτή ένα πρωτοφανές δημόσιο έλλειμμα το τρέχον έτος που φτάνει στο 8% έχει υποσχεθεί να το μειώσει στο 6% του ΑΕΠ εντός του 2011, αλλά με την άνεσή της και τον δικό της τρόπο. Έτσι, έχοντας στη διάθεσή της όλο το χρόνο και την ηρεμία που χρειάζεται μια χώρα για να αποκαταστήσει τις εγχώριες στρεβλώσεις της, η Γαλλία δεν θεωρεί απαραίτητο να καταπνίξει την οικονομία της μέσα σ ένα επιβαλλόμενο πνεύμα ύφεσης. Γι αυτό, καλείται να μειώσει κατά 2% το έλλειμμά της, με τις εκτιμήσεις για την ανάπτυξη του 2011 να κυμαίνονται μεταξύ του 2 και 2,5%, και να εξοικονομεί από ένα κοκτέιλ μείωσης των δαπανών και αύξησης των εσόδων, τα απαιτούμενα μεγέθη, την ώρα που η Ελλάδα, εγκατέλειψε με τις υφεσιακές πολιτικές που υιοθέτησε το σκέλος της πραγματικής οικονομίας. Έτσι δεν είναι καθόλου μα καθόλου δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος υπέρμαχος του στυλ σκέψης που ονομάζεται ορθολογισμός την δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Έλληνας πολίτης ελέω της αναξιοπιστίας που καλλιέργησαν όλα αυτά τα χρόνια σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι κυβερνήσεις του. Επιπροσθέτως, η εύκολη λύση της κόντρα φορολόγησης φανερώνει την αδυναμία της κυβέρνησης να προβάλλει πρώτη αυτή την αναγκαιότητα του δύσκολου τρόπου. Του μη καινοφανούς και αυτονόητου, αυτού που λογικά θα έπρεπε να σφραγίζει την νέα εποχή μιας χώρας που υποθετικά αποφασίζει να αλλάξει σελίδα για να λειτουργήσει μ έναν διαφορετικό στυλ.

Τελικά μπορεί το ανθρωπιστικό θέμα να μην λήφθηκε καθόλου υπόψιν όταν οι Ευρωπαίοι επικύρωναν το πρόγραμμα πρωτοφανούς λιτότητας που επιβλήθηκε στη χώρα μας με την Ελλάδα να είναι υποχρεωμένη εκτός των άλλων να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις εξοπλιστικές της υποχρεώσεις, αλλά υπήρξε όλη αυτή η περιπέτεια ένα καλό μάθημα για μας, προκειμένου να καταλάβουμε σε τι περιβάλλον εντάχθηκε η χώρα μας και πως πρέπει επιτέλους να αρχίσει να φροντίζει για το συμφέρον της με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάνουν και οι εταίροι της στην ΕΕ. Σ αυτούς που πρέπει να τεθεί με απόλυτα δεσμευτική ισχύ το ερώτημα: είναι τα ελληνικά σύνορα, ευρωπαϊκά; Για να μπορούμε κατόπιν και με τη βούλα να αποχωρήσουμε από τα εξοπλιστικά πελατολόγιά τους.