Πριν από μερικά χρόνια επιχείρησα να προσεγγίσω ένα σκηνοθέτη για να του δείξω ένα σενάριό μου για την τηλεόραση. Ωραία γράφεις μου είπε, αλλά.... αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί στην Ελλάδα. Γνωρίζοντας λίγο πολύ την κατάσταση που επικρατούσε εδώ, προηγουμένως είχα φροντίσει για το "υλοποιήσιμο" του πράγματος ακόμα και σε μια χώρα της Αφρικής αν χρειαζόταν. Δεν απαιτούνταν τίποτα περισσότερο από λίγα χρήματα, λίγους καλούς ηθοποιούς και μια δόση διακινδύνευσης προκειμένου να ειπωθεί μια λιγάκι ασυνήθιστη ιστορία. Και μιλάμε τώρα για τα χρόνια των παχιών αγελάδων της ελληνικής τηλεόρασης όπου το χρήμα έρεε άφθονο κι αυτοί αναλωνόνταν στην γνωστή συνταγή των ερωτικών τριγώνων και των παραδοσιακών οικογενειακών αγκυλώσεων.
Μου ζήτησε να του γράψω μια κωμωδία κλειστού δωματίου. Παιζόταν πολύ εκείνα τα χρόνια. Ήθελε να έχει μέσα, γείτονες, πεθερές, παιδιά και σκυλιά και να μπορεί να υλοποιηθεί σ ένα στούντιο με τρεις κάμερες. Τον ευχαρίστησα για τον χρόνο που μου διέθεσε και του ευχήθηκα καλή επιτυχία. Ήμουν πάντοτε θιασώτης της άποψης που λέει πως είναι καλύτερα να εξελίσσεται κανείς μέσα σε μια δημιουργική αφάνεια, παρά να λάμπει μέσα στην παντελή απουσία δημιουργικής ανησυχίας.
Είχαμε την τύχη, ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, να παρακολουθήσουμε μερικές εξαιρετικές αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές για να δούμε πως γίνονται τα πράγματα, όταν εκτός από πόρους υπάρχει ταλέντο, γνώση και αγάπη για το αντικείμενο. Είδαμε λοιπόν, δουλειές θεματολογίας που παραπέμπουν στον κινηματογραφικό τρόπο παραγωγής κι οι οποίες εξελίσσονται χωρίς φειδώ ιδεών, σε μικρά τηλεοπτικά γεγονότα, που κάνουν ξανά τους ανθρώπους να συζητάνε μεταξύ τους για ζητήματα που δεν αφορούν τα σπορ και τα εισοδήματά τους.
Για πολλούς, ο καλός κινηματογράφος έχει μεταφερθεί στα τηλεοπτικά σετ, εντός των οποίων όλο και περισσότεροι ανήσυχοι δημιουργοί βρίσκουν μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης για να αναπτύξουν σε βάθος τη δουλειά τους κι όπου αναγνωρίζουν προφανώς όρους εργασίας που δεν μπορούν πια να εξασφαλίσουν στον κινηματογράφο.
Ειδικά το δράμα, το οποίο σχεδόν έχει εξοβελιστεί από την κινηματογραφική αίθουσα, δείχνει ότι εξακολουθεί να συγκινεί ακόμα τα πλήθη, όταν υποστηρίζεται από στέρεους χαρακτήρες και δεξιοτεχνικές πλοκές.
Την ίδια περίοδο λοιπόν, που ανθεί η δραματική τηλεοπτική σειρά, σε παγκόσμιο επίπεδο, η εγχώρια παραγωγή μοιάζει να βρίσκεται τραγικά εγκαταλελειμμένη σε χέρια ανθρώπων που ούτε γνωρίζουν, αλλά ούτε και μπορούν.
Οι κακές δουλειές της ελληνικής τηλεόρασης, πυκνώνουν με γεωμετρική πρόοδο, ξεπερνώντας εδώ και αρκετό καιρό το ψυχολογικό όριο της προχειρότητας ώστε πια να προσβάλλουν ευθέως το κοινό στο οποίο απευθύνονται.
Στερεότυπα επί στερεοτύπων, παιδιαριώδες χιούμορ, προσβλητικοί διάλογοι, ανύπαρκτες πλοκές και χαρακτήρες ξεπερασμένοι από το χρόνο και την πραγματικότητα, παρελαύνουν συστηματικά στους τηλεοπτικούς δείκτες, ανακυκλώνοντας την θλίψη της σύγχρονης ελληνικής παραγωγής.
Τελικά η στένωση ιδεών που διακατέχει την ελληνική κοινωνία συνολικά, αντικατοπτρίζεται πλήρως στον καθρέφτη της, που δεν είναι άλλος από την τηλεόραση. Εκεί όπου η αδυσώπητη πεθερά, ο γκόμενος, η χαζή ξανθιά, και το λαϊκό παιδί αποτελούν μοτίβα που εξακολουθούν να συγκινούν το ελληνικό κοινό, όπως ανασύρθηκαν αυτούσια από τη χρυσή δεκαετία του 60, του εμπορικού κινηματογράφου και επανατοποθετήθηκαν σε μια εποχή που διψάει για αλλαγές περισσότερο από τους πολίτες της, οι οποίοι επαναπαύτηκαν δυστυχώς στην ασφάλεια της επανάληψης. Για την κάκιστη ελληνική παραγωγή στον τομέα της τηλεοπτικής σειράς, δεν φταίει κυρίως η έλλειψη πόρων, όπως συχνά ισχυρίζονται αλλά πνευματικού κεφαλαίου. Άλλωστε για να βάλει κανείς δυο κουβέντες της προκοπής στη σειρά δεν απαιτούνται ούτε χρήματα, ούτε μπάτζετ. Γνώση χρειάζεται, ικανότητα στη γραφή και δημιουργική ανησυχία. Πάνω απ όλα όμως αξιοπρέπεια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου