Καραμελίτσα;

Εκφράζοντας πολλές και ειλικρινείς ευχαριστίες προς όλους εκείνους που μπήκαν κάποτε στον κόπο να διαβάσουν έστω και ένα κείμενό μου, οφείλω να τους ανακοινώσω  , ότι έχω πάρει εδώ και αρκετό καιρό  τη δύσκολη απόφαση για την αναστολή της λειτουργίας αυτού του blog . Εξ ού και η υπερδραστηριότητα των τελευταίων ημερών, που αντανακλά κάπως την εσωτερική σύγκρουση που με οδήγησε σε αυτή. Μελλοντικά, πάντως, δεν αποκλείω να δοκιμάσω κάτι άλλο, με κάποιο ψευδώνυμο ίσως, γι αυτό μόνο ελάχιστοι από εσάς τους ελάχιστους, θα πάρετε χαμπάρι την όποια μου δραστηριότητα..

 Οι λόγοι που με οδήγησαν σε αυτή μου την απόφασή  είναι μάλλον προφανείς: απουσία ενδιαφέροντος, νοήματος, οράματος, αλήθειας, ανταπόκρισης.  Σε γενικές γραμμές, νομίζω, ότι ήδη έχω ασχοληθεί πολύ με το να ρίχνω ένα μπουκάλι στον ωκεανό και να μου το στέλνει πάλι πίσω το κύμα. Επίσης, όποιος ασχολήθηκε , λίγο με τη διαχείριση ενός ιστολογίου,  θα σας πει ίσως καλύτερα από μένα  το πόσο ασήκωτη είναι για τον οργανισμό κάποιου , η αδιαφορία, ή έλλειψη ανταπόκρισης, και προσοχής,  από ανθρώπους κυρίως του στενού του περιβάλλοντος. Τότε, είναι σα να μην  έχει κανένα πράγμα ξεκάθαρο και απόλυτο νόημα,  ευτυχώς όμως που η ζωή  υπερβαίνει συνήθως τα νοήματα της. Γι αυτό λέω τώρα στον εαυτό μου ότι οφείλει να μάθει να ζει και χωρίς νόημα. Όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, που περιφέρονται εκεί έξω. Ενώ επιπλέον οφείλω να κατακτήσω τη ζόρικη αδελφή της ζωής, την επιβίωση, που τη λένε μεν άσχημη, αλλά έχει χαρακτήρα.. Όλα τα υπόλοιπα είναι ξόδεμα χρόνου και περιττές πολυτέλειες. Δυστυχώς ο δρόμος που επέλεξα μοιάζει να μη επιβεβαιώνεται από καμιά πλευρά. Αντίθετα, να δικαιώνονται όλοι αυτοί που προέβλεψαν ότι τελικά δε θα τα καταφέρω κι ότι κάποτε, όπως όλες οι λάμπες καίγονται, έτσι κι εμείς οι άνθρωποι θα πεθάνουμε και αυτός ο πλανήτης θα οδηγηθεί αυτοδικαίως στην καταστροφή του. Μπράβο τους, λοιπόν, που ποτέ δεν έπεσαν έξω.

 Μέσα σ αυτό το blog υπάρχουν σχεδόν 3.000 δικά μου "αόρατα" κείμενα, που κάθε μέρα  γερνούν ξεροσταλιάζοντας  σε μια γωνιά της google για κάποια μικρή ανταπόκριση. Το αίσθημα του αποκλεισμού γίνεται υπερβολικά βασανιστικό, τότε. Αλλά και πόσο μάταιο γίνεται το να προσπαθείς να δημιουργήσεις το οτιδήποτε, όταν ο αέρας έξω  μυρίζει καμένο χώμα;

Μήπως δεν  έχουμε φτάσει  στο αναπότρεπτο  σημείο του  να λέμε  ότι οι λέξεις κλειδιά, αυτές που πρέπει να χρησιμοποιήσει κανείς για να προσελκύσει τους υποψήφιους αναγνώστες του,  παίζουν σημαντικότερο ρόλο για την πορεία κάποιου στο διαδίκτυο και από το ίδιο το κείμενο; Άρα δε δικαιώνεται σιγά σιγά εκείνος ο δήθεν ηλίθιος του ανέκδοτου που κοιτούσε το δάχτυλο κάποιου, ο οποίος του έδειχνε το φεγγάρι; Η πραγματικότητα του διαδικτύου είναι αδυσώπητη. Δεν υπάρχει ζωή on line, η ζωή έρχεται μόνο απέξω. Μόνο τα προφίλ μας επιβιώνουν εδώ, οι σκιές μας και τα ίχνη μας. Και τελικά που οδηγούν όλα αυτά; Στο να μας μένουν αμανάτι οι απεριόριστες δυνατότητες.

 Είναι πολύ άχαρη τελικά αυτή η πραγματικότητα των μηχανών αναζήτησης, που σε κάνει να βλέπεις τους ανθρώπους ως αριθμούς, πελάτες, στατιστικούς δείκτες, αλλά και πως να τα βάλεις μαζί της; Κι όταν για να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των μηχανών πρέπει να αφήσεις στην μπάντα κάθε επιθυμία σου για δημιουργία και εξέλιξη των δεξιοτήτων σου και να στραφείς αποκλειστικά και με πάθος στη δημιουργία κύκλων, δικτύων και επαφών, πόσο να αντέξεις να το κάνεις; πόσο να συνηθίσεις έναν κόσμο όπου κανείς δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι, αλλά απλά το παριστάνει. Γι αυτό μονάχα οι πωλητές επιβιώνουν. Επειδή αυτός είναι ο κόσμος τους.

 Για τις κρεατομηχανές αναζήτησης, βεβαίως, δουλεύουμε, ως άμισθοι υπάλληλοι, κι ας μην το έχουμε πάρει χαμπάρι πολλοί.   Βέβαια είναι επίσης πολύ  πικρό το να διαπιστώνει κανείς ότι ίσως τα περισσότερα από αυτά που κάνει δεν αφορούν  τον καθημερινό κόσμο, ο οποίος γελάει, συγκινείται και σκέφτεται με διαφορετικούς όρους. Αλλά πώς να μην το αποδεχθείς κι αυτό, όταν έτσι είναι;

Και δε κουράζομαι να το λέω και να το ξαναλέω ότι πρέπει να παραμερίσουμε  και να αφήσουμε τον κόσμο σ αυτούς που δικαιωματικά  ανήκει: στους καλά δικτυωμένους. Έξυπνους, κουτούς, ταλαντούχους, ατάλαντους εργατικούς, τεμπέληδες, μικρή σημασία έχει. Αρκεί να δείχνεις επιτυχημένος, να παριστάνεις πειστικά τον ευτυχισμένο, να χαμογελάς στις φωτογραφίες με αυτοπεποίθηση. Να δείχνεις πιο μεγάλος από αυτόν που στην πραγματικότητα είσαι.

Γι αυτό λέω να σταματήσουμε εδώ με όλα αυτά τα πικρά και δυσάρεστα πράγματα και να ολοκληρώσουμε  με κάτι πιο γλυκό και τρυφερό: μια καραμέλα!