Μια πρώτη περεστρόικα

Όταν ήμασταν μικροί, εγώ και τα τρία αδέρφια μου, θα έπρεπε να υπακούμε σ έναν αδιαπραγμάτευτο κανόνα, ο οποίος απαιτούσε από εμάς να έχουμε πέσει για ύπνο το αργότερο μέχρι τις εννιά το βράδυ.

Όταν όμως ο μεγάλος μου αδελφός  μεγάλωσε λιγάκι άρχισε να διεκδικεί κάποια μεγαλύτερη ελευθερία.

Τελικά αυτό που πέτυχε ήταν η δέσμευση του πατέρα να τον αφήνει να βλέπει τηλεόραση και μετά τις εννιά, με την προϋπόθεση να είχαμε προηγουμένως κοιμηθεί όλοι εμείς οι υπόλοιποι.

Έτσι λοιπόν κι ενώ  πηγαίναμε όλοι μαζί για ύπνο έβλεπες μετά από λίγο σιγά σιγά το μεγάλο μας αδελφό να σηκώνεται από το κρεβάτι και σχεδόν νυχοπατώντας να πηγαίνει στο δωμάτιο με την τηλεόραση.

 Μετά από λίγη ώρα λοιπόν, κι αφού ήμουν βέβαιος ότι οι δύο μικρότεροι κοιμούνταν του καλού καιρού, να σου κι εγώ ο δεύτερος να σηκώνομαι από το κρεβάτι μου  και να πηγαίνω μέσα στο δωμάτιο με τη τηλεόραση.

-Μην ανησυχείς του έλεγα τότε, οι δύο μικρότεροι κοιμούνται. Εγγυημένα πράγματα.

Λίγο πριν αρχίσει η ταινία, όμως,  νάτος και ο τρίτος στο δωμάτιο με την τηλεόραση

Μην ανησυχείτε μας έλεγε τότε: ο μικρός κοιμάται.

Αφού λοιπόν άρχιζε η ταινία , τσουπ, να τος και ο τέταρτος να έρχεται και να κάθεται στον καναπέ δίπλα μας χωρίς να λέει τίποτα.

Κάποια στιγμή λοιπόν που ο πατέρας μας λογικά το καταλάβαινε μας έστελνε όλους σούμπιτους πάλι  πίσω στα κρεβάτια μας. Εκτός φυσικά κι αν  προβαλλόταν εκείνη τη στιγμή στη μικρή οθόνη τα περίφημα «Λαυρεωτικά». Γιατί τότε η αλήθεια είναι ότι έβαζε λίγο νερό στο κρασί του.