Αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν τα 8 περίπου χρόνια σκληρής λιτότητας που βιώνουμε στην Ευρώπη, το έκανε ένα γαλλικό τραγούδι το "Toute la Vie" που έβαλε δυο γενιές ανθρώπων να αντιπαρατεθούν μεταξύ τους μιλώντας για όσα μέχρι σήμερα έμπαιναν κάτω από το χαλί ενός υφέρποντος ανταγωνισμού.
Σε μια μπάντα που αποτελείται από τη μια πλευρά από νέους τραγουδιστές και από την άλλη από διασημότητες που θέλησαν να συμβάλλουν σ ένα κοινό σκοπό ακούγονται τα λόγια ενός τραγουδιού που διχάζει και προβληματίζει. Κάποιοι το ονόμασαν πατερναλιστικό, ενώ ορισμένοι το είπαν αντιδραστικό. Κάποιους τους προκάλεσε θλίψη και κάποιους άλλους θυμό. Δυο γενιές που αναμετριούνται στα πόδια της ιστορίας. Οι σημερινοί εικοσάρηδες που θα λάβουν καλύτερη μόρφωση από τους γονείς τους αλλά δε θα αποκτήσουν ποτέ ένα αντίστοιχο επίπεδο διαβίωσης, θα πρέπει να μάθουν να ζουν με την ανεργία, τη λιτότητα, τη φτώχεια και το AIDS. Κι από την άλλη, η γενιά που τους έφερε στον κόσμο να προσπαθεί να τους κάνει να δουν πιο ρεαλιστικά τα πράγματα ώστε να πολεμήσουν για να αποκτήσουν οτιδήποτε πιστεύουν ότι τους ανήκει, χωρίς ωστόσο να αποφύγει ένα τόνο ανυπόφορου διδακτισμού και περιοριστικής καθοδήγησης που μάλλον γεννά περισσότερα προβλήματα από εκείνα που επιδιώκει να λύσει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου