Αυξήσεις στους μεν κουπόνια στους δε

Είναι αλήθεια ότι στη χώρα τη δική μας δεν μας αρέσει και πολύ να ανησυχούμε. Θεωρούμε τον προβληματισμό για οτιδήποτε μας απασχολεί ως ένα μη αναγκαίο ψυχολογικό βάρος, αντίθετα το λαό μας τον έλκει τρομερά η ελαφρότητα σε όλες τις εκφάνσεις της και η ψευδαίσθηση. Άλλοι λαοί   όπως για παράδειγμα εκείνοι της κεντρικής Ευρώπης, ανησυχούν περισσότερο όταν  εφησυχάζουν , εμπλουτίζοντας τη σκέψη τους με μια λογική έγνοια του κινδύνου.. Με τα καλά τους και τα στραβά τους οι άνθρωποι βάζουν πέντε δέκα πράγματα κάτω και βλέπουν άμα βγαίνουν. Κι αν δεν βγαίνουν τα αλλάζουν χωρίς συντεχνιασμούς και υπεκφυγές.  Δεν χρειάζεται να τους τρομοκρατήσει κανείς για να πράξουν τα αυτονόητα.  Αν κάνουμε κι εμείς το ίδιο σήμερα στην Ελλάδα, θα καταλάβουμε πως οι αριθμοί δε βγαίνουν και πως η σιγουριά για παράδειγμα που εκπέμπει ο κ. Στρατούλης σχετικά με την ικανότητα του κράτους να πληρώνει μισθούς και συντάξεις χωρίς να υπάρξουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο γερασμένο ασφαλιστικό μας σύστημα έχει μάλλον ιδεολογικές και όχι πραγματικές προεκτάσεις. Στην Ελλάδα του 2015 ένας εργαζόμενος αντιστοιχεί σε πέντε συνταξιούχους όταν η σχέση ένας προς ένα πρέπει να θεωρείται μια καλή βάση για τη βιωσιμότητα ενός ασφαλιστικού συστήματος. Παράλληλα, όλες οι πληροφορίες συντείνουν στο ότι οι ταμειακές και δημοσιονομικές συνθήκες είναι ιδιαίτερα σκληρές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά καθημερινά σου ανακοινώνουν και μια νέα απόφαση που μοιάζει να αυξάνει τις κρατικές δαπάνες και να μειώνει τα κρατικά έσοδα.

Όλοι ευχόμαστε οι κυβερνώντες να γνωρίζουν  τι θέλουν να κάνουν, αλλά η κοινή λογική, όση τουλάχιστον  έχει απομείνει, αντιδρά κάθε μέρα και περισσότερο.  Εκβιάζοντας τους Ευρωπαίους θα έχουμε μόνο προσωρινά οφέλη για εσωτερική κυρίως κατανάλωση. Πρέπει να δούμε πιο μακριά από τη μύτη μας. Οι Πορτογάλοι βγήκαν τραυματισμένοι αλλά με το κεφάλι ψηλά από το δικό τους πρόγραμμα και δανείστηκαν από τις αγορές για να πετάξουν από τη χώρα τους το ΔΝΤ και να σχεδιάσουν το μέλλον τους με λιγότερη εξωτερική πίεση. Εμείς, σα να μη θέλουμε να ξεφύγουμε από τις εξαρτήσεις και τα μνημόνια. Να απαγκιστρωθούμε από τις κηδεμονίες και να ξεφύγουμε από την μέγγενη των εξωτερικών παραγόντων.

Αγνοώντας, λοιπόν, πεισματικά τις δημοσκοπήσεις που μάλλον αντικατοπτρίζουν την ικανοποίηση των πελατειακών συμφερόντων παρά κάτι άλλο, και προτάσσοντας τα συμφέροντα της συλλογικής Ελλάδας που κατά τον κ. Φωτόπουλο της ΔΕΗ πρέπει να πιει… ξυδάκι για να αντιμετωπίσει τα νεύρα της από τις αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων που εκπροσωπεί, έχω να πω ότι η πολιτική που επαναφέρει στους μεν τα ματωμένα προνόμιά τους και χαρίζει κουπόνια στους δε , μάλλον δεν είναι σωστό και τίμιο να ονομάζεται πατριωτική ή ανθρωπιστική. Ας βρούνε μια άλλη ονομασία, μιας και το κατέχουνε τόσο καλά το θέμα.