Σκότωμα θηλυκών ωρών

Τον εργάσιμο βίο του το έκλεισε. Τη σύνταξη του την έβγαλε. Τις υποχρεώσεις του τις έχει σχεδόν ολοκληρώσει. Τώρα το μόνο που του έχει απομείνει, καθώς δεν είναι άνθρωπος των καφενείων, είναι να κάνει κάτι τεράστιες βόλτες περισυλλογής και καταγραφής της συνοικιακής πραγματικότητας.

Κάποια μέρα, όμως, περνώντας έξω από ένα καφενείο βλέπει μεγάλη αναταραχή.

-Τι συμβαίνει; ρωτάει ένα γνωστό του.

-Τι να συμβαίνει, λέει αυτός. Για να πιάσουμε μια θέση εδώ πρέπει να ερχόμαστε από τις επτά το πρωί. Έχουν γεμίσει  τα καφενεία με γυναίκες.

 

Ακόμα και του ίδιου δε του είχε περάσει απαρατήρητο αυτό το γεγονός. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά τους τελευταίους μήνες, βλέπει πως τα καφενεία και τα αναψυκτήρια έχουν γεμίσει από παρέες ηλικιωμένων γυναικών.

Ο ίδιος, επειδή θεωρεί τον εαυτό του αρκετά προοδευτικό και φεμινιστή, δεν είναι καθόλου εναντίον αυτού. Όμως, όπως και να το κάνουμε, ο προοδευτισμός, σ αυτές τις ηλικίες, όπως και οτιδήποτε άλλο φυσικά, έχει ένα μέτρο.

Ένα πρωί, λοιπόν, συνομιλώντας με τη σύζυγό του, νοιώθει την πίεσή του ν ανεβαίνει στα ουράνια, ανακαλύπτοντας μια ακόμη, πιο συντηρητική, πτυχή του εαυτού του.

 

-Που πας γυναίκα, πρωϊ πρωϊ; της λέει

-Που να πάω; στο καφενείο, λέει αυτή.

-Στο καφενείο; Και τι πας να κάνεις στο καφενείο, δηλαδή ρε γυναίκα; λέει αυτός.

-Ε, τι να κάνω. Τα γνωστά, λέει η γυναίκα. - Να πιω κανά ουζάκι,  να παίξω καμιά πρέφα, να πω καμιά σαχλαμάρα, ίσα ίσα, δηλαδή, να σκοτώσω την ώρα μου μέχρι το μεσημεριανό. Και μετά βλέπουμε.