Μπέλλα

Ένας κύριος που έχει βγάλει βόλτα τον σκύλο του διασταυρώνεται με μια φιλόζωη κυρία.

«Μα τι όμορφο σκυλί είναι αυτό!» λέει η κυρία. «Πώς το λένε;»

«Μπέλλα», απαντά ο κύριος όλο καμάρι.

«Μοιάζει πολύ πειθαρχημένο και ήσυχο. Πρέπει να το προσέχετε πολύ», λέει η κυρία.

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε», λέει ο κύριος, κοιτάζοντας τη Μπέλλα, σαν να ζητά τη συμφωνία της.

«Η καημένη είχε ένα πρόβλημα με το δόντι της και πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα, αλλά τώρα είναι καλά».

«Α, περαστικά σου, Μπέλλα», λέει η κυρία.

«Τώρα την πηγαίνω σε ένα πάρκο, γιατί έχουμε ραντεβού με κάτι φίλες της από το “σχολείο”. Δύο φορές την εβδομάδα, η Μπέλλα συνεχίζει κανονικά την εκπαίδευσή της».

«Είναι φως φανάρι ότι την προσέχετε πολύ. Μακάρι να ήταν όλοι σαν εσάς».

Εγώ, παρακολουθώντας τη συζήτηση, άμαθος γαρ από τις εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και ζώων, νιώθω εντυπωσιασμένος από το πού έχει φτάσει το πράγμα.

«Σας χαιρετώ! Καλή συνέχεια. Καλημέρα, Μπέλλα», λέει η κυρία πριν αναχωρήσει.

Τότε ο κύριος γυρίζει προς τον σκύλο και του λέει: «Μπέλλα, πες καλημέρα».

Κι εγώ, άμαθος —όπως είπαμε και νωρίτερα—, να περιμένω ασυνείδητα κάποια αντίδραση από τον σκύλο. Για ένα δευτερόλεπτο σκέφτηκα πως η Μπέλλα θα έλεγε «καλημέρα». Η δεύτερη, αστραπιαία σκέψη ήταν ότι θα γάβγιζε, και η τρίτη ότι έστω θα γρύλιζε.

Τελικά, η Μπέλλα δεν έκανε τίποτα από τα τρία, και τότε κατάλαβα ότι μάλλον ο κύριος έκανε χιούμορ.