ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Οι πρώτοι μετανάστες πήραν του αφεντικού τους τη ματιά
στα υπογάστριά τους σύραν μία συρταρωτή κοιλιά
από χιλιάδες μύρια σπίτια διαλέξανε για αγοραστό
κείνο που κάποτε ανήκε στο αφεντικό τους το σκληρό

Το λεωφορείο όποιος βρήκε
και όποιος πρόλαβε και μπήκε
στον οδηγό παραπονιέται
πως άλλος ένας δε χωρά
η μοίρα του ανθρώπου η σκλάβα
του εθνικισμού φτιάχνει τη λάβα
κι οι άλλες στάσεις περισσεύουν
πριν απ τη στάση μας, απλά.

Να μπει μια τάξη θέλουν τώρα σ αυτό το ατέλειωτο μπες βγες
να μπει οργάνωση στη χώρα που τους κυνήγαγε ως εχθές
φοβούνται νέους μετανάστες, βάζουν το σύρτη το διπλό
«βασιλικότεροι» του δέοντος έγιναν σήμερα θαρρώ

Το λεωφορείο όποιος βρήκε
και όποιος πρόλαβε και μπήκε
στον οδηγό παραπονιέται
πως άλλος ένας δε χωρά
η μοίρα του ανθρώπου η σκλάβα
του εθνικισμού φτιάχνει τη λάβα
οι άλλες στάσεις περισσεύουν
πριν απ τη στάση μας, απλά.

ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ

Τα λουλούδια της πόλης, που φυτρώνουνε στους στύλους της ΔΕΗ
πλάι στη σκουπιδιάρα, στην πρασιά που περικλείνει η οικοδομή
φέρνουνε την άνοιξη, φέρνουν τον χειμώνα
όπως ανασταίνονται και φυλλορροούν

Γκράφιτι επειγόντως, άλλαξέ μου τη θωριά, πιτσιρικά
κάτι αλλάζει όντως, από μια «ξετρελαμένη» ζωγραφιά
Γκράφιτι και κλαίω, φτιάξε μου δυο δέντρα στη σειρά
πόση φύση λέω, θα χωρέσει σε δυο τετραγωνικά

Η χλωρίδα της πόλης, πάνω στου αδιεξόδου την κοιλιά
και στους μαύρους τοίχους, μιας βιοτεχνίας που γερνά
μάτια πράσινα και μπλε, οροπέδια κυριλέ
και καστανομάτικα της βρεγμένης γης

Γκράφιτι επειγόντως, άλλαξέ μου τη θωριά, πιτσιρικά
κάτι αλλάζει όντως, από μια «ξετρελαμένη» ζωγραφιά
Γκράφιτι και κλαίω, φτιάξε μου δυο δέντρα στη σειρά
πόση φύση λέω, θα χωρέσει σ ένα φράχτη όλο σκουριά