Ο «Παίκτης» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Ο «Παίκτης» θεωρείται ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά βιβλία του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα. Στις σελίδες του ο Ντοστογιέφσκι ξετυλίγει τις εμπειρίες του από την εποχή του δεύτερου μεγάλου ταξιδιού του στο εξωτερικό. Η ιστορία τοποθετείται στα 1863 στις γερμανικές λουτροπόλεις Αμβούργου και Βισμπάντεν όπου κυριαρχεί ηθική παρακμή και  πόθος για  τζόγο και  ρουλέτα.

Ένας από τους πιο ενεργούς παίκτες, ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς γοητεύει τον Ντοστογιέφσκι, ο οποίος χτίζει γύρω του ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα μυθιστορήματά του. Εξερευνώντας το χαρακτήρα του Ιβάνοβιτς ο Ντοστογιέφσκι μοιράζεται ορισμένες από τις δικές του ψυχικές δοκιμασίες, εκείνης της περιόδου, ενώ προβάλλει και την ηθική υπεροχή των Ρώσων έναντι των Γάλλων, οι οποίοι μαραζώνουν ηθικά κατά την περίοδο της δεύτερης αυτοκρατορίας.

Για τον «Παίκτη» καταγράφει η ιστορία της λογοτεχνίας ότι γράφτηκε μόλις μέσα σε λίγες  εβδομάδες και πιο συγκεκριμένα,τον Οκτώβριο του 1866, υπό την ασφυκτική πίεση του εκδότη του Ντοστογιέφσκι, Στελόφσκι. Ο Ρώσος συγγραφέας αναφέρεται συχνά σ αυτήν την περίοδο της ζωής του, κυρίως όταν θέλει να μιλήσει για τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που τον ανάγκαζαν να πληρώνεται προκαταβολικά για όλα τα βιβλία του, μη μπορώντας ακόμα να προϋπολογίσει το εμπορικό μέγεθος της ενδεχόμενης επιτυχίας τους.

Μια βιβλιοθήκη στο σπίτι σας-Οδηγός στην παγκόσμια λογοτεχνία (Έρμαν Έσσε)

«Η κατοχή βιβλίων έχεις τις δικές της χάρες και τη δική της ηθική» αποφαίνεται ο μεγάλος ειρηνιστής και διανοητής, Έρμαν Έσσε. Ο τιμημένος το 1946,  με το πρώτο μεταπολεμικό βραβείο ΝΟΜΠΕΛ λογοτεχνίας , συγγραφέας, με το σύντομο αυτό δοκίμιό του επιχειρεί να καθοδηγήσει τον αναγνώστη του στη τεράστια παγκόσμια φιλολογική κληρονομιά. Διατυπώνοντας ως απόσταγμα την άποψη ότι διάβασμα χωρίς τη θέληση του αναγνώστη, χωρίς αγάπη και καρδιά, είναι ένα αμάρτημα από τα πιο φριχτά ενάντια στο πνεύμα. Κατά συνέπεια ο Έσσε, δεν πιστεύει στο διάβασμα από καθήκον, αλλά από αγάπη και εσωτερική παρακίνηση. Αν υπάρχουν αυτά τα δύο στοιχεία στον ιδανικό αναγνώστη, αναφέρει ο Έσσε, μικρή σημασία έχει αν ξεκινήσει το διάβασμα από απλούς μύθους ή από τον Γκαίτε.

Από τις εκδόσεις «Γλάρος», ένα παλιό, πολύ παλιό βιβλίο.

Γράμματα σ ένα νέο ποιητή και σε μια νέα γυναίκα ( Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

Ο Αυστρογερμανός Ράινερ Μαρία Ρίλκε ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες του 20^ου αιώνα. Λυρικός ποιητής και πεζογράφος που ισορροπούσε μεταξύ της παραδοσιακής φόρμας και της νεότερης ποίησης και αντλούσε τα θέματά του από τη δυσλειτουργία της κοινωνίας, τη μοναξιά, τις εσωτερικές συγκρούσεις, την ηθική κατάπτωση. Πολυταξιδεμένος, ευαίσθητος και πνευματώδης, ο Ρίλκε γεννήθηκε στην Πράγα στις 4 Δεκεμβρίου 1875 από Γερμανούς γονείς  και πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1926. Κορυφαία του έργα πρέπει να θεωρούνται τα Σονέτα στον Ορφέα, οι Ελεγείες του Ντουίνο, οι Δύο Ιστορίες της Πράγας και ο Βασιλιάς Μπόχους.

Στο βιβλίο Γράμματα σ ένα νέο ποιητή, γράμματα σε μια νέα γυναίκα ο Ρίλκε αναδεικνύει τη μεγάλη αγάπη που τρέφει για ένα από τα ωραιότερα και γονιμότερα, όπως έλεγε, λογοτεχνικά είδη, την αλληλογραφία.

Είναι γράμματα που μιλούν για την ουσία της ποίησης, δηλαδή τα μικρά και ασήμαντα της καθημερινότητας. Σ αυτά στρέφει το φακό του ο Ρίλκε, θέλοντας να μιλήσει για τα μεγάλα και αιώνια, τη ζωή, το θάνατο, τον έρωτα, την τέχνη, τον προορισμό.

Σε μετάφραση Λουκίας Στέφου από τις εκδόσεις «Γνώση».

Συζητήσεις με τον Federico Fellini

Προτού διαπρέψει στο χώρο της σκηνοθεσίας ο Federico Fellini είχε ήδη ξεδιπλώσει αρκετές από τις πτυχές ενός αναγεννησιακού καλλιτέχνη. Ο μεγαλοφυής δημιουργός υπήρξε στο μακρινό παρελθόν από υπάλληλος σε τσίρκο, μέχρι μέλος περιοδεύοντα θιάσου, δημοσιογράφος, σκιτσογράφος και κομφερανσιέ για άλλους καλλιτέχνες του music hall. Κατά τη διάρκεια της τεράστιας καριέρας του πήρε τέσσερις φορές το Όσκαρ καλύτερης ταινίας για το «Λα Στράντα», το 1956 για το «Οι νύχτες της Καμπίρια» ένα χρόνο αργότερα, για το «Οκτώμισι» το 1963 και για το «Θυμάμαι» το 1974. Μάλιστα η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε τιμητικό όσκαρ για το σύνολο του έργου του το 1993, λίγους μήνες πριν πεθάνει.

Στο βιβλίο "συζητήσεις με τον Φεντερίκο Φελίνι" του Κοστάντσο Κονσταντίνι ξεδιπλώνεται ο πληθωρικός χαρακτήρας του μεγάλου δημιουργού μέσα από συνεντεύξεις που του έπαιρνε ο δημοσιογράφος σχετικά με το έργο του για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Πρόκειται για μια μοναδική μαρτυρία που ξεδιπλώνεται ταινία ταινία για τη ζωή και το έργου του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη.

Μεταξύ άλλων ο Φελίνι μιλάει για τα όνειρα και τα σχέδιά του, αλλά και για τις γυναίκες της ζωής του με προεξάρχουσα την ηθοποιό και μούσα του Τζουλιέτα Μασίνα. Τέλος, αναφέρεται στους κινηματογραφιστές που θαυμάζει περισσότερο εκθειάζοντας το έργο των Ροσελίνι, Μπέργκμαν, Κουροσάβα και Ουέλς, σκηνοθέτες που όπως παραδέχεται άσκησαν μεγάλη επιρροή επάνω του.

Ένα βιβλίο αρκετά παλιό, ίσως και ξεχασμένο, από τις εκδόσεις «Εξάντας».

Αντρέι Ταρκόφσκι ( Antoine Baecque)

Μια ξενάγηση στο έργο του κορυφαίου κατά πολλούς σκηνοθέτη του Σοβιετικού σινεμά, Αντρέι Ταρκόφσκι. Στις σελίδες του βιβλίου που ο έγραψε ο Antoine Baesque για τον κορυφαίο σκηνοθέτη αναδεικνύονται οι απόψεις του Ταρκόφσκι για τεχνικά αλλά και φιλοσοφικά ζητήματα που προκύπτουν από την τέχνη του, την αδιαλλαξία του  γύρω από θέματα ηθικής και αισθητικής στον κινηματογράφο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν το γύρισμα μιας ταινίας σαν όρο αξιοπρέπειας.

«Αυτός που προδίδει έστω και μια φορά τις αρχές του, χάνει την αγνότητα τις σχέσης του με τη ζωή. Το να εξαπατά κανείς τον εαυτό του, είναι σα να παραιτείται από τα πάντα, από την ταινία του, από τη ζωή του» γράφει ο Ταρκόφσκι σε ανύποπτο χρόνο.

Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστης είναι διανθισμένο με αρκετές φωτογραφίες από τα γυρίσματα των ταινιών του κορυφαίου σκηνοθέτη.