Θα ήθελα κάποτε να δω μια μεγάλη κινητοποίηση των Ελλήνων πολιτών για κάποιο ζήτημα που δεν άπτεται άμεσα των εργασιακών ή οικονομικών τους δικαιωμάτων. Όπως για παράδειγμα για την έξαρση βίας που κλιμακώνεται με δραματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, με πολλαπλές μάλιστα εκδηλώσεις. Στα γήπεδα, στους δρόμους, στις πορείες, στους χώρους εργασίας.
Θα με αιφνιδίαζε, με θετικό τρόπο, μία μαζική διαδήλωση καταδίκης της κρατικής και μη κρατικής βίας, στο πνεύμα αυτών που πραγματοποιούνται κατά καιρούς σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, οι οποίες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Μια κινητοποίηση, για παράδειγμα, για τον άτυχο Αφγανό που έχασε πριν από περίπου 48 ώρες τη ζωή του, τη δεκάχρονη αδελφή του που κινδυνεύει να χάσει την όρασή της, τη μητέρα τους που νοσηλεύεται σε κατάσταση σοκ, εξαιτίας ενός εκρηκτικού μηχανισμού και της ακατανόητης και ασύμβατης με τα αιτήματα της εποχής δράσης μιας ομάδας ανθρώπων που αυτοαποκαλούνται ριζοσπάστες.
Αντί αυτών, νιώθω πως για άλλη μια φορά δεν κουνιέται ρουθούνι και πως οι πολίτες δεν έχουν ούτε τη διάθεση, αλλά ούτε και την ενέργεια να εναντιωθούν σε τέτοιου είδους πρακτικές. Φυσικά όχι επειδή συμφωνούν μαζί τους ή επειδή τους αναγνωρίζουν κάποια ιδεολογική νομιμοποίηση, αλλά κυρίως επειδή δεν έχουν μάθει να αναγνωρίζουν στη βία τους κινδύνους για την προοπτική τους που διακρίνουν για παράδειγμα σε ένα φορολογικό νομοσχέδιο.
Τέλος, στη σιγή ιχθύος που καλλιεργείται αυτές τις ώρες από τα μέσα ενημέρωσης, όταν η αγανάκτηση γι αυτό το τυφλό χτύπημα θα έπρεπε να κοχλάζει στις συνειδήσεις όλων μας, θεμελιακό ρόλο θεωρώ ότι παίζει το γεγονός ότι τα θύματα αυτής της οικογενειακής τραγωδίας υπήρξαν μετανάστες και όχι Έλληνες.
Διότι τελικοί λίγοι άνθρωποι μόνο εξακολουθούν να ενδιαφέρονται σήμερα για το δράμα τριών ξένων τρωγλοδυτών, που από αμέλεια επεξεργάστηκαν έναν εκρηκτικό μηχανισμό, την ώρα που έψαχναν για τροφή στα σκουπίδια. Και δυστυχώς για ακόμα λιγότερους αποτελεί αυτό μια συνταρακτική είδηση.
