ΟΣΑ ΑΦΗΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ

Να έχεις φίλους δίχως πράγματα να πεις
ή να χεις πράγματα να πεις, μα δίχως φίλους;
είναι στ αλήθεια μοιρασιά αυτή, ζωής;
ή ένα χάδι στης συνείδησης, τους σκύλους;

Όσα αφήσαμε στην τύχη, θα μας βρουν
και στο εδώλιο ενοχές θα ξετυλίγουν
«πού ναι οι άνθρωποι που αξίζαν θα μας πουν
και πως ανοίξαμε τις πόρτες για να φύγουν;»

Να έχεις πάντα ηρεμία και σιωπή
και να φοβάσαι κάθε υπόνοια προσδοκίας
σαν σχοινοβάτης που στην θλίψη ισορροπεί
για να μη πέσει στον γκρεμό της ευτυχίας

Όσα αφήσαμε στην τύχη, θα μας βρουν
και στο εδώλιο ενοχές θα ξετυλίγουν
«πού ναι οι άνθρωποι που αξίζαν θα μας πουν
και πως ανοίξαμε τις πόρτες για να φύγουν;»

“ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΠΟΥ...”

Οι άντρες που δεν έχουν τί να πουν
δεν ξέρουνε συνήθως και ν’ ακούν
κι αυτό που θα τους έρθει στο μυαλό
θά’ ναι για κάποιο φίλο τους παλιό

Η φράση “είχα ένα φίλο που...”
είναι σημάδι άντρα βαρετού
που έχει όσους φίλους χρειαστεί
να απαντήσει σ’ ότι ειπωθεί

Οι άντρες που δεν έχουν τί να πουν
σ’ ότι κι αν έκανες αυτοί σου απαντούν
πως είναι κάποιος φίλος τους παλιός
που έκανε το ίδιο και αυτός

Η φράση “είχα ένα φίλο που...”
είναι σημάδι άντρα βαρετού
που έχει όσους φίλους χρειαστεί
να απαντήσει σ’ ότι ειπωθεί

ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Ζητάς να κλείνουμε
να παραδίνουμε
είναι καιρός
ζητάς να είμαστε
ότι δεν είμαστε
κι έτσι κι αλλιώς

Δεν τον ξέρω αυτόν τον δρόμο
ξέρω έναν καθαρό
ένα κι ένα κάνουν δύο
επί τέσσερα οχτώ

Ζητάς ν’ αλλάξουμε
και να ξεγράψουμε
τόσες στιγμές
φίλοι να είμαστε
και να μην είμαστε
όπως και χθες

Δεν τον ξέρω αυτόν τον δρόμο
ξέρω έναν καθαρό
ένα κι ένα κάνουν δύο
επί τέσσερα οχτώ