Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΜΕ ΣΙΩΠΗ


Σκούριασε τη νύχτα το ικρίωμα
απ του μελλοθάνατου το κρύωμα
πάγωσε κι ο κόσμος που συνάχθηκε
και ο δήμιος απ το κρύο σκιάχτηκε

πόσο επικίνδυνη είναι η τέχνη σου
δεν θα βρεις στον ψεύτη τον καθρέφτη σου
πόσοι απειλούνται από την τέχνη σου
θα το μάθεις απ το άδειο ντέφι σου

κοίτα φίλε το λιοντάρι, πως πεθαίνει στη βροχή
λύτρωσέ το μ ένα χάδι, σκότωσέ το με σιωπή

μες τη θετικότητα του σφάλματος
βρίσκεται η διαίσθηση του θαύματος
και στου σαρκασμού το κολαστήριο
κρύβεται της γέννας το μυστήριο

το δικαίωμα να επαναστατήσεις
σου το δίνουν τα βουνά που θ αντικρίσεις
την λερναία ύδρα αν θέλεις να ξυρίσεις
μην την τρέφεις με μικροπαρεξηγήσεις

κοίτα φίλε το λιοντάρι, πως πεθαίνει στη βροχή
λύτρωσέ το μ ένα χάδι, σκότωσέ το με σιωπή

Απαγγελία: «κανείς δεν απαγόρευσε σε έναν πενηντάρη
να έχει μέλλον πιο βαθύ από έναν εικοσάρη»

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Το τέλος που πάει κι έρχεται


Ανησύχησα ότι δεν θα καταλάβετε
τι μπορεί να ειπωθεί σε μια βιβλική αυγή
από μια καρδιά φωτεινή που τη φυλούν τα σύννεφα
στο προαύλιο μιας ερήμου ακατανίκητης
με τα δάχτυλα ζωγραφιές που τις θωρούν θαλασσοπούλια
σε κοραλλένια αερόστατα για να ξυπνήσουν τις κατόψεις
για να αντέξει κανείς να ζει με το αντίθετο του τίποτα
μες το χορτάρι που έχει κοπεί απ τα κοπάδια που βοσκούν εκεί
μια μινιατούρα ιπτάμενου φρουρίου
το τέλος που πάει κι έρχεται

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Ο «Λίνκολν» του Στίβεν Σπήλμπεργκ στο δρόμο για τα Όσκαρ


Τρεις είναι οι ταινίες που φαίνεται να «παίρνουν κεφάλι» στην κούρσα για τα φετινά βραβεία Όσκαρ, μετά και την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τις φετινές Χρυσές Σφαίρες που θεωρούνται προάγγελοι των Βραβείων Όσκαρ.

Δεσπόζει η νέα ταινία του Στήβεν Σπήλμπεργκ για την πολυτάραχη ζωή του Αμερικανού προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, που συγκέντρωσε τις περισσότερες υποψηφιότητες, συνολικά επτά, ενώ ακολουθούν οι ταινίες «Αργώ» του Μπεν Άφλεκ και το νέο «ταραντινικό» έπος «Django Unchained» με πέντε υποψηφιότητες η καθεμιά.

Ο Οβελίξ και οι Βέλγοι


Πυρ ομαδόν εναντίον του πρωθυπουργού της Γαλλίας Ζαν Μαρκ Ερό αλλά και της κυβέρνησης του Φρανσουά Ολάντ αλλά και μερίδας του Γαλλικού τύπου που τον τοποθέτησε στο «κάδρο» της κοινωνικής ανευθυνότητας εξαπέλυσε ο διάσημος ηθοποιός και επιχειρηματίας Ζεράρντ Ντεπαρντιέ.
Σε επιστολή του στην εφημερίδα Journal Du Dimanche o 64 χρονος Ντεπαρντιέ, που αποφάσισε να ζητήσει καταφύγιο σ ένα μικρό βελγικό χωριό στα σύνορα με τη Γαλλία για να αποφύγει την υποβολή υπερφόρου 75% από τη κυβέρνηση Ολάντ αντικρούει με δριμύτητα τις κατηγορίες περί αποφυγής του μεριδίου κοινωνικής ευθύνης που του αναλογεί και δηλώνει απροκάλυπτα ότι προτιμά να παραδώσει το γαλλικό του διαβατήριο παρά να υποκύψει στην φοροεπιδρομή της γαλλικής κυβέρνησης.

Κρίση με ορίζοντα τριετίας


Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM) σε συνέντευξη που παραχωρεί στο γερμανικό περιοδικό Focus προβλέπει ότι η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη θα έχει ξεπεραστεί εντός των επόμενων τριών ετών, όταν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης θα έχουν ελλείμματα κάτω από το 3% του ΑΕΠ τους.

Για τον έμπειρο τεχνοκράτη και αξιωματούχο η ισοσκέλιση των προϋπολογισμών αποτελεί την πιο σημαντική προϋπόθεση για την αρχή της ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας και την ευρωπαϊκή αντεπίθεση στο θέμα της ανταγωνιστικότητας.

Ενδείξεις για σοβαρές παρατυπίες στο δημοψήφισμα στην Αίγυπτο


Αρνητική ψήφο για το νέο σύνταγμα στα αστικά κέντρα, όπως το Κάιρο και η Αλεξάνδρεια, και θετική στην υπόλοιπη επικράτεια της χώρας βγάζουν τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου του πρωτοφανούς για τα ιστορικά της χώρας δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην Αίγυπτο.
Επικαλούμενο, ωστόσο, ανεπίσημες πηγές , ένα μέλος της μουσουλμανικής αδελφότητας ανέφερε ότι «στο δημοψήφισμα το 56,5% των συμμετεχόντων είπε ναι», την ώρα που οκτώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα έκαναν έκκληση σήμερα να διεξαχθεί εκ νέου ο πρώτος γύρος του δημοψηφίσματος για το σύνταγμα επικαλούμενες σοβαρές παρατυπίες.

Λαθροκυνηγοί


Σταχτί νερό τρέχει απ τις μύτες
γέλιο χερουβικού σοφέρ
σάλτσα από ιπτάμενους τερμίτες
φάλτσο φαγκότο, κομπρεσέρ

βαθύ ιώδιο και λάσπη
μικρές ταβέρνες που και που
μια χοντροκώλα Τούτσι χάσκει
παράξενα έντομα παντού

πίνουνε παντς οι Αμερικάνοι
σκόρδο, κρασί, στεγνό σουφλέ
τους μαγειρεύουν Κορσικάνοι
σάλτσα από Ιμπάλα και καφέ

κάτω σωριάζονται δύο δύο
στην κοντινότερη σκιά
κωπηλατούσαν μες το κρύο
δυο νύχτες για να βρουν στεριά

κλίμακες ντο διασταυρωμένες
κάτουρα λαθροκυνηγών
από το Σέλους ως το Μένες
ανθρώπινα ίχνη αρπακτικών

σαν όνειρο η Τανζανία
ζύμη γλυκιά και μαλακή
που τη βουτάς σε σάλτσα κρύα
τσοπ σούι, σπαγγέτι και ρακί

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Ανοχύρωτη κοινωνία


Σύσσωμη η αμερικανική κοινωνία εκφράζει τον αποτροπιασμό της για το χθεσινό μακελειό στο Κονέκτικατ αλλά αρνείται πεισματικά να αγγίξει το τοτέμ της οπλοκατοχής. Συνέπεια αυτής της εγγενούς αδυναμίας που υποθάλπει την έμφυτη βία που κλονίζει την αμερικανική γη είναι ότι κανένα μελλοντικό μακελειό δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Η νέα γενιά των Αμερικανών βυθισμένη στον παρανοϊκό κόσμο των video games, του περιοδικού τύπου και των sites με θέμα την οπλοχρησία που κάνουν θραύση στις ΗΠΑ, της έλλειψης οικογενειακής φροντίδας, αλλά και της ταξικής οργάνωσης των σχολικών κοινοτήτων, ανατροφοδοτεί την κουλτούρα της βίας, η οποία διεκδικεί ρυθμιστικό ρόλο στην κοινωνία. Την ώρα μάλιστα που η πολιτική τάξη ξυπνάει με το δάχτυλο τεντωμένο πάνω από το κουμπί της αυτοκαταστροφής, αρνούμενη πεισματικά να ανοίξει μια γενναία συζήτηση με θέμα την αυστηροποίηση της νομοθεσίας για τα όπλα, η μοιρολατρία του δικαιώματος στη χρήση βίας για αυτοάμυνα έχει καταστεί νομοτέλεια για μια κοινωνία των καπνισμένων κανών που γίνεται ολοένα και πιο ανασφαλής, ολοένα και πιο ανίσχυρη και επιθετική. Έτσι, ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες, εξοργισμένοι νέοι, δυσλειτουργικοί ή και απελπισμένοι ενήλικες βρίσκουν άμεση και πανεύκολη πρόσβαση στο μέσο που θα τους βοηθήσει να μετατρέψουν τον θυμό και τις εμμονές τους σε δράση, σε πληρωμένη απάντηση. Η εξοικείωση με τον θάνατο προϋπάρχει, παιχνίδι και πραγματικότητα συγκεχυμένα και ατάκτως ειρημένα στο μυαλό τους. Μια μουτζούρα σκέψεων και συναισθημάτων που οδηγεί με ακρίβεια σε ανείπωτες τραγωδίες.
Και παράλληλα, σχολεία εξοπλισμένα με ψυχολόγους, συμβούλους και τεχνογνωσία ουσιαστικής συνδρομής και υποστήριξης να αδυνατούν να υπερασπιστούν την συνεκτικότητα μιας κοινωνίας που πάσχει από βαριά ασθένεια.  

  Για τον πρόεδρο Ομπάμα, για το κογκρέσο και την αμερικανική γερουσία οι προσευχές είναι μάλλον αρκετές. Όμως ένας ακήρυχτος πόλεμος λαμβάνει χώρα στα σωθικά της αμερικανικής γης, με θύματα αθώους και ανυπεράσπιστους πολίτες. Άλλωστε για τα πανίσχυρα λόμπι της οπλοκατοχής η βία ή έστω η υπόνοιά της είναι ένα πολύ επικερδές προϊόν. Είναι οικονομία κλίμακας. Είναι παραγωγή πλούτου. Και την ίδια ώρα είναι παράδοση εγχαραγμένη στο DNA της χώρας, που θα ξεριζωθεί μόνο μαζί με το πετσί της. Μαθήματα για ολόκληρο τον κόσμο και για την Ελλάδα προφανώς. Η βία, σε κάθε μορφή της, γεννάει βία. Κι όταν παραχωρείς κάπου με ευκολία τα όπλα της αυτοδικίας είναι τουλάχιστον μεγάλη υποκρισία να αρνείσαι και να αναθεματίζεις εκ των υστέρων την ίδια την αποκρουστική της φύση .

Μοσάντο: Έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουνε αχλάδια

Υπεύθυνος επικοινωνίας της Μοσάντο, της παντοδύναμης πολυεθνικής εταιρείας που επενδύει στην αγροτοβιομηχανία των μεταλλαγμένων, καλεί τα ΜΜΕ προκειμένου να ενημερώσει τον κόσμο για την νέα γενιά μεταλλαγμένων προϊόντων, όταν η συνέντευξη τύπου διακόπτεται απότομα από παρευρισκόμενους ακτιβιστές που του επιτίθενται λεκτικά.. Εκείνος  χωρίς να χάσει την υπομονή του, καλεί  στο κινητό του τον σοφέρ λέγοντάς του  να τον περιμένει έξω για να φύγουν αμέσως, καθώς, όπως λέει: “...στην αίθουσα έχει μαζευτεί κάθε καρυδιάς…φουντούκι.”

Το γλωσσικό ζήτημα


Πρέπει ή δεν πρέπει η γυναίκα να βγάζει γλώσσα στον άνδρα;

Συλλογικότητα

Τώρα που ξέρουμε ότι τα κρεατάκια δημιουργούν ένα φυσικό κάλυμμα στις κουφάλες,  άραγε θα ζητήσουν οι κρεοπώλες διαφυγόντα κέρδη;

Συνταγές μαγειρικής για μελαχρινές: Συνταγή πρώτη: Ψωμί και κάτι συνοδευτικό...

Είναι γνωστόν τοις πάσι γνωστό ότι επειδή οι μελαχρινές είναι συνήθως καριερίστες, σπάνια έχουν μάθει να μαγειρεύουν. Γι αυτό και όπως βγαίνουν ανέκδοτα για ξανθιές  σύντομα θα αρχίσουν να βγαίνουν και συνταγές μαγειρικής αποκλειστικά για μελαχρινές (πολύ ψωμί με τις οδηγίες) 

Ως παθητικός καπνιστής αναρωτιέμαι

Τα πνευμόνια μου είναι ακόμα ιδιωτικός χώρος;

Ελληνική Αξιοκρατία

...στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι να επιλέγεις τον πιο ικανό ανάμεσα σε πέντε "δικούς σου"

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Το μάλλινο κοίτασμα

Ο γέροντας Χαρήσιος προφητεύει: “Θα έρθει μια μέρα, κατά την οποία οι διεθνείς ενεργειακοί κολοσσοί που θα πραγματοποιούν έρευνες για υδρογονάνθρακες στην ελληνική επικράτεια, αντί για πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, θα εξορύσσουν μάλλινες κάλτσες, σκουφάκια, ζιπουνάκια, παπαλάκια, ζακέτες, παπλώματα και διπλές κουβέρτες, σε ποσότητες ικανές να ζεστάνουν ολόκληρη την Ευρώπη.

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Frankenweenie (2012)


Τα παιδιά πετυχαίνουν εκεί που αποτυγχάνουν οι ενήλικες για δύο λόγους: επειδή επιτρέπουν στους εαυτούς τους να εκπλήσσονται και να ξαφνιάζονται. Μερικές από τις στοιχειώδεις αυτές παιδικές αρετές αξιοποιούν κατά καιρούς και οι μεγάλοι ώστε να γίνουν πιο διορατικοί και αυθεντικοί μέσα στην ασφυκτική επιτήρηση των πιεστικών συνθηκών της ενηλικίωσης.
Ο Τιμ Μπάρτον είναι ένας πολυεπίπεδος δημιουργός που αναλαμβάνει αυτή τη φορά να εμψυχώσει ένα σενάριο του 1984 (από μικρού μήκους ταινία του Μπάρτον).
Στις ρόδες ενός αυτοκινήτου ο πιτσιρίκος Victor χάνει αναπάντεχα τον αγαπημένο του σκύλο, Sparky, τον χαμό του οποίου αδυνατεί να αποδεχτεί με αποτέλεσμα να προσπαθήσει να τον επαναφέρει στη ζωή με τη βοήθεια της επιστήμης.

Ο δημιουργός πειράζει τον μύθο του Frankenstein παραδίδοντας μια ασπρόμαυρη ταινία animation βασισμένη στην τεχνική stop motion, ένα σκοτεινό και σαγηνευτικά μακάβριο παραμύθι για την αγάπη που αρνείται να παραδοθεί στην βεβαιότητα του θανάτου.
Μια ταινία που ενώ αρχικά σου φαίνεται ως μία ακόμη επανάληψη των  εξπρεσιονιστικών εμμονών του μεγάλου δημιουργού, σιγά σιγά αρχίζεις να την συμπαθείς και αυτή να συμπαθεί εσένα.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Rise of the Guardians



Ένας Άγιος Βασίλης, βγαλμένος από άλλο ανέκδοτο, ένα πασχαλινό λαγουδάκι και η νεράιδα των δοντιών είναι οι αθάνατοι φύλακες, που ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Τζακ Φροστ, ένα χαρισματικό νέο άνθρωπο με μαγικές δυνάμεις προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ολόπλευρη επίθεση του αδυσώπητου Pitch, ενός κακού πνεύματος που απειλεί να στοιχειώσει τον αδιατάραχτο κόσμο των παιδιών.

Όλα αυτά συμβαίνουν στο καινούργιο 3D Animation της Dreamworks, μια περιπέτεια φαντασίας που βασίζεται στη σειρά βιβλίων “The Guardians of Childhood” του διάσημου παραμυθά William Joyce .
Στην πολύχρωμη  ταινία του Peter Ramsey, τη φωνή τους χαρίζουν διάσημοι πρωταγωνιστές όπως οι Jude Law, Hugh Jackman, Alec Baldwin, ενώ την παραγωγή συνυπογράφει ο διάσημος από τον “Λαβύρινθο του Πάνα” Guillermo Del Toro.

Το άλλο ριζικό


Όταν στα δεκαεπτά, χάνεις κάποιο όνειρό σου
η ζωή σε πάει μπροστά για να βρεις το αυθεντικό σου
κείνο το τυφλό πουλί, που συχνά σε οδηγάει
προς την νίκη που η ζωή, για το τέλος σου κρατάει

ήρθα από το πουθενά, και στο πουθενά θα πάω
πέρασα για ένα γεια, άλλο να μη σας κρατάω

η ζωή μου μια ζωή, ονειρεύεται μπροστά μου
δεν μ αφήνει ούτε στιγμή, νά χω όνειρα δικά μου
της ζωής το ιππικό, όταν άλλα θες να κάνεις
είναι το άλλο ριζικό, που κερδίζεις όσο χάνεις

ήρθα από το πουθενά, και στο πουθενά θα πάω
πέρασα για ένα γεια, άλλο να μη σας κρατάω

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Ο Αντωνάκης, ο Αντωνάκης, είναι ο νέος της εποχής....


Οι φίλοι μου, το τελευταίο διάστημα, έχουν φαγωθεί ότι πρέπει επιτέλους να της κάνω πρόταση γάμου για να τελειώνει αυτή η κατάσταση που σέρνεται εδώ και χρόνια.
Εγώ πάλι από την πλευρά μου, γνωστός για την τελειομανία μου, δεν πρόκειται να της κάνω καμιά πρόταση,  αν δεν βρω τον πλέον κατάλληλο και ενδιαφέροντα τρόπο για την περίσταση.
Για να εξομολογηθώ, όμως, την αμαρτία μου, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό προσανατολίζομαι σε κάτι του στυλ:
-Αγάπη μου, θέλεις να μοιραστούμε τα καλύτερα χρόνια της κλιμακτηρίου μου;
Σύντομο, λιτό και εύστοχο, έτσι; Άλλωστε, δεν θέλω να της αφήσω κανένα περιθώριο για δεύτερες σκέψεις.... 

Νηπιαγωγείο κλιμακτηρίου


Ήταν γλυκιά και ευγενική, γι αυτό και δεν μπορούσα να της χαλάσω το χατήρι, όταν
μου ζήτησε να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο για να το χρησιμοποιήσει για την πτυχιακή της.
Προηγουμένως, όμως, μου εξήγησε, πως ο καθένας από τους συμμετέχοντες θα έπαιρνε ένα διαφορετικό ερωτηματολόγιο, το οποίο θα ανταποκρινόταν στην ηλικία του.
Εγώ πήρα στα χέρια μου το ερωτηματολόγιο μου μ ένα μικρό άγχος στην αρχή σχετικά με το τι θεωρούσε η κοπέλα ότι ανταποκρινόταν στην ηλικία μου.
Κάθε ερώτηση όμως που περνούσε με έκανε να αισθάνομαι και καλύτερα. Στο τέλος μάλιστα δάκρυα συγκίνησης έτρεχαν από τα μάτια μου κι όταν η κοπέλα με ευχαρίστησε εγώ της είπα:

 “Όχι, εγώ σε ευχαριστώ. Εγώ σ ευχαριστώ”.
Δεν ξέρεις τι είναι, φίλε,  να μην συναντάς σε κοτζάμ ερωτηματολόγιο, ούτε μια ερώτηση του τύπου: “πόσες φορές σηκώνεστε το βράδυ για κατούρημα; ή, όταν κατουράτε έχετε συνεχόμενη ή διακοπτόμενη ροή;”

Οικονομία παντού


Πετάγομαι από τον ύπνο μου και προσπαθώ να συνέλθω και να θυμηθώ το όνειρο που είδα. Ήμουν λέει γυμναστής και έκανα personal training  σε μια κοπέλα, στο γυμναστήριο που δούλευα. Της ζητάω λοιπόν να κάνει 10 επαναλήψεις για μία άσκηση για το στήθος και αυτή αρχίζει να τις εκτελεί.

Μία, δύο τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι και σταματάει.
-Γιατί δεν συνεχίζεις; τη ρωτάω. Έχεις ακόμα τέσσερις επαναλήψεις.
-Αχ κουράστηκα, μου λέει, δεν μπορώ άλλο.
Εγώ, που τσαντίζομαι όταν βλέπω τέτοια πράγματα, πιάνω αμέσως το όργανο για να τελειώσω τη δουλειά που άφησε εκείνη στη μέση: Επτά, οκτώ, εννέα, δέκα.
Δεν είναι καιρός για σπατάλες, της λέω. Εδώ πληρώνεις, δεν έρχεσαι τζάμπα. 

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Κι αν σε ματιάσω


Το ξύλο όταν το χτυπάς να φύγουν τα τελώνια
στα μάτια να μη με κοιτάς γιατί μου φεύγουν χρόνια
τη γλώσσα μου, όταν με φιλάς, για λίγο δάγκωσέ την
κι όταν στα μάτια με κοιτάς, τη γη κοκάλωσε την

κι αν σε ματιάσω, φόρα με αγκαλιά σου και συγχώρα με
γιατί τα λόγια τρέχουν σαν κρασί απ την καρδιά
ξέχνα τον ωροσκόπο μου, τον παλιοκαιροσκόπο μου
και βγάλε απ την αγάπη μας, ξόρκια και χαϊμαλιά

απ όλα τα κακά στη γη, κανένα δε συμβαίνει
αν είναι οι άνθρωποι πολύ καλά συγκεντρωμένοι
κι αν αποστάξεις το νερό δεν γίνεται ουίσκι
όσο το ψάχνεις το κακό πρώτο αυτό σε βρίσκει

κι αν σε ματιάσω, φόρα με αγκαλιά σου και συγχώρα με
γιατί τα λόγια τρέχουν σαν κρασί απ την καρδιά
ξέχνα τον ωροσκόπο μου, τον παλιοκαιροσκόπο μου
και βγάλε απ την αγάπη μας, ξόρκια και χαϊμαλιά

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Ο Λούκι Λουκ πληγώθηκε από Ελληνίδα γκόμενα


Στην άγρια δύση κράταγε ο Κινέζος το πλυντήριο
και δίπλα, στο εντευκτήριο, γι ασήμαντη αφορμή
τουλούμιαζε ένα δυο ο σερίφης για το κρατητήριο
που πριν απ το εγερτήριο γινόντουσαν καπνοί

ο Λούκι Λουκ πληγώθηκε από Ελληνίδα γκόμενα
που του άλλαξε τη φράντζα και διέκοψαν εκεί
δεν ήξερε ο καημένος πως από τα συμφραζόμενα
καμιά Ελληνίδα δεν μπορείς επαρκώς να ερμηνευθεί


κι η Καλαμίτη Τζέην που ξεπάστρεψε στα χρόνια της
το τρυφερό το πόδι που λυμαίνονταν τη γη
το Λούκι Λουκ αγάπησε πιο πάνω κι απ τα εγγόνια της
αυτά που ονειρεύτηκε πως θα φερναν μαζί

καμιά διακόσια χρόνια δεξιότερα απ το σύμπαν τους
ο κυρ Ηλίας πούλαγε στολές και κομφετί
τα πρώτα βρέφη πέρναγαν δειλά από το ΠΙΚΠΑ τους
κι ο Κοσκωτάς διέβλεπε μια τρύπα ηγετική

φιστίκια νέα και παλιά ανακάτευε ο «Πλάτανος»
και ο κύριος Σάββας ήτανε μια εναλλακτική
στο κυλικείο η «θείτσα» πάντα όρθια κι ακάματος
και κάποιο ρόλο έψαχνε ο «γωνιακός» να βρει 

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Hope Springs (Ποτέ δεν είναι αργά)


Ρομαντική κομεντί με πρωταγωνιστές τους Meryl Streep και Tommy Lee Jones στην πρώτη τους συνεργασία, και τον παλιό συνεργάτη της Streep τον έμπειρο David Frankel( The Devil Wears Prada) να υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Το σενάριο αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού της Kay και του Arnold που μετά από 30 χρόνια γάμου καταφεύγουν στη βοήθεια ενός ειδικού για να περισώσουν ότι έχει απομείνει ζωντανό από την κουρασμένη σχέση τους.
Αυτός δεν είναι άλλος από έναν φημισμένο σεξολόγο, τον οποίο υποδύεται o Steve Carell, που θα αναλάβει την σεξουαλική θεραπεία του ζευγαριού, με στόχο να τους οδηγήσει εντός μίας εβδομάδας και πάλι στο κρεβάτι του πόθου.

Γυρισμένη πάνω σε μια λιτή αφηγηματική γραμμή, και με μια σκηνοθεσία που δεν κραυγάζει, αλλά που αντίθετα προσπαθεί να εκμαιεύσει αβίαστες ερμηνείες για να αναδείξει τα πιο ποιοτικά στοιχεία του σεναρίου της Vanessa Taylor, το Hope Springs διαθέτει αυθεντικότητα, πνεύμα και ζεστασιά, μιλώντας, χωρίς να κουράζει για τις σεξουαλικές και ανθρώπινες σχέσεις όπως αυτές διαμορφώνονται μέσα στο πλαίσιο της αποστασιοποίησης που πυροδοτεί η συνήθεια, του φόβου της επαφής, αλλά και της φυσιολογικής ψυχρότητας  που προκαλεί η πολύχρονη συμβίωση.

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Άει στο διάολο ρε, άει στο διάολο


Ένας πρώην ηλίθιος που υποβιβάστηκε πρόσφατα σε χρυσαυγίτη με πλησιάζει τις προάλλες στο γυμναστήριο, την ώρα που κάνω διάδρομο μιλώντας με μια κοπέλα που βρίσκεται δίπλα μου.
Στέκεται μπροστά μου και στηλώνει τα μάτια του στις λιγοστές γκρίζες τρίχες που κοσμούν τους κροτάφους μου. Μας διακόπτει.
-Τι έγινε κωλόγερε; μου λέει. Αποφάσισες να ξαναγυμναστείς, παππού;
Η κοπέλα άλλαξε τριάντα χρώματα. Εγώ ναι μεν κάνω ότι χαμογελάω αλλά είμαι ν ανοίξει η γη να με καταπιεί. Άει στο διάολο από δω ρε, του λέω. Αει στο διάολο.
Λίγο αργότερα τον γιακαδιάζω στα αποδυτήρια και του λέω.
-Καλά ρε τενεκέ. Δεν βλέπεις ότι μιλάω με κοπέλα. Άει στο διάολο.
Αυτός παίρνει απολογητικό ύφος και λέει:
-Ρε Χάρη συγγνώμη, εγώ να βοηθήσω ήθελα. Αφού ξέρω ότι της αρέσουν οι μεγάλοι.

Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε σάουνα και πασοκτζής


Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την άποψη που λέει ότι κάθε γυμναστήριο είναι μια μικρογραφία της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία.
Έτσι λοιπόν παρατηρούμε ότι:

Οι ακροδεξιοί δουλεύουνε συνήθως όγκο
Οι ακροαριστεροί δουλεύουνε συνήθως γράμμωση
Ο οπαδοί του ΚΚΕ κάνουν διάδρομο , κοιλιακούς και ραχιαίους
Οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν αερόμπικ
Οι Νεοδημοκράτες κάνουν συντήρηση (τέσσερα σετ από δέκα επαναλήψεις με τα ίδια ακριβώς κιλά μέχρι να πεθάνουν)
Τέλος οι πασοκτζήδες προτιμούν τις λύσεις χαλάρωσης που μπορούν να τους προσφέρουν δυνατότητες όπως αυτές των  σάουνα, χαμάμ, μασάζ κτλ

Τανομένος σορβάς αλά αμερικέν


Μου λέει γνωστός μου χρυσαυγίτης.
-Άσε Χάρη, βρήκα ένα τατουάζ να κάνω, καταπληκτικό. Πάνω πάνω θα υπάρχει ένας ολόχρυσος Σταυρός. Μετά θα γράφει μολών λαβέ  και από κάτω θα είναι ο Λεωνίδας μ ένα σπαθί και μια ασπίδα στα χέρια.
 Εγώ, ακούγοντάς τον, σκέφτομαι ότι δεν αναγεννήθηκε μέσα τους μοναχά η πολιτική παρακαταθήκη του Χίτλερ, αλλά και η καλλιτεχνική.

Κατάντια

Να σε γουστάρει τρελά μια γυναίκα μεγαλύτερή σου επειδή της αρέσουν οι μεγάλοι!

Παππού μάς τά χεις κάνει γιάρμα

Δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό από το βλέπεις έναν παππού να κάνει κολλητηλίκια με τους εγγονούς του, λέγοντας πράγματα του στυλ: τι ωραίο συγκρότημα που είναι οι Άμπα, πολύ μου αρέσουνε  ή, τι κρίμα που σκοτώσανε εκείνο το καλό παιδί, τον Εγγλέζο, τον Λένον. Είχε πολλά ακόμη να προσφέρει.

Ψέμματα;


Δυο αδελφές μαλώνουν στη μέση του σαλονιού.

-Αν κάτι δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου λέει η μία είναι να πετάξω χαρτί τουαλέτες και σερβιέτα στην λεκάνη του καμπινέ.
Η άλλη απαντάει: -Κι εγώ αν κάτι δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου είναι να ξεχνάω μέσα στην φρουτιέρα τα εσώρουχα και τα καλτσόν μου.

Κάπου στην άκρη του δωματίου, ο παππούς τους, ογδόνταεπτά τόσων ετών κάθεται βυθισμένος στην πολυθρόνα του και ακούει σ ένα σιντί που παίζει την συγκλονιστική φωνή της Άννας Νετρέμπκο. Τις ακούει να μαλώνουν για ώρα προτού αντιδράσει και πει με στόμφο βαρύτονου:
Ωωωωω. Μην ασχολείσθε με μαλακίες.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Τεϊκερίστας και Καληνυχτάκιας (Take Care)


(Σύγχρονοι Έλληνες μπον βιβέρ, που κερνάνε αφειδώς γκόμενες και κατόπιν επιστρέφουν άπραγοι στο σπίτι τους, έχοντας ακούσει «Take Care» και «καληνύχτα» αντίστοιχα)


Συναντηθήκανε προχθές στα πλατανάκια
ο τεϊκερίστας με τον καληνυχτάκια
για να μιλήσουν για τα κατορθώματά τους
και τι πετύχανε με τα κεράσματά τους

ο τεϊκερίστας κέρασε δυο σε μια μέρα
και ο καληνυχτάκιας τρεις απ την Δευτέρα
ο ένας πήρε ως αντάλλαγμα «Take Care»
κι ο άλλος μία καληνύχτα που τον καίει

η μάνα του τεϊκερίστα το πετάει
χωρίς αντάλλαγμα κανένας δεν κερνάει
εξόν απ τον ηλίθιο το γιο μου
που σε κεράσματα σκορπάει το μισθό μου

εσύ κερνάς κι αυτή σου λέει «να προσέχεις»
τι άνδρας είσαι εσύ εγωισμό δεν έχεις;
Πετάγεται στη μέση κι ο καληνυχτάκιας
Κυρά Μαρία, της λέει, ο γιος σου είναι μαμάκιας

Σκάσε, του λέει ο τεϊκερίστας, βόδι
που δεν της έπιασες ακόμα ούτε το πόδι
μέχρι το σπίτι της την πας αργά τη νύχτα
για μια ψυχρή και τυπική της καληνύχτα

χίλιες φορές καλύτερα τεϊκερίστας
παρά καληνυχτάκιας κι εραστής της πίστας
εγώ τουλάχιστον κερνάω μετρημένα
και στα σκυλάδικα δεν πάω σαν εσένα

προσβλήθηκε και έκλαψε ο καληνυχτάκιας
του λέει: έτσι ήσουν πάντοτε παρτάκιας
καληνυχτάκιας όμως να το ξες γεννιέσαι
ενώ τεϊκερίστας θέλεις και περνιέσαι

αντάλλαξαν στο τέλος μια διπλή συγγνώμη
γιατί είχαν ραντεβού με μι Άννα και μια Υβόννη
και φύγαν πριν απ τις 8 απ τα πλατανάκια
ο τεϊκερίστας με τον καληνυχτάκια

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2


Η μικρή Renesmee, ο καρπός του έρωτα της Bella και του Edward, μπαίνει στο στόχαστρο των Volturi, οι οποίοι επιτίθενται στην οικογένεια των Cullen για να ξεκαθαρίσουν μια για πάντα τους λογαριασμούς τους.

Η επιστροφή του δημοφιλούς εφηβικού franchise εξακολουθεί να λειτουργεί ως πόλος έλξης για τους φίλους του είδους, κλείνοντας τον επιτυχημένο εμπορικά τίτλο της σειράς Twilight, που είναι πιθανότητα και η τελευταία που θα δούμε.
Η ταινία αποτίνει φόρο τιμής στον καταραμένο έρωτα του Edward και της Bella, των δύο ερωτευμένων βρικολάκων που ανανεώνουν εκ νέου τους όρκους παντοτινής αγάπης τους σε μια ταινία διαδικαστικού χαρακτήρα, που προσκαλεί το φιλοθεάμων κοινό να ανατρέξει στα περασμένα επεισόδια ενός  μελοδραματικού ρομάντζου που πέρασε από αρκετές διακυμάνσεις και περιπέτειες.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Ας είναι και πλούσιος, αρκεί νά ναι καλό παιδί


Το τελευταίο διάστημα ανέλαβα να ψήσω μια κοπέλα για τα πραγματικά αισθήματα που τρέφει για λόγου της ένας φίλος μου, γνωρίζοντας ότι γι αυτήν ο χαρακτήρας του άνδρα είναι το α και το ω.

-Μαράκι, της λέω, δεν πρόκειται να συναντήσεις ξανά τέτοια ψυχή. Ο Σπύρος είναι πολύ πονόψυχος άνθρωπος. Στον ελεύθερο του χρόνο μάλιστα προσφέρει εθελοντικά βοήθεια σε απόρους, ενώ συγκεντρώνει τρόφιμα και τα μοιράζει στους φτωχούς γείτονές του, και μαζεύει αγγλόφωνα βιβλία για να τα στέλνει στη βιβλιοθήκη ενός φτωχικού χωριού στην Αφρική.
Για να φανταστείς, νοιώθει συμπόνια ακόμα και για τον Βενιζέλο και  το ΠΑΣΟΚ. Για τέτοιο παιδί μιλάμε!

Αν ξέρεις να την φτιάχνεις τη γυναίκα...


Ξέρεις τι με απελευθερώνει εμένα Χάρη; μου λέει; Να τριγυρίζω γυμνή στο σπίτι μου γνωρίζοντας ότι δεν με παρακολουθεί κανένας. Εσένα τι σε απελευθερώνει πιότερο;
Φσσσσσ. Εγώ ερεθίστηκα πιο πολύ απ όλα από το πιότερο και κατάλαβα ότι έπρεπε να φανώ αντάξιος της εκμυστήρευσης της.

Εμένα, λέω, με απελευθερώνει περισσότερο να γράφω γυμνός και να ανεβάζω κείμενα στο Blog μου, γνωρίζοντας ότι δεν με διαβάζει κανένας.

Εν βρασμώ αυγού!

Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν μπορεί να καταλάβει την γερμανική λογική που υπερασπίζεται την άποψη ότι μόνο μέσα από την σκληρή και άγρια λιτότητα θα προκύψει η ανάκαμψη της οικονομίας, αν δεν εντρυφήσει βαθύτερα στην γερμανική κουλτούρα, η οποία συνοψίζεται στην παροιμία: “αδυνατίζοντας έρχεται η όρεξη”

Δυο άξιοι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα


Πριν από μόλις λίγες ημέρες  ένας τρομερός καυγάς ξέσπασε ανάμεσα σε δύο ανέργους που περίμεναν στην ουρά για να περάσουν από συνέντευξη για μια θέση εργασίας σε μία νεοσύστατη επιχείρηση.
-Εγώ έχω δύο πτυχία έλεγε ο ένας.
-Ναι αλλά εγώ έχω και μεταπτυχιακό απαντούσε ο άλλος
-Εγώ όμως μιλάω τρεις γλώσσες και όχι δύο σαν εσένα επανήρθε ο πρώτος
-Ναι αλλά εγώ γνωρίζω επτά προγράμματα και όχι μόνο πέντε σαν εσένα ανταπαντούσε ο δεύτερος κ.ο.κ.
Για να μην τα πολυλογούμε, την δουλειά την πήρε τελικά κάποιος τρίτος που είχε δύο γνωστούς και τέσσερις γνωριμίες.

Των μονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν


Περισσότεροι από το 50% των σημερινών υπαλλήλων του ΟΑΣΘ είναι συγγενικά πρόσωπα παλιότερων εργαζόμενων του οργανισμού, αναφέρει πρόσφατη έρευνα.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Άντε τώρα εσύ να συγκριθείς με τον Χαρούν


Μου λέει: το τελευταίο διάστημα η γυναίκα μου είναι μέσα στην γκρίνια.- Δεν φέρνεις πολλά λεφτά, δεν με βγάζεις έξω, δεν πάμε πουθενά, έχουμε μήνες να αγοράσουμε κάτι για το σπίτι. Η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη.
-Η γυναίκα σου βλέπει τούρκικα; ρωτάω.
-Ναι, δεν χάνει ούτε ένα. Ακόμα κι αυτά που παίζονται ίδια ώρα τα γράφει, λέει
-Ωχ, λέω εγώ
-Τι;;;, μου λέει. Είναι σοβαρά τα πράγματα;
-Σοβαρά; Μόνο σοβαρά; του λέω. Την έβαψες.

Πώς να συντάξετε ένα επιτυχημένο βιογραφικό


Δεδομένου ότι κάποια στιγμή όλοι λυγίζουν, η πίεση που του ασκήσανε   απέφερε τελικά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
Άλλωστε, στην εποχή μας, όπως και σε κάθε εποχή, όποιος πετυχαίνει κάτι που για τους άλλους φαίνεται υπερβολικά δύσκολο, φροντίζει πάντα να κρύβει επιμελώς τα μυστικά της επιτυχίας του για να συντηρεί κάποιο μύθο, ώστε οι υπόλοιποι να καίγονται από περιέργεια και φθόνο..
Αυτός λοιπόν ο τύπος κατάφερνε και καταφέρνει πάντοτε να βρίσκει δουλειά και μάλιστα ακόμα και σε καιρούς χαλεπούς και χωρίς πολιτικές γνωριμίες και τέτοια. Τώρα δεν θα τον άφηναν να φύγει αν δεν τους αποκάλυπτε πως τα καταφέρνει.
Τον έβαλαν μέσα στην καφετέρια με το ζόρι, τον κάθισαν σε μια πολυθρόνα, τον κέρασαν καφέ, και τον κρατούσαν ένας απ τα δεξιά κι άλλος απ τα αριστερά για να μην τους ξεφύγει από πουθενά. Για καλό και για κακό ζήτησαν και από τον ιδιοκτήτη να κλείσει την πόρτα. Εκείνος είδε και απόειδε και έσπασε. Κι άρχισε τελικά να κελαηδάει:

«Τίποτα σπουδαίο ρε παιδιά» απάντησε το παλικάρι μετά από τις αφόρητες πιέσεις που δέχθηκε.
«Όλα είναι θέμα διατύπωσης του βιογραφικού. Όλη η ιστορία είναι το πώς θα κρύψεις επιμελώς σπουδές, ταλέντο και προϋπηρεσία».

Κεραυνοβόλα εργασία!


Εγώ τον ήξερα ως ένα αγανακτισμένο χρυσαυγίτη που έψαχνε τους τελευταίους μήνες για δουλειά χωρίς αποτέλεσμα και που σκότωνε το χρόνο του στο youtube διασκεδάζοντας με βιντεάκια τύπου το “πουλάκι τσίου”. Κι ως κάποιον που είχε περάσει ως συμβασιούχος από το δημόσιο, που είχε κατά το παρελθόν επιδοτηθεί πολλάκις από το κράτος, και που μιλούσε με μίσος και επιθετικότητα για τους ξένους που "μας παίρνουν τις δουλειές".
Μεσοβδόμαδα όμως που τον είδα  ήτανε άλλος άνθρωπος. Ακόμα κι όταν μας πλησίασε ένας Αφγανός μικροπωλητής με δύο ζευγάρια παπούτσια στα χέρια, εκείνος είπε:  “ Όχι αγόρι μου ευχαριστώ, δεν θα πάρω”. Εγώ τον κοιτούσα έκπληκτος με την ευχάριστη αυτή αλλαγή.
-Τι έπαθες ρε φίλε; λέω. Ερωτεύθηκες; -Όχι, μου λέει. Κάτι δυνατότερο. Βρήκα δουλειά.

Κρυπτογραφημένο μήνυμα


Πόσα πράγματα ν αλλάξεις
πόσα πράγματα ν αλλάξεις
στον καθρέπτη αν δεν κοιτάξεις

του στουρνάρα το στικάκι
του στουρνάρα το στικάκι
ξάφνιασε τον Μεϊμαράκη

αν μαγείρευε η Βίσση
αν μαγείρευε η Βίσση
θά χε νου ο λαός και κρίση

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

ΣΧΟΛΙΟ: Δράσεις κατά της Χρυσής Αυγής πριν νά ναι αργά


Το πολιτικό σύστημα άργησε να αντιμετωπίσει το τερατούργημα της μισαλλοδοξίας.
Τώρα οι τακτικές και τα φαινόμενα εκφοβισμού και ρατσισμού μολύνουν σταδιακά την κοινωνία και κυρίως τα σχολεία και τις ψυχές των νέων ανθρώπων. Ο εχθρός είναι ορατός. Είναι η Χρυσή Αυγή, η νεοναζιστική οργάνωση που διευρύνει την ακτίνα επιρροής της, είναι ο φασισμός που εκτρέφεται στις ψυχές όσων αισθάνονται αποκλεισμένοι από κάθε είδους ευκαιρία, αλληλεγγύη, αυτούς που διαλάθουν της προσοχής της κοινωνίας. Αλλά δεν είναι όμως μόνο αυτοί που αντιμάχονται την συνύπαρξη και την συμφιλίωση των λαών, την μη κατάταξή τους σε πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, είναι και μια μερίδα «αγανακτισμένων» δημόσιων λειτουργών που αισθάνονται θιγμένοι από τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Οι ίδιοι που δρούνε εκ του ασφαλούς και ζούνε εις βάρος όσων δεν έχουν ούτε τον χρόνο, ούτε και την δυνατότητα να εκφράσουν την πραγματική αγανάκτησή τους για την καπήλευση του δημόσιου τομέα από αυτούς.

Συστηματικές δράσεις για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της σχολικής βίας ανακοίνωσε πρόσφατα το υπουργείο Παιδείας επιδεικνύοντας νωθρά και υπνωτισμένα αντανακλαστικά καθώς και αδυναμία ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

Τα πλοκάμια της Χρυσής Αυγής πολλαπλασιάζονται με βάση μια συγκεκριμένη επικοινωνιακή τακτική. Κανένα κτύπημα λεκτικό ή πραγματικό της οργάνωσης δεν είναι τυχαίο. Κάθε της ενέργεια αποσκοπεί στην εξοικείωση των Ελλήνων πολιτών με μια σειρά τρομακτικών αξιών. Όχι δεν είναι τρομακτικές αξίες ούτε η πατρίδα ούτε η θρησκεία ούτε η οικογένεια, αλλά είναι ο αποκλεισμός και η εκδίωξη οτιδήποτε περισσεύει από αυτό το κάδρο.  Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αντιδράσει, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα να συστρατευθεί ώστε να μην επιτρέψει να εδραιωθεί η τερατογένεση που επενδύει στα ταπεινότερα και πιο φοβικό ένστικτα των ανθρώπων.

Και να στρέψει ιδιαίτερα την προσοχή της στα σχολεία εκεί όπου θα κερδιθεί η θα χαθεί η μάχη εναντίον του εκφασισμού των συνειδήσεων. Να σταθεί στο πλευρό των εκπαιδευτικών που δεν ευθυγραμμίζονται στο τρίπτυχο «πατρίς θρησκεία, οικογένεια» να επενδύσει στην οικουμενική σημασία των αρχαίων ελληνικών αξιών.

Δεν τρώω με τύπους σαν κι εσάς


Μου έφαγε το μάγουλο, τούτο το μαύρο δάκρυ
που χύνεται ολημερίς σαν πιάνει ο νοτιάς
δεν τρώω με τύπους σαν κι εσάς, μου είπες κάποιο βράδυ
 μωρή μαλάκω τι θα πει πως μοιάζω με μπελάς

οι πάντες είναι φιλικοί, να σε χαϊδέψω θέλω
μα μου γυρνάς τον κώλο σου κι όλο μονολογάς
σκάσε μου λες και διάλεξε, εμένα ή το πινέλο
ε όχι δα το απαύτωσες το πράγμα μονομιάς


συνέχεια γλύφονται γατιά μα οι άνθρωποι στεγνώνουν
κι αποπατούν στα σκοτεινά άστεγοι που κρυώνουν
ας μην εμπούκαρες εδώ, περίμενα επισκέψεις
οι νέοι τριπάρουν στο κενό για να μην τους πιστέψεις

χέσε με, δεν σ αγάπησα, κι αν κόλλημα τραβάω
είναι γιατί έκανα όπισθεν κανά δύο φορές
κι έχασα την φρεσκάδα μου και στα όρθια κουτουλάω
είναι γιατί δεν έσκασα από στεναχώρια χθες

Ο Εραστής (Μαργκερίτ Ντυράς)


Στην αποικιακή Ινδοκίνα του μεσοπολέμου ένα λευκό κορίτσι 15 ετών  αψηφά όλους τους κανόνες των φυλετικών διακρίσεων και αναπτύσσει μια περίεργη για τα δεδομένα της εποχής σχέση με έναν πλούσιο Κινέζο που έχει τα διπλά της χρόνια. Όταν το κορίτσι θα επιστρέψει στην Γαλλία θα του μείνει η ανάμνηση ενός μετέωρου και αλησμόνητου έρωτα. Με το γνωστό και υποδειγματικά μοναδικό στυλ γραφής της η Μαργκερίτ Ντυράς αυτοβιογραφείται ανασύροντας επώδυνες αναμνήσεις από τις σχέσεις της με τα πρόσωπα της οικογένειάς της,  τους σχολικούς περιορισμούς και την μύηση στον έρωτα και τον αισθησιασμό σε ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά της μυθιστορήματα που απέσπασε και το βραβείο Goncourt το 1984.

Ο Ιρλανδός υπολοχαγός (Μάρτιν Μακντόνα)


Το θέμα της κοινωνικής, οικογενειακής, επαναστατικής και κατασταλτικής βίας επανέρχεται συχνά στα θέματα του θεατρικού συγγραφέα, Μάρτιν Μαντόνα.
Ο άνθρωπος ανυπεράσπιστος απέναντι σε οποιαδήποτε αδικία γίνεται σε βάρος του, .θεατής της βίας και του αίματος με αχαρτογράφητα και ακατοχύρωτα ακόμα ορισμένα από τα δικαιώματά του βρίσκει διέξοδο στην αυτοδικία που πάντοτε οδηγεί σε ένα τραγικό τέλος.

Σιγανή βροχή (Ναγάι Καφού)


Μέσα από τις επιστολές που απευθύνει ο “κύριος του Σαϊσεντό” στην Γκέισα Κο-Χαν παρεμβάλλεται ένας πλούτος σχολιασμών για το παρελθόν που σβήνει μέσα στα πηκτά χρώματα του νέου δειλινού, την αναπόφευκτη φθορά, και την αντικατάσταση των παλιών αξιών από νέες, μια αφήγηση που οδηγεί βαθμιαία στην παραίτηση και την εγκατάλειψη των προσπαθειών.
Ο Ιάπωνας συγγραφέας Ναγάι Καφού γράφει στη δεκαετία του είκοσι την “Σιγανή Βροχή”, ένα έργο που αποπνέει μελαγχολικό άρωμα, προσδίδοντας στο κείμενό του αρκετές πινελιές ποιητικού λυρισμού, και αναδεικνύοντας  γενικότερα στοιχεία του Ιαπωνικού πολιτισμού. Πρόκειται για έναν από τους πιο σημαντικούς και αναγνωρισμένους Ιάπωνες συγγραφείς του περασμένου αιώνα.

Χωρίς Φτερά (Γούντι Άλεν)


Εκτός των πασίγνωστων πλέον δραστηριοτήτων του στους χώρους του κινηματογράφου και της μουσικής ο Γούντι Άλεν απασχόλησε κατά καιρούς και τον χώρο των εκδόσεων ,δημοσιεύοντας κυρίως στο περιοδικό New Yorker μερικά σπαρταριστά ευθυμογραφήματα γύρω από τα θέματα που επανέρχονται διαρκώς στην προβληματική του: τον θεό, την αρρώστια, τον θάνατο, το σεξ, τις γυναίκες, τον κόσμο της τέχνης και της επικοινωνίας. Το Χωρίς Φτερά αποτελεί την δεύτερη συλλογή ευθυμογραφημάτων του μεγάλου Αμερικανού δημιουργού.

Εσωτερικός Μετανάστης (Αρκάς)


Χιούμορ, βάθος, νόημα. Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τον Αρκά στην δεύτερη του απόπειρα να συγγράψει θεατρικό κείμενο που στέφεται με την ίδια ακριβώς επιτυχία που είχαν οι “Εχθροί εξ αίματος”. Ο μεγάλος Έλληνας δημιουργός επωφελείται από την ένταση των συμβολισμών που του προσφέρει η διαλεκτική ενασχόλησή του με τα μέρη του ανθρώπινου σώματος και παραδίδει ένα εξαιρετικά εύστοχο κοινωνικό σχόλιο για το μεγάλο πρόβλημα της ξενοφοβίας και των χειρίστων αντανακλαστικών ταυτότητας που αυτή προκαλεί.

Άπαιχτες 2 (Μαϊτένα)


Η εξαιρετική σκιτσογράφος από την Αργεντινή ξαναχτυπάει με το ένατο άλμπουμ της που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Η Μαϊτένα αντλεί την έμπνευσή της από τις μικρές δυσκολίες της καθημερινότητας, τις ανθρώπινες σχέσεις, την περιπλοκότητα της επικοινωνίας και τα χάσματα μεταξύ γενεών και φύλων, κερδίζοντας φανατικούς αναγνώστες σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Τα ιερά λεφτά




Δεν έχει και μεγάλη σημασία το μέρος που γνωριστήκαμε. Για την εξυπηρέτηση της ιστορίας μόνο, ήταν ένας χώρος καλλιέργειας των καλών τεχνών. Ο κ. Λ. ήταν άψογα ντυμένος ,  μ ένα κοστούμι που δεν ήταν των ειδικών περιστάσεων, σένιος, 83 ετών. Μου είπε ότι σταμάτησε να εργάζεται μόλις πριν από πέντε χρόνια. Οι λέξεις που χρησιμοποιούσε μύριζαν σαπούνι, χοντροκομμένη τάξη και αφιλόξενη ηθική.
Αυτοσυστήνομαι κι εγώ με μια αμυντική σεμνότητα. Εσείς οι δημοσιογράφοι είσαστε όλοι αλήτες, λέει, με τον πιο φυσικό τρόπο στον κόσμο και στρέφει το κεφάλι του δεξιά αριστερά περιμένοντας επικρότηση. Η γενίκευση με ενοχλεί τρομερά, ιδιαίτερα από έναν άνθρωπο της προκοπής του, αλλά δεν υπερασπίζομαι την ενόχλησή μου, παρά μόνο το γεγονός ότι δεν είμαι πια δημοσιογράφος. Τον ρωτάω τι δουλειά έκανε και μου λέει ότι ήταν αρχιτέκτονας και εργολάβος σε δημόσια έργα. Καγχάζω με νόημα, αλλά ζυγίζω προσεκτικά την κάθε λέξη μου, συνυπολογίζοντας την ηλικία του. Προφανώς ο ηλικιωμένος κύριος δεν παραδοξολογεί αποκλείοντας το σινάφι του από την συνομοταξία των αλητών.

Γρήγορα η κουβέντα ξεγλιστράει από τον αρχικό της στόχο και επιλέγει μια γραμμική  διαδρομή. Τον βρίσκω κουραστικά θρησκευόμενο, αλλά με καθησυχάζει κάπως το γεγονός ότι μοιάζει με άνθρωπο που έρχεται από μια άλλη εποχή όπου υπήρχαν ακόμα κάποιες έστω αμφιλεγόμενες αξίες μαζί με ορισμένες βεβαιότητες και σταθερές. Δεδομένου ότι μου μιλάει με ευλαβική έπαρση για τον άγιο προστάτη του, τον Σπυρίδωνα, και μου φιγουράρει τις γνώσεις του σχετικά με την αγιογραφία και  τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ο άγιος φύλακάς του έχει αναπαρασταθεί κατά το παρελθόν, αποδέχομαι το θεολογικό πλαίσιο της συζήτησης κατά την οποία αυτός, ένας επιστήμονας από τους καλύτερους της εποχής του, που συχνά συναγελαζόταν με δημάρχους, υπουργούς και τοπικούς βουλευτές, όπως συνομολογούν και οι υπόλοιποι παριστάμενοι, βαυκαλίζεται για το γεγονός ότι κάποτε ένας αγράμματος μοναχός στο άγιο όρος μίλησε με κολακευτικά λόγια γι αυτόν και τις διπλές σπουδές του στη μηχανολογία και την αρχιτεκτονική. Νιώθω παράξενα.
Τελικά αφήνει να υπονοηθεί και ένα παράπονό που έχει από τον άγιο προστάτη του επειδή τον τελευταίο καιρό δεν του κάνει όλες τις χάρες. Προσεκτικά ξεγλιστρώ από τη συζήτηση και χάνομαι στον προθάλαμο του εργαστηρίου.

Στο μυαλό μου όμως υπάρχουν ακόμα τα τελευταία του λόγια, τα οποία μοιάζουν με ασβέστη πάνω στις ρωγμές ενός ετοιμόρροπου τοίχου φτιαγμένου από συμπαγείς αντιφάσεις. Ο κ. Λ., στα 83 του χρόνια, παρουσιάζεται σε μένα, έναν άγνωστο του,  μετανιωμένος πικρά από το γεγονός ότι δεν αξιοποίησε πλήρως όλες τις ευκαιρίες που του είχαν παρουσιαστεί για να βγάλει περισσότερα λεφτά, παρότι όπως παραδέχεται, στην Ελλάδα βγάζει λεφτά μοναχά όποιος κλέβει. Απολογιστικά και μεταχρονολογημένα φαίνεται πως έχει αποδεχτεί τα μέσα που θα άγιαζαν τον ανεκπλήρωτο σκοπό.  Κατόπιν μου λέει, ότι τώρα πια αισθάνεται ξοφλημένος, παρά το γεγονός ότι στέκεται στα πόδια του κι  έχει μια καλή σύνταξη και τη γυναίκα του στο πλευρό του και τρία υγιή παιδιά που ακολούθησαν το επάγγελμά του, επειδή έτσι ήθελε ο θεός, αλλά και δυο τρομερά εγγόνια.. Και προσθέτει ότι όλες αυτές οι δημιουργικές ασχολίες με τις οποίες καταπιάνεται τώρα, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική, είναι απλώς τρίχες, αφού δεν μπορούν να του αποφέρουν χρήματα, τα μόνα , όπως λέει, που έχουν αξία στην εποχή μας. Παρατηρώ ότι δεν κάνω καμιά προσπάθεια να τον μεταπείσω σχετικά με το γεγονός ότι αισθάνεται ξοφλημένος.
Αντίθετα τον αφήνω να ανανήψει και να βρει μόνος του το χαμένο του πνεύμα, τον προορισμό του. Και πράγματι, μετά από λίγες μόνο στιγμές εκκωφαντικής σιωπής ο άγιος προστάτης του ίσως τον βοηθάει να τα καταφέρει. Τον βλέπω να ξεπετάγεται σαν ελατήριο από την καμπουριαστή στάση της ηττοπάθειας που είχε προσωρινά υιοθετήσει και να λέει σαν να ζητάει συγχωροχάρτι από τη ζωή ή σα να προσπαθεί να μην προκαλέσει περισσότερο το πεπρωμένο του  ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ στη ζωή μας γιατί αυτό που έχει σημασία πάντα είναι το τι κάνουμε από εδώ και πέρα για να βγάλουμε λεφτά.

Κάτω απ το σπίτι του Φραγκή


Έπεσα θύμα διαβολής
γι αυτό μη με παρεξηγείς
μονάχα αυτός κι οι προβολείς
μωρό μου υπάρχουνε επί γης

είμαι πιο γήινος θαρρώ
κι από τον κρεοπώλη αυτό
που γράφει στίχους στο χαρτί
όταν τυλίγει κεφαλή

σαν τον τραγουδιστή της Τζαζ
που δραπετεύει απ το Αλκατράζ
γι αυτόν γεννήθηκε ο ουρανός
για το Last Christmas ο Χριστός

μονάχα αυτός κι οι προβολείς
μωρό μου υπάρχουνε επί γης
τη νύχτα φέγγει στο μισό
τη μέρα λάμπουνε κι οι δυο

να διαδηλώσουμε μαζί
κάτω απ το σπίτι του Φραγκή
που κάθε χρόνο τρεις φορές
θολές κτυπά αναρρωτικές

κάτω απ το σπίτι του Φραγκή
που μπήκε επί Κουρουμπλή
να διαδηλώσουμε μαζί
και ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ

κάτω απ το σπίτι του Φραγκή
που τον πληρώνουν οι άφραγκοι
να οργανώσουμε μαζί
μία διαδήλωση γιορτή

Μομφή


Σε τρώει ο πόλεμος που δεν κήρυξες
η άσκοπη, παρατεταμένη αιματοχυσία που δεν προκάλεσες
η οικογενειακή ειρήνη που επέτρεψες να αναπτυχθεί
εις βάρος της ανάγκης σου να αλλάξεις τον άλλον, πλήρως και ριζικά
οι κοινωνίες και οι άνθρωποι είναι εξουθενωτικό να αλλάζουν κάθε τόσο
από πολιτικούς και εραστές που μέμφονται την αυθεντικότητά τους 

Σταμάτα νά σαι Βουλγαρίδης και γίνε Άλκης Γιαννακάς





Από του γάμου σας τη μέρα
στράβωσε μία και καλή
για μίαν άσπρη μπομπονιέρα
που την περίμενε λαδί

και από τότε κάθε μέρα
γκρίνια, ξεσπάσματα, κραυγές
γιατί δεν έκανες καριέρα
γιατί αντιμίλησες εχθές

στο διάλειμμα απ τα τουρκικά της
σε θέλει μεγαλοπρεπή
μία ζωή με τα νερά της
σε λέει ρηχό κι επιρρεπή

κάθε δαρμένος τελικά
παίρνει μια δεύτερη ευκαιρία
από αυτήν που τον τραβά
μέσα στη μαύρη δυστυχία

δεν έχω πείρα από αγάπη
δεν έχω ακούσει σ αγαπώ
από την έλλειψη της ξέρω
γι αυτό μονάχα θα σου πω


 αν θες στ αλήθεια να ξεφύγεις
απ τα δεσμά που κουβαλάς
σταμάτα να σαι Βουλγαρίδης
και γίνε Άλκης  Γιαννακάς


Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Ιφιγένεια



Τρέχω για κάποιο ασαφές, μελλοντικό αποτέλεσμα
δεν ξέρω αν το κανα σαφές, ή αν έβγαλες συμπέρασμα
το περιγράφει κι η ιστορία στις δυο γενιές υπάρχει μία
που δεν την βρίσκεις πουθενά μες στα βιβλία

Και την σκιά μου κυνηγάω
σε μία χώρα που αγαπάω
μα δεν την πάω
σαν Ιφιγένεια μπροστά μου
σε σιγανή φωτιά η γενιά μου
θα δώσει μάχη για τα υποδήματά μου

πόλεμος τρωικός κι ειρήνη
τροϊκανή κι ό,τι απομείνει
κόπηκε και ο σαββατιάτικος καφές
να επιζήσουμε, για ποια όνειρα μου λες;


τώρα θα γίνουνε δουλειές για μια ασαφή νεότητα
θ ανθίσουνε και πασχαλιές ζήτω η αιωνιότητα
μα μια γενιά κάπου στη μέση πού γάιδαρό δεν είχε δέσει
θα βρει μια νέμεση που δεν θα της αρέσει

Και την σκιά μου κυνηγάω
σε μία χώρα που αγαπάω
μα δεν την πάω
σαν Ιφιγένεια  μπροστά μου
σε σιγανή φωτιά η γενιά μου
θα δώσει μάχη για τα υποδήματά μου

πόλεμος τρωικός κι ειρήνη
τροϊκανή κι ό,τι απομείνει
κόπηκε και ο σαββατιάτικος καφές
να επιζήσουμε, για ποια όνειρα μου λες;



Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Άραγε να ναι αλήθεια αυτό που ζούμε;


Κλείσε ένα φως, να περισσέψει το σκοτάδι
και βάζω μπρος να βγούμε αγκαλιά απ το βράδυ
μου λες οι άντρες πια δεν χαϊδεύουνε πολύ
από την ίδια πέτρα, χέρια και ψυχή

Άραγε να ναι αλήθεια αυτό που ζούμε;
ή μήπως κόσμους να αναπολούμε, φανταστικούς;
άραγε να έχουμε κι άλλα να πούμε;
ή εγώ πως μιλάω να προσποιούμαι
κι εσύ πως ακούς;

Κλείσε ένα φως πιο καθαρά να ιδωθούμε
δεν ξέρω πως αλλά μου αρκεί να κοιταχτούμε
τα μάτια είναι φοβισμένα σαν μικρά παιδιά
που κρύβουν μάταια όποια έκαναν ζημιά

Άραγε να ναι αλήθεια αυτό που ζούμε;
ή μήπως κόσμους να αναπολούμε, φανταστικούς;
άραγε να έχουμε κι άλλα να πούμε;
ή εγώ πως μιλάω να προσποιούμαι
κι εσύ πως ακούς;

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει


Η νέα ταινία των αδελφών Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι που εντυπωσίασε στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς, απέσπασε την Χρυσή Αρκούδα και το βραβείο Οικουμενικής επιτροπής.
Αφετηρία της σεναριακής ιδέας ήταν μια επίσκεψη των Πάολο και Βιτόριο στη φυλακή Ρεμπίμπια στα προάστια της Ρώμης στη διάρκεια της οποίας έπεισαν κάποιους κρατούμενους και τον υπεύθυνο για την καλλιτεχνική τους αναμόρφωση να συμμετάσχουν σε μια κινηματογραφική διασκευή του «Ιούλιου Καίσαρα» του Σαίξπηρ.

Οι δύο θρυλικοί κινηματογραφιστές, που διανύουν αισίως την όγδοη δεκαετία της ζωής τους, εστιάζουν σε πιο αφανείς ανθρώπους και στην αποτύπωση εσωτερικών καταστάσεων και κινηματογραφούν με αποστασιοποίηση ένα συναισθηματικό και υπαρξιακό ταξίδι, φροντίζοντας για τον επιμελή τρόπο λήψης κάθε σκηνής.

Η ταινία η οποία γυρίστηκε με φόντο το αληθινό περιβάλλων των φυλακών μιλάει για τη δύναμη της τέχνης μέσα από τη διεκδίκηση της εσωτερικής ελευθερίας, αγγίζοντας θεμελιώδη ερωτήματα όπως σε ποιο βαθμό πρέπει μια κοινωνία να στερεί το άτομο από την ελεύθερη βούληση και μαζί με αυτή από κάθε δυνατότητα αυτοδιάθεσης, έκφρασης και χειραφέτησης.

Η ομάδα των εγκλείστων αναγνωρίζει μέσα στο έργο του Σαίξπηρ τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης και στρατεύεται με ωριμότητα στις ήρεμες απαιτήσεις ενός σκηνοθέτη που δεν επεμβαίνει κανονιστικά στις ερμηνείες τους.

Κι όταν φτάνει η μέρα της πρεμιέρας η αίσθηση της εκπλήρωσης ενός σκοπού αναδεικνύει την μοναξιά των φυλακισμένων ενώπιον ενός κοινού ετερόκλητου αλλά και ιδιαίτερα θερμού.

Τελικά η αντιμετώπιση των δυσκολιών για την υλοποίηση της παράστασης μόνο προσωρινά επιτρέπει στους κρατουμένους να ξεχάσουν τον εγκλεισμό τους.

Κι όταν μετά τον μεγάλο θρίαμβο επιστρέφουν στα κελιά τους, εκστασιασμένοι ακόμα από την επαφή τους με τον πολιτισμό, έχοντας ανακαλύψει την ομορφιά των μεγάλων ρόλων και της γοητευτικής όσο και απεριόριστης σχέσης του έργου με το κοινό, κατευθύνονται στωικά προς το παράθυρο του κελιού τους, ατενίζοντας τα θολά όρια ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, στην αθωότητα και την ενοχή.

Αν πονέσεις, πες μου να συνεχίσω

Αφού, κατά τα φαινόμενα, ο πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας κράτους ακόμα αργεί, καθώς απαιτεί πολιτική βούληση, συνταγματική αναθεώρηση και έναν άλλο λαό, η τρικομματική κυβέρνηση με τον φετινό προϋπολογισμό επιχειρεί να ανοίξει θέμα διαχωρισμού σεξ -αγάπης.

Τις πταίει για τον εκτροχιασμό;


Σε εκτενείς προδημοσιεύσεις από το νέο του βιβλίο, με το οποίο προσπαθεί να διερευνήσει τις αιτίες για τον εκτροχιασμό από την οικονομία των δανεικών, των επιχορηγήσεων, του ρουσφετιού, και της σχεδόν καθολικής διαφθοράς, προχωράει το τελευταίο διάστημα ο Κώστας Σημίτης.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ο πρώην πρωθυπουργός, αυτή τη φορά όχι μόνο δεν θα περιαυτολογήσει σχεδόν καθόλου, αλλά στη μία και μοναδική φορά που θα χρησιμοποιήσει το όνομά του σε ολόκληρο το βιβλίο, θα το εξοβελίσει κάπου εκεί ψηλά σε μια ακρούλα στην κορυφή του εξωφύλλου του.



Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Hatfields and McCoys


Στα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο στις ΗΠΑ δύο οικογένειες βρίσκονται στα πρόθυρα μιας νέας αιματοχυσίας. Οι αιτίες είναι μικρές αλλά εξαιρετικά βαθιές. Η πρωταρχική είναι η διαφορά στη φιλοσοφία των δύο αρχηγών τους, που φέρνει μια παρεξήγηση, η οποία αντί να διαλευκανθεί εν τη γενέσει της, προκαλεί μια αλυσίδα δραμάτων και μια βεντέτα, που όμοιά της δεν γνώρισε η αμερικανική γη.
Ο Κέβιν Κόστνερ δεσπόζει σε μια από τις πιο ώριμες ερμηνείες της καριέρας του ως Devil Anse Hatfield σε ένα καλογυρισμένο και καλά μελετημένο τηλεοπτικό γουέστερν για την οικογενειακή  τιμή, τη δικαιοσύνη και την εκδίκηση, διάρκειας τριών επεισοδίων των 90 λεπτών έκαστο και με την υπογραφή του αξιόπιστου History Channel.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου


Η πολυτάραχη ζωή της μεγάλης Ελληνίδας στιχουργού και ποιήτριας Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου μέσα από χαρακτηριστικά στιγμιότυπα που συνθέτουν ένα αφηγηματικό παζλ, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στη συγκίνηση και το γέλιο τοιχογραφώντας την  εποχή της ώστε να μας κάνει εντέλει κοινωνούς των μυστικών της βιωματικής δημιουργίας.

 Η θεατρική παράσταση που αναγνωρίστηκε με αρκετά βραβεία από το κοινό και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια και με τη Νένα Μεντή σε μια συγκινητική ερμηνεία ξεδιπλώνει τις μεγάλες ιστορικές και πολιτικές στιγμές της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας   και τις ζυμώνει με την δημιουργία του τραγουδιού που ιεροποιεί τον άνθρωπο, εξανθρωπίζοντας τα άγρια ένστικτά του. Στην παράσταση, που είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο της Ρέας Μανέλη “Η γιαγιά μου η Ευτυχία” (εκδόσεις άγκυρα), η ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου αντανακλά τα πιο αυθεντικά και γνήσια υλικά που διαθέτει η ελληνική ψυχή προκειμένου να ξεπεράσει  τις εθνικές τραγωδίες και τις κακουχίες της καθημερινής βιοπάλης, συστήνοντάς μας εκ νέου μερικές από τις κολώνες του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού, όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης, με τους οποίους συνομιλεί για τα αιώνια και τα προσωρινά της ύπαρξης, τις δυνατότητες μεγαλείου αλλά και μικρότητας της ψυχής, το αύριο που δεν έρχεται ποτέ και την συγκέντρωση στο διαρκές και αυτοτροφοδοτούμενο παρόν.

Από το Λούβρο στο Τελλόγλειο


Την ευκαιρία να απολαύσουν 82 συνολικά έργα μεγάλων δημιουργών από το μουσείο του Λούβρου θα έχουν οι φιλότεχνοι στη Θεσσαλονίκη έως τις 27 Ιανουαρίου 2013.
Η έκθεση «Ευρώπη και Ελληνικοί Μύθοι: 16ος-19ος αιώνας»  φιλοξενείται από το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ και εντάσσεται στις δράσεις για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης.
Αξεπέραστες στο πέρασμα του χρόνου φόρμες, προπαρασκευαστικά σχέδια κορυφαίων δημιουργών όπως Ραφαήλ, o Annibale Carracci, o Tiziano, o Rembrandt, o Rubens και ο Ingres, εικονογραφήσεις και πίνακες που αντανακλούν την ευρεία ελληνομάθεια των μεγάλων δημιουργών  αλλά και των παραγγελιοδόχων τους και που έλκουν την καταγωγή τους από γραπτές πηγές αλλά και από τα λίγα αρχαία πρότυπα από σπουδαία ελληνιστικά η Ρωμαϊκά γλυπτά του Βατικανού, εκτίθενται στην κυρίως αίθουσα του Τελλογλείου , την ίδια ώρα που στους υπόλοιπους ορόφους φιλοξενούνται μεγάλα έργα Ελλήνων ζωγράφων και μια έκθεση φωτογραφίας για τα 100 χρόνια της Θεσσαλονίκης.

UNPLUGGED (Σάββας Πουρσανίδης)



Εμπνευσμένος από το παρελθόν, όπου μέσα του κρύβονται τα μεγάλα μυστικά της δημιουργίας των ανατομικών σχεδίων, και προφανώς εκστασιασμένος από τις ανεπανάληπτες δυνατότητες του κιαροσκούρο, ο καλλιτέχνης Σάββας Πουρσανίδης στήνει μια ιδιότυπη θεατρική ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας κάρβουνο και μολύβι σε μικρές ή τεράστιες επιφάνειες που σε τίποτα δεν συνάδουν με την συμβατικότητα των παραδοσιακών καμβάδων, αποτυπώνοντας σιλουέτες γυμνών ανθρώπων που λικνίζονται υπό τους ήχους μιας εσωτερικής μουσικής κρατώντας στα χέρια τους διάφορα παραδοσιακά μουσικά όργανα όπως πνευστά, έγχορδα και ζουρνάδες.
Το προϊόν αυτής της τέχνης  είναι καθηλωτικό, αντισυμβατικό και σίγουρο δηλωτικό του υποδόριου φόβου που εκφράζουν αυτές οι καταραμένες μορφές στον προαύλιο χώρο ενός αχαρτογράφητου και μυστηριώδους κόσμου. Στην αποθήκη 9 στο λιμάνι Θεσσαλονίκης

Βρε κάτι μάτια


Βρε κάτι μάτια που απαιτούσαν χωρισμό
Και τώρα που δακρύζουν για συγχώρεση
Μα όσο ο μήνας θα μας τρέφει δεν ξεχνώ
τι μαχαιριά διπλή, η οπισθοχώρηση

βρε κάτι μάτια που κοιτούσαν στο κενό
και τώρα ξεχειλίζουν από νόημα
σαν παναγιές που αρνηθήκαν τον Χριστό
σαν άλογα που κουτσαθήκαν πρώιμα

μα έτσι θέλει αυτός που φτιάχνει τη ζωή
και που τα αστέρια βάζει πάντα σε μια τάξη
να επιστρέφει αυτός που πρέπει να πειστεί
πόσο πολύ ο άλλος έχει αλλάξει

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 (GRAPHIC NOVEL)


Αν και με υποβάλλει με τα εκτυφλωτικά φώτα που ρίχνει πάνω στα σκοτεινά νερά του μέλλοντος-από τον τρόπο που φωτίζει ένα σκοτεινό σύμπαν από καχυποψίες, βιαιότητες, ακρότητες και απόκρυφες καταδιώξεις μέσα σ ένα διαρκές πογκρόμ της γνώσης και διανόησης, κάνοντάς τον να σπινθιρίζει προς κάθε κατεύθυνση,  εκείνο που βρίσκω τελικά πιο συνταρακτικό και εμπνευσμένο στον Ρέι Μπράντμπερι είναι κάτι πολύ πιο απλό φαινομενικά και συνηθισμένο. Είναι η επιλογή της τέλειας λέξης για την οποία ο Μαρκ Τουέιν έλεγε ότι η διαφορά της από μια λέξη που είναι απλώς επαρκής μοιάζει με τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και την πυγολαμπίδα.

Αυτή η τέλεια λέξη, που μπορεί να είναι ένα ανυποψίαστο ουσιαστικό που είναι φρέσκο και απρόσμενο, αλλά απόλυτα ταιριαστό με τη στιγμή που το περιβάλλει και που μοιάζει σα να εκπορεύεται από ένα πελώριο κάδο γεμάτο με σκληρά ανταγωνίστριες  λέξεις, κουβαλά το βάρος της ιδιοφυΐας όπως το άτομο τα μυστικά της ύπαρξης.

Εξάλλου, όλοι οι μεγάλοι αφηγητές της ιστορίας , που είχαν τις παραβολές τους, από τον Ιησού με την εγκάρδια ηθική του, τον Βούδα με τα σούτρας του έως τον Μωάμεθ με τις φαντασιώσεις της αραβικής νύχτας ή τον Ντοστογιέφκσι με το βασανιστικό αίσθημα της υπαρξιακής δικαιοσύνης, ένιωθαν διαισθητικά κάτι επικίνδυνο στο μήνυμα που τους μετέφερε η ίδια η ύπαρξη ,βλέποντας μπροστά τους το ανθρώπινο είδος σακατεμένο από το φόβο, την άγνοια, την δεισιδαιμονία, την απληστία, την υστερική μεροληψία.

Το 1953 λοιπόν, ο Ρέι Μπράντμπερι γράφει ένα δυστοπικό μυθιστόρημα στο οποίο παρουσιάζει ένα μέλλον όπου η Αμερικανική κοινωνία, έχοντας ως αιχμή του δόρατός της τους πυροσβέστες της, κυνηγάει και αποτεφρώνει κάθε ίχνος τυπωμένης γνώσης όπου κι αν βρίσκεται .Οι νομοταγείς Αμερικανικοί εκθειάζουν φλύαρα την επιχρυσωμένη ελευθερία τους, αλλά όπως έχουν αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν πίσω από τη μεγάλη μάσκα λαμπυρίζουν σχεδόν πάντα δυο μικρά γουρλωμένα ματάκια. Τίποτα δεν τρομάζει λοιπόν αυτό το σιδερένιο κράτος περισσότερο από τα παλιά βιβλία και τη προοπτική ενός ενημερωμένου πληθυσμού που απολαμβάνει το δυνατό κρασί της ελευθερίας.

Μέσα σ αυτές τις αποκρουστικές για κάθε ανήσυχο πνεύμα συνθήκες ένας μπερδεμένος πυροσβέστης ο Γκάι Μόνταγκ βρίσκει τα κότσια να εγκαταλείψει το καθήκον της καταστροφής των βιβλίων, να αφυπνιστεί και τελικά να εξεγερθεί απέναντι στο σατανικό κράτος και την τρισάθλια προπαγάνδα του με την οποία καλεί τους πολίτες να μην σκέφτονται γιατί είναι επικίνδυνο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Σύντομα μαθαίνει ότι στο δρόμο υπάρχουν διασκορπισμένες στρατιές ολόκληρες από μιμητές του που αποστηθίζουν τα βιβλία για να διαφυλάξουν τη γνώση στα πιο ασφαλή κελάρια της ανθρώπινης σκέψης.

Στο δρόμο του Μόνταγκ θα βρεθεί και ένας φωτισμένος δάσκαλος ο οποίος θα βάλει σε λειτουργία όλες ανεξαιρέτως τις μεθόδους του για να φωτίσει τα δύστροπα παράδοξα τις καθημερινότητας του Μόνταγκ, τα οποία οι οικείοι του συνήθιζαν να βλέπουν μόνο ως εκκεντρικές αντιφάσεις.

Η λαχτάρα του Μόνταγκ για σωστές συμβουλές θα τον βοηθήσει να αποδεσμευτεί από τον διπλό έλικα του φονταμενταλισμού και της απάθειας και πολύ περισσότερο να διευκολύνει την τελική απόδρασή του από το δίκτυο του δόλιου ολοκληρωτισμού της αμάθειας και της καχυποψίας.

Η εικονογράφηση του Τιμ Χάμιλτον είναι τόσο ζωντανή και αληθινή όπως οι πορτοκαλοκίτρινες φλόγες που ξεπετάγονται από τα ζοφερά σκηνικά της ιστορίας.
Εξαίρετη καδροθεσία με συγκλονιστικά κοντινά πλάνα να προκαλούν κάτι πιο εσχατολογικά δραματικό από την ανορθόδοξη απαισιοδοξία ενός φωτισμένου συγγραφέα.

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

Νέα Πλάγια (Χαλκιδική)

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010


 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

KOLN 2010

 (Photo: www.hkaragkounidis.blogspot.com)

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Φοίνικας


Ίσως το κόσκινό σου να κρατήσει λίγη άμμο
όπως κουνάς τη γνώση δεξιά κι αριστερά
άνθρωπε που πηδάς, όπως ο Φοίνικας, στο κέντρο της πυράς
κι από τις στάχτες σου τα ίδια ξεκινάς

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Της μνήμης το στιλέτο


Πάνω στ άγριο μέτωπό σου ο αποσπερίτης
πίσω απόνα λιανοβρόχι ορφανός πλανήτης
ο αργός καημός της νύχτας γέρνει στα μαλλιά σου
τρέμουλη η πεδιάδα πίσω απ τη ματιά σου

στο αναρρίγισμα του αέρος η χρυσή φοράδα
το αποσπερνό στο θέρος μοιάζει μ αποφράδα
τα βουνά ανατριχιάζουν κι όλο αντιβουίζουν
γαλανότατα χαράζουν δάκρυα που φωτίζουν

σε ξανάφερε στη γη της μνήμης το στιλέτο
το αργό σου πόδι εκεί στο αιώνιο βέτο
σ αποχαιρετούν πουλιά, λύκοι και αστέρια
κι ο γραφίτης του Μοριά όπλο στα καρτέρια

στις παλιές σειρές της ΕΡΤ, γαύγιζαν οι σκύλοι
κι αν σταυρώθηκε ο Χριστός πριν μας διαολοστείλει
στις μεγάλες όχθες ζει, στη χάρη του ανέμου
και διδάσκει ανοχή σε καιρούς πολέμου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Σκοτώνουνε τα άλογα πριν ή αφού γεράσουν


Μιλάς στα σύννεφα κι ακούς ψιλές φωνές δίπλα στο ρυάκι
και τη σκηνή καρφώνεις μ ένα σάπιο πασαλάκι
το δάσος στοιχειωμένο, τσιριχτές πευκοβελόνες
στα τέσσερα απλωμένο, μυρωδιές, σιτοβολώνες

δεν σ έμαθα καλά μα ότι έμαθα μου αρκούσε
το πάθος σου για τούτη τη ζωή με αφορούσε
γλυκό το σεληνόφωτο ξασπρίζει τα μαλλιά σου
το πλοίο καθυστέρησε μα είμαι εγώ κοντά σου

γυρίζεις απ τη βόλτα σου μ ελιές και άγριο θυμάρι
μου λες τα πάντα φτιάχνεις με μισό κιλό ζυμάρι
και άνθρωπος της πόλης μόλα ετούτα μαλακώνει
μες στην καθησυχαστική ροή που μας τεντώνει


σκοτώνουνε τα άλογα πριν ή αφού γεράσουν
μα υπάρχει μία ζώνη που δεν ξέρουν να τα πιάσουν
είμαστε αποσπάσματα σε μια ιστορία ξένη
δίδασκε κάποτε ηθική η αρχαία ατιμασμένη

για λίγο θα μπορούσες να κρυφτείς εδώ μαζί μου
και έπειτα να έρθεις σ επαφή με την ψυχή μου
προχώρησε παράλληλα στην όχθη μη σε βρούνε
υπάρχουν διάσπαρτοι καταυλισμοί που θα στα πούνε

θεέ μου ελπίζω, τούτη τη φορά να λειτουργήσει
τρέξε και πίσω μη κοιτάς, κανείς να μη σε πείσει
τώρα υπάρχει μόνο το κρύο νερό κι ο πόνος
η φύση σε αγκάλιασε, φυγά δεν είσαι μόνος

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Δεν υπάρχει δεν μπορώ


Αθόρυβα αυτοκίνητα, μοντέλα του ογδόντα
ψηλά, βαριά, δυσκίνητα, με ντεμπραγιάζ στο χέρι
εξήντα τόσα μίλια, βενζίνη από σπόντα
τα πρώτα μαύρα σύννεφα μύριζαν καλοκαίρι

στο θερινό τυλίγανε τσιγάρα μαριχουάνας
όταν τα βόρεια ανήκανε ακόμα στους Ινδιάνους
στον τροπικό του Αιγόκερου, στο Πάσκο της Αβάνας
ο Μαραντόνα έφτανε για τους Ναπολιτάνους

σπονδύλους φτιάχναν τα βουνά το ένα δίπλα στο άλλο
το πρώτο πόδι από μακριά φαινόταν πιο μεγάλο
ένας πυγμάχος ένωσε όσα η μπάλα αρνιόταν
φτηνό το εισιτήριο οι θέσεις δεν πλενόταν

το νυσταγμένο βουητό, της θάλασσας καϊμάκι
ξεσάλωμα νυχτερινό στο άδειο λιμανάκι
κουβέντες για ποδόσφαιρο που ξεπερνούν την μπάλα
για το χαμένο κύπελλο , τον Κώττη την κουφάλα

στάζουνε όπιο στα στριφτά, μιλούν για επαναστάσεις
το πάκμαν τρώει τον παρά, χαμένες οι ενστάσεις
βαθμοί δεν θα αφαιρεθούν από την ΑΕΚ, κι όμως
ο Αλέφαντος το έλεγε, τσάμπα θα πάει ο δρόμος

κι άμα θα ξεδιψούσαμε απ την πηγή δυο μέτρα
στα πάντα δεν θα αργούσαμε, μ ένα στομάχι πέτρα
κι αν γλείφαμε τα δόντια μας τα πάνω και τα κάτω
είναι γιατί αγαπήσαμε ένα στοιχειό φευγάτο

άκουγα και δε μίλαγα καθόμουν εκεί δίπλα
σαν λύκος παραφύλαγα για μια ακόμα ντρίπλα
το φράγμα αυτό μου έμαθε στα χρόνια που αναστέλλω
πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, παρά μόνο δε θέλω

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Αποσιωπητικά


Θυμάμαι τα θαυμαστικά που ξέχναγα να βάζω
στις πρώτες τις εκθέσεις μου, στα πρώτα μου γραπτά
μη θέλοντας τα κείμενα πολύ να τα κουράζω
τα γέμιζα μ αποσιωπητικά...

...το ίδιο με τους έρωτες και τις χλωμές αγάπες
τα κίτρινα τα μάγουλα που ψάχναν λίγο ρουζ
τα φθινοπωρινά κορμιά που έπιαναν τις σάρπες
τα σαββατοβραδιάτικα τα ντουζ

για χρόνια σαπουνίστηκα χωρίς να ξεβρωμίσω
μα πάντοτε η παλάμη μου ζητάει γραμμή ζωής
κι αν δεν αναγνωρίστηκα δεν θα το συνηθίσω
ποτέ δεν το συνήθισε κανείς

μα πιο πολύ απ όλα, στ αλήθεια σας το λέω
αυτό που με τσακίζει είναι των φίλων η σιωπή
αυτή η αδιαφορία για ό,τι κάνω κι ό,τι λέω
που ουδείς προφήτης μπόρεσε ποτέ να καταπιεί

κι ακολουθεί κατόπιν η σκαστή μου η αγάπη
που δεν της πετυχαίνει η αιώνια συνταγή
που λέει φτιάξτο μόνος σου, μα βάλτο στο κεφάλι
χωρίς τη μνήμη το σαπούνι γίνεται αλοιφή

Οι Νάνοι (του Χάρολντ Πίντερ)


Ο Χάρολντ Πίντερ, κατά πολλούς κορυφαίος αγγλόφωνος θεατρικός συγγραφέας του περασμένου αιώνα, έγραψε μόνο ένα μυθιστόρημα, χωρίς όμως και πάλι να αποτραβηχτεί ολοκληρωτικά από την τέχνη που εξέπεμψε την ευφυΐα του στα πέρατα των θεατρικών σανιδιών του κόσμου.

 Μέσα από το έργο αυτό ο νομπελίστας συγγραφέας, που αρεσκόταν να αυτοαποκαλείται πολιτικός ακτιβιστής εκτοξεύει την τέχνη της ανάδειξης του ασήμαντου της καθημερινότητας μέσα από μια πρόζα γεμάτη με ένταση, πυκνότητα, θεατρικότητα, ανατρεπτικές διακυμάνσεις κι ένα υποδόριο χιούμορ που επιβραβεύει τη νοημοσύνη και την ευαισθησία του θεατή.

 Φαινομενικά από το έργο απουσιάζει η πλοκή και η δράση, ωστόσο ο Πίντερ μέσα από τις εικόνες του και τις περιγραφές του, που μοιάζουν περισσότερο με τεχνικές οδηγίες προς ένα μυημένο αναγνωστικό κοινό εξ υφαίνει μέσα στην απραξία και την σιωπή τον πάταγο που προκαλεί η πτώση των προσωπείων στο πάτωμα.
Τελικά τι είναι η φιλία; υπεύθυνη κοινωνική στάση ή υπεκφυγή; εσωτερική ανάγκη ή καταναγκασμός; οικουμενικό πρόσταγμα ή νερό στο μύλο των μικροσυμφερόντων; Πως θα αντιδράσουν οι ήρωες μπροστά στην αποκάλυψη των πραγματικών τους προθέσεων;

Ερωτήματα αμηχανίας, αλλά και ουσίας. Εκείνο το βροχερό σούρουπο ο βαρύς λονδρέζικος ουρανός έφερε μερικές μόνο απαντήσεις.
Πέρα όμως από τους λουστραρισμένους με την ντελικάτη αίσθηση της ποίησης του δρόμου λεκτικούς διαξιφισμούς, που θα φουντώνουν προ ιόντος του λογοτεχνικού χρόνου, υπάρχει μια αδιόρατη αιτία για την οποία όσο περισσότερο μιλούν οι ήρωες τόσο λιγότερο μοιάζει να ενδιαφέρονται. Η ηλικιακή ομάδα την οποία προσέγγισε ο συγγραφέας είναι εκείνη που κατ αρχάς εμφάνισε τα μεγαλύτερα ποσοστά παραίτησης από μια ζωή με απαιτήσεις και εντάσεις. Η τάξη των θαλερών μεσηλίκων.
Τα λόγια τους που διαβάσαμε αντανακλούν την κούραση που τους διαπερνάει. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν για προδοσία, για έλλειψη εμπιστοσύνης για χολερικούς υπαινιγμούς και για ασάφεια. Οι άνθρωποι αυτοί δηλώνουν τάσεις φυγής σε συντριπτική πλειοψηφία. Η δυσφορία τους καταγράφεται σε κάθε βήμα τους.

Οι συγκρούσεις είναι πλέον ορατές και διαδέχονται η μία την άλλη: διαπροσωπικές, κοινωνικές, ερωτικές. Η τελική αναμέτρηση θα επιβεβαιώσει , απλώς αυτό που λίγο πολύ ξέρουμε αλλά δεν ομολογούμε: ότι ο κίνδυνος της παραίτησης είναι παντού υπαρκτός και τρέφεται από τις αμφιβολίες και τις ενστάσεις των καθημερινών μας αυτοματισμών. Και μέσα σ όλα αυτά μια γυναίκα σύμβολο η Ελένη, η οποία δεν αντέχει να στερείται την ερωτική και εσωτερική ελευθερία. Βυθισμένη ως τα αφτιά μέσα στο θειάφι της κόλασης, ζώντας με ένα βιβλίο απαγορευμένο στο προσκεφάλι της και εκστομίζοντας απρόθυμα μερικές επιδερμικές απόψεις που συχνά πυκνά προκαλούν τη αποκαρδιωτική θυμηδία των εραστών της,  η Ελένη απαιτεί το δικό της διάλειμμα από μια σχέση γρανιτένια και δύσκαμπτη.
  Ο Πίντερ γράφει τους “Νάνους” με πείσμα και ευαισθησία , χωρίς να υποχωρήσει ούτε βήμα από τη συγγραφική κοσμοθεωρία του και χωρίς να υποκύψει στην παραμικρή περικοπή για να κάνει το έργο του περισσότερο ευοίωνο.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Παντός σκοπού


Γυρνοκοπάω μουτρωμένος στην αληθινή πατρίδα
έχοντας κονομήσει και τριάντα παραπανίσια ευρώ
με μια ψεύτικη καρδιά από μολύβι, σκυλοπνίχτη σωστό
κι ένα παρδαλό χακί πουκάμισο από το παζάρι της Σιγκαπούρης

σχεδόν για χρόνια πλοηγός στον ίδιο δρόμο
στον σκαλισμένο, κούφιο και μουντό ετούτο τάφο
των Χριστουγέννων αχθοφόρος με διασυνδέσεις περιωπής
επίσημος προσκεκλημένος στη λούφα της στιγμής

το καταπληκτικότερο ταξίδι ξεκινά δίπλα στο κύμα
μ ένα σπάγκο τυλιγμένος και στρατσόχαρτο στην τσέπη
για τις παντός καιρού απλοποιήσεις

ψόφαγα για τη λιακάδα που αρχινά
και προζεσταίνει τα κατώφλια των σπιτιών
μη φας κανά μάτι, κανά δάχτυλο κοιτώντας το νερό που αφρίζει
μού λεγε ένας γέρος ναυτικός

βάλτο καλά στο παλαβό κεφάλι σου
κουβαλητό σε έφερε ο καιρός
σ ένα πελώριο τορβά η αγάπη ξεχειλίζει

μονάχα η αρχή διαρκεί για πάντα
το υπόλοιπο πετρώνει πριν προλάβεις να πεις κιχ
με σκούνταγε με έμφαση στην κάθε λέξη ο ναυτικός
ζαρωμένος στο ψοφόκρυο και τη μαύρη υγρασία

Χάσιμο χρόνου ο θάνατος


Είναι λιγάκι φτωχικός ο τρόπος που το θέτεις
κι αν γύρισα για τα καλά, πολύ σωστά υποθέτεις
πρόσφερα χρόνια στο σκοπό, την χόρτασα την φόλα
δεν ήρθα για να παινευτώ, μ έφερε η καραμπόλα

μου λες πως πίνεις να σε βρει ο θάνατος σε φόρμα
μα δεν σκαμπάζεις μια στιγμή πως του φωνάζεις «όρμα»
ένα καιρό και μια φορά, προτού παιδί να γίνεις
μ έβγαλες στην αναφορά, αιχμάλωτο ειρήνης

αγαπητή αλλόδοξη άσχημα τα μαντάτα
λέγετε πως ξεκάνανε τη φύτρα σου δυο γιοι
αυτοί που μείναν πίσω και έσπερναν τα χωράφια
την ώρα που μας έσερναν στις λάσπες οι εχθροί

που να με πάρει, ο έρωτας για κάποιους δεν τελειώνει
ντύνεται ειρήνη κι έρχεται με φορεσιά λευκή
τον βλέπεις πάνω σε άλογο, φτύνει καπνό, σιμώνει
λιγάκι σα να γέρασες, σου λέει το σκυλί

κι αν κάποιοι παραδόθηκαν στα νύχια του αγγέλου
χάσιμο χρόνου ο θάνατος τρώει ο παράς τη γη
μια στάλα αίμα κρέμεται στην άκρη του πινέλου
στα μάτια μου η γκουέρνικα δεν έχει ερμηνευθεί

συγνώμη όταν σου ζήτησα προτού να μπω στο θέμα
έμοιαζε προκαταβολή για ένα τεμάχιο γης
να δούμε τώρα τι θα πει το άγραφο το γέρμα
τις άμυνές μου έριξα, προτού μου επιστραφείς