Τακτικά, μου έρχεται στο νου ένα "στριπάκι" από τα πρώτα άλμπουμ του Αρκά, όπου ένα άσχημο κακοφτιαγμένο κοκοράκι επιμένει, "του θανατά", πως όταν μεγαλώσει πρόκειται να γίνει ένας πολύ όμορφος και επιβλητικός κύκνος. Τι κι αν ο κλασικός γκαντέμης κόκορας προσπαθεί να το πείσει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να συμβεί, επειδή υπερβαίνει τους ακλόνητους νόμους της φύσης , του κάκου… εκείνο αταλάντευτα επιμένει και τελικά καταφέρνει να πείσει και τον ίδιο τον κόκορα ότι κάποια στιγμή, μπορεί και να τα καταφέρει.
Αυτό το χιουμοριστικό ενσταντανέ, του κορυφαίου Έλληνα «κομίστα» επαναφέρω στη μνήμη μου κάθε φορά που βρίσκομαι ενώπιον κάποιου από τα χιλιάδες υπερβολικά προφίλ των sites τύπου myspace.
Σ αυτή λοιπόν την αχανή κοινότητα του ίντερνετ, που σου δίνει τη δυνατότητα και την ελευθερία να είσαι ότι δηλώνεις και να πιστέψεις ότι έχεις πραγματική σχέση με το προφίλ που παρουσιάζεις, η μεγιστοποίηση του ελάχιστου μοιάζει να μετατρέπεται σε ιδεολογία.
Και γιατί δηλαδή να μη μετατρέπεται, όταν υπάρχει και η προθυμία αλλά και το εύφορο έδαφος συν του ότι για κάθε έναν από τους χρήστες που καθρεφτίζονται μπροστά σ έναν μεγεθυντικό φακό προσωπικότητας και προσωπικών επιτευγμάτων, υπάρχουν και μερικές ακόμα εκατοντάδες χρηστών που προθυμοποιούνται να τον πιστέψουν με αντάλλαγμα φυσικά να τους προσφέρει και ο ίδιος μια παρόμοια αναγνώριση.
Έτσι λοιπόν βλέπεις ανθρώπους που έχουν γράψει ένα ερωτικό γράμμα να δηλώνουν συγγραφείς, που έχουν φτιάξει ένα οικογενειακό βιντεάκι να δηλώνουν σκηνοθέτες, που έχουν παίξει σε μια φοιτητική θεατρική παράσταση να δηλώνουν ηθοποιοί, που έχουν συνθέσει μια μελωδία στο κινητό τους να δηλώνουν συνθέτες κ.οκ, και αναρωτιέσαι τι είδους ικανοποίηση είναι αυτή που τους προσφέρει η ψευδαίσθηση τους.
Όλοι αυτοί λοιπόν ίσως και να νιώθουν ότι έχει σημασία να υπάρχουν και να κινούνται μοναχά μέσα σ ένα πλέγμα σπουδαιότητας, χρησιμοποιώντας με τέτοια έλλειψη φειδούς τις ιδιότητες που αποδίδουν στους εαυτούς τους, που τελικά κάνουν ένα όνομα άνευ ιδιότητας στην κορυφή μιας τέτοιας σελίδας να φαντάζει πλέον σαν δείγμα πραγματικής υπεροχής και γνήσιας αυτοπεποίθησης.
Βρίσκοντας σ ένα εικονικό περιβάλλον τη θέση που δεν μπόρεσε ακόμα να τους εξασφαλίσει ο αληθινός κόσμος, δοκιμάζοντας μια αμφιλεγόμενη καταξίωση ανταποδοτική σε μεγάλο βαθμό, αυτοί οι υπερασπιστές της υπερφίαλης επικοινωνίας, συχνά Δον Κιχώτες χωρίς υψηλά ιδανικά, που κατατροπώνουν καθημερινά τους εικονικούς ανεμόμυλους που απειλούν την ματαιοδοξία τους, επενδύουν πολλά σε μια εικονική πραγματικότητα, βαδίζοντας ντουγρού κόντρα στο ρεύμα που οδηγεί στην απαλλαγμένη από κάθε λάμψη αυτογνωσία.
Με τη βοήθεια μάλιστα και της αγγλικής γλώσσας, η οποία σαν ξένη γλώσσα που είναι, προσφέρει τη δυνατότητα να παραμυθιάσει κανείς πειστικότερα τον εαυτό του, προσδίδοντας στο βιογραφικό του μια διεθνή χροιά και μια διεθνοποιημένη αίγλη, η αναζήτηση του πραγματικού προορισμού, με πιο δραματικούς από κάθε άλλη ιστορική περίοδο ρυθμούς, βυθίζεται μέσα σε φανταχτερούς χαυνωτικούς τίτλους και δαιδαλώδεις αποπροσανατολιστικές φιλοδοξίες.
Έτσι, σύμφωνα μ αυτή την συνθήκη, κάποιος που θα μπορούσε να γίνει κορυφαίος τεχνίτης- κορνιζοποιός καταλήγει τελικά να είναι ένας κακός ζωγράφος, κάποιος που θα μπορούσε να γίνει ένας σπουδαίος σκηνογράφος, θεωρεί καταξίωση το γεγονός ότι δηλώνει πως είναι ένας από τους χιλιάδες που δηλώνουν σκηνοθέτες και κάποιος που θα μπορούσε να είναι ο πιο περιζήτητος ενορχηστρωτής στη μουσική αγορά βολοδέρνεται μήπως και βρει επιτέλους τον άνθρωπο που θα εκδώσει κάποιες από τις κοινότοπες μελωδιούλες του. Κι όλα αυτά επειδή ένας κορνιζοποιός, ένας σκηνογράφος ή ένας ενορχηστρωτής σπάνια παίρνουν πόζα καλλιτέχνη μπροστά στο φωτογραφικό φακό κάποιου περιοδικού τέχνης και πολιτισμού.
Αυτή φυσικά, είναι η μία όψη του νομίσματος, η επουσιώδης, καθώς υπάρχει και η άλλη, η πραγματικά ριζοσπαστική, εκείνη που αναγνωρίζει το δικαίωμα στην ελπίδα σε πραγματικά ταλαντούχους ανθρώπους, που αξιοποιούν το χρόνο τους στην καλλιέργεια του ήχου, της γραφής, της αισθητικής τους, κατανοώντας, ότι, επί της ουσίας, η επισταμένη και υπερβολική καλλιέργεια ενός προφίλ οδηγεί συχνά σ αυτό που στην τέχνη παρουσιάζεται ως ο ορισμός της «καρικατούρας».
Εν κατακλείδι, η επιλογή, του να ζήσει ο καθένας τη ζωή του, με τον τρόπο που πάντα ονειρευόταν είναι κατά κάποιο τρόπο εφικτή στις μέρες μας, αρκεί φυσικά σαν σύγχρονος Φάουστ να απολέσει αντί της ψυχής του, την ευκαιρία να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό του, μακριά από αμφίβολες ιδιότητες και διαβρωτικές συνάφειες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου