Δεν είναι λίγοι, αλλά ούτε και πολλοί. Σαφώς όμως θα μπορούσαν να γίνουν περισσότεροι. Ο λόγος, για τους αθλούμενους στη χώρα μας, εκείνους τους μικρούς ήρωες, που όπως κάθε άλλη κοινωνική μειοψηφία βλέπουν το δικαίωμά τους στην άθληση να συνθλίβεται στις συμπληγάδες της κοινωνικής αδιαφορίας και της ασφυκτικής δόμησης.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο και στην μεταολυμπιακή Ελλάδα: που μπορούν να γυμναστούν οι άνθρωποι που δεν έχουν καμιά άλλη αθλητική φιλοδοξία πέρα από την ίδια τη χαρά της άσκησης.. Η απάντηση είναι τόσο περιοριστική που σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν όλο αυτό το τυχαίο και ανοργάνωτο που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας, αποκτά σταδιακά τα χαρακτηριστικά μιας καλά οργανωμένης αναρχίας.
Την ίδια ώρα, λοιπόν, που το 40% περίπου των ολυμπιακών εγκαταστάσεων βρίσκονται εν υπνώσει, χιλιάδες συνανθρώπων μας, που ούτε τη φιλοδοξία να γίνουν Ολυμπιονίκες έχουν, ούτε και τη διάθεση να ασχοληθούν επαγγελματικά με τον αθλητισμό, αναζητούνε απεγνωσμένα έναν χώρο άθλησης.
Μετά από αρκετή αναζήτηση θα καταλήξουν ή να διανύσουν μια αρκετά μεγάλη απόσταση προκειμένου να βρεθούν σε κάποιο αγωνιστικό χώρο της πόλης τους, δίνοντας ένα αγώνα με το χρόνο για να είναι συνεπείς στο δίωρο που η διεύθυνση αυτών των σταδίων συνήθως διαθέτει στο κοινό, ή να στοιβαχτούν μαζί με μερικές δεκάδες ακόμα στην ανθυγιεινή ατμόσφαιρα κάποιου γυμναστηρίου, βάζοντας σε διαγωνισμό το μέγεθος των μυών τους και το άνοιγμα της πλάτης τους, εισπνέοντας τις ανάσες των συναθλούμενων τους, πληρώνοντας μάλιστα γι αυτήν την ψευδαίσθηση αθλητισμού κι ένα ποσό που κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στην ποιότητα των υπηρεσιών που συνήθως παρέχονται.
Την ίδια ώρα μάλιστα που κλείνουν παραγωγικές επιχειρήσεις για να ανοίξουν καφετέριες, κέντρα διασκέδασης και άλλοι αντιπαραγωγικοί χώροι, η αντίληψη που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα σε σχέση με την άθληση δείχνει να επηρεάζει κατά τον ίδιο τρόπο το δημόσιο σύστημα υγείας και την οικονομική ανάπτυξη. Άλλωστε δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πρώτοι στην κατανάλωση καφέ και τσιγάρων, έχοντας αναπτύξει παράλληλα κι ένα ολοκληρωμένο μαζικό αθλητικό κίνημα. Ή το ένα θα μπορούσε να συμβεί ή το άλλο.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι λάτρεις της εκγύμνασης, κι ακόμα περισσότερο της αγωνιστικής πειθαρχίας, αλλά αν δεν δώσεις και μια εύκολη ευκαιρία σ αυτόν που θέλει κάποια στιγμή της ζωής του να δοκιμάσει έναν διαφορετικό, πιο ενεργητικό τρόπο ξοδέματος του χρόνου του, δεν μπορείς να ελπίζεις, ούτε σε μαζικοποίηση του αθλητισμού, ούτε φυσικά σε άνθιση της υγείας των πολιτών.
Άλλωστε, όπως πολύ σοφά, επισημαίνουν το τελευταίο διάστημα έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες, ένας απαίδευτος και ασθενής λαός χειραγωγείται πιο εύκολα από έναν μορφωμένο και υγιή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου