Βασισμένη στο κλασικό έργο του Σόμερσετ Μομ "Βαμμένο Πέπλο" η ομώνυμη ταινία του John Curran, φέρνει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας την απαράμιλλη νατουραλιστική ομορφιά της εικόνας και την λιγάκι παραμελημένη αγριότητα των βλεμμάτων.
Πρόκειται για ένα υπέροχο δράμα, για την λυτρωτική επίδραση της συγχώρεσης, την ωρίμανση των σχέσεων και την ανόητη προδοσία, βουτηγμένο στην πιο μελαγχολική φωτογραφία που είδαμε τον τελευταίο καιρό, με εξαιρετική μουσική και ερμηνείες πραγματικά συγκινητικές.
Η ιστορία της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις και από την δυσκολία να αποδεχτούμε τους ανθρώπους μας, όπως πραγματικά είναι κι όχι όπως θα θέλαμε να τους βλέπουμε. Κι όταν τελικά αυτό συμβαίνει, η αγάπη είναι έτοιμη να ανθίσει ξανά, ακόμα και στο πιο χέρσο έδαφος.
Αυτό μας υπογραμμίζει η ιστορία της κακομαθημένης Kitty (Naomi Watts), που προσπαθώντας να ξεφύγει από την δηλητηριώδη κριτική της απαιτητικής μητέρας της, παντρεύεται χωρίς έρωτα, άλλα και χωρίς καν να προλάβει να γνωρίζει τον "χαμηλότονο" βακτηριολόγο Walter (Edward Norton) για να τον ακολουθήσει τελικά στην Κίνα όπου μαστίζεται αυτή την περίοδο από τη χολέρα και τις διαμάχες ιμπεριαλιστών-εθνικιστών.
Η ζωή της Kitty δίπλα στον Walter μας υπενθυμίζει ότι καμιά φορά η αγάπη έχει τους δικούς της εντελώς ακατανόητους ρυθμούς.
Σκηνοθεσία λιτή, χωρίς ακροβατισμούς και περιττά φτιασίδια, ώριμη ωστόσο και ουσιαστική που αναζητάει την ψυχή των πραγμάτων και μας επιτρέπει να αποφασίσουμε ανεπηρέαστοι αν αξίζει για κάτι να συγκινηθούμε ή όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου