Πασπαλισμένο με μπόλικη αστερόσκονη, λουσμένο με αστρική λάμψη, και καλλωπισμένο με πρωτοποριακά οπτικά και ηχητικά εφέ, το θεαματικό παραμύθι του Matthew Vaughn, "Stardust", επιβραβεύει τον κρυμμένο μας δωδεκάχρονο, αγνοώντας παντελώς το ενηλικιωμένο κομμάτι του εαυτού μας.
Είναι από τις ταινίες εκείνες που εντυπωσιάζουν με τις οπτικές τους διαστάσεις, αλλά μόνο επί μέρους στοιχεία τους μπορείς να ξεχωρίσεις.
Και ένα από αυτά, ίσως και το κυριότερο, είναι αναμφισβήτητα η ερμηνεία του Ρόμπερ Ντε Νίρο στον ρόλο του "ιδιαίτερου" (Capten Shakespeare), που δίνει στο φιλμ μια κορύφωση, που καμιά άλλη πτυχή του δεν μπορεί να δικαιολογήσει.
Το σενάριο του "Stardust" δεν αντέχει σε οποιαδήποτε κριτική, καθώς μοιάζει περισσότερο με έκθεση ιδεών πάνω σε ελεύθερο θέμα, ενός μαθητή του δημοτικού, γεμάτο μικροαφέλειες, σαχλαμαρίτσες και ανούσιες παραβολές.
Στα θετικά του, θα μπορούσαμε να υπογραμμίσουμε μια προσπάθεια αυτοσαρκασμού και μια διάθεση να μην πάρουμε και πολύ τα πράγματα στα σοβαρά, που είναι πειστικά όμως μέχρι ενός σημείου.
Η ιστορία με λίγα λόγια, περιγράφει την προσπάθεια ενός νεαρού, του Tristan, να βρει και να φέρει στην αγαπημένη του ένα "πεφταστέρι" προκειμένου να την πείσει να τον παντρευτεί.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειάς του καταλαβαίνει ότι μία μάγισσα και ένα τσούρμο αδίστακτων πριγκίπων αναζητούν ακριβώς το ίδιο πράγμα, προκειμένου να κερδίσει τη νεότητα η πρώτη και τον θρόνο του ετοιμοθάνατου πατέρα τους οι υπόλοιποι.
Εν τέλει, η ιστορία έχει καλό τέλος, αφού κάποια στιγμή τελειώνει...Ωστόσο, οφείλω, να υπογραμμίσω, ότι βγαίνοντας από την αίθουσα, είδα και αρκετά πρόσωπα ικανοποιημένα….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου