RENDITION (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Η Ισαμπέλα ελ Ιμπραχίμ μάταια περιμένει στο αεροδρόμιο του Σικάγο τον Αιγύπτιο σύζυγό της Ανουάρ.

Εκείνος, κατά την επιστροφή του από το Γιοχάνεσμπουργκ, όπου βρέθηκε για να λάβει μέρος σε ένα διεθνές συνέδριο μηχανικών ζει την πιο ακραία και αποτρόπαια εμπειρία της ζωής του, την ώρα ακριβώς που μεταβιβάζεται στο τελευταίο αεροπλάνο που θα τον φέρει πιο κοντά στο σπίτι του και την οικογένειά του:

Την σύλληψή του με συνοπτικές διαδικασίες από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία ως υπόπτου τρομοκρατικής ενέργειας και την παράδοσή του σε μια μυστική φυλακή του Ιράκ, σωστό κολαστήριο, προκειμένου να ανακριθεί, να βασανιστεί και τελικά να παραδεχτεί τη συμμετοχή του σε ένα έγκλημα που άφησε 19 νεκρούς τις προηγούμενες ώρες στο κέντρο της Βαγδάτης.

Την ώρα που, στην Αμερική η Ισαμπέλα προσπαθεί με την βοήθεια ενός παλιού της φίλου να εντοπίσει τα ίχνη του εξαφανισμένου άντρα της, ο αναλυτής της CIA, Ντάγκλας Φρίμαν γίνεται μάρτυρας της απάνθρωπης ανάκρισης του Ελ Ιμπραχίμ και αποφασίζει να ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές εμμονές και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, δείχνοντας εμπιστοσύνη στο ένστικτό του και μόνο.

Πολύ καλή δουλειά. Μου άρεσε. Είναι από τις ταινίες που σε καθηλώνουν, χωρίς να σε κουράζουν και σε καθιστούν συμμέτοχο αλλά και συνένοχο στο δράμα τους, χωρίς να σε καταπονούν .

Η σκηνοθεσία πατάει πάνω σε ένα εξαιρετικό, ρυθμικό μοτίβο, με παράλληλο μοντάζ και άλλα δύσκολα εγχειρήματα, που κάνουν πιο σύνθετο το τελικό θέαμα και του δίνουν μεγαλύτερη ένταση.

Όχι, όμως, από εκείνο το είδος της έντασης που σε εξιτάρει, κρατώντας σε, διαρκώς σε μια απολαυστική υπερδιέγερση.

Πρόκειται για ένα πιο εσωτερικό και λιγότερο βίαιο συναίσθημα που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, τις ευθύνες σου και τις ανησυχίες σου για την ίδια τη ζωή σου, τις ζωές των συνανθρώπων σου, και τον κόσμο γενικότερα.

Αλλά, που σου φέρνει παράλληλα, και μια αισιοδοξία για το ίδιο το σινεμά, το οποίο έχοντας σχεδόν εξαφανίσει από το ρεπερτόριό του τις ταινίες συνειδητοποίησης, αρχίζει σιγά σιγά να "πολιτικοποιεί" όλο και συχνότερα τις θεαματικές περιπέτειες του, δημιουργώντας, στον αντίποδα του άσπρου-μαύρου της πολιτικής, όλο και περισσότερους χαρακτήρες που δεν αποδεικνύονται μόνο καλοί ή σε όλα κακοί και που τελικά αναλαμβάνουν την ευθύνη των όποιων πράξεών τους, εξιδανικεύοντας τα κίνητρά τους, που μοιάζουν να έχουν πάντα μια λογικοφανή βάση.

Ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό θρίλερ, για τις σκιές που προσπαθεί ο δυτικός κόσμος να συλλάβει με μέσο τις ιδεολογικές χειροπέδες του, αποφεύγοντας να τις ξορκίσει φωτίζοντας περισσότερο τον πλανήτη.

Αλλά και τελικά για την αδυναμία μας να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο που ζούμε, από οποιαδήποτε άλλη οπτική γωνία πέραν της δικής μας...