Η συντηρητική στροφή των Ελλήνων είναι προδιαγεγραμμένη και βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Στον αντίποδα της κοινής λογικής, καταμεσής της κρίσης που δημιούργησαν οι πολυεθνικές, και μιας αλυσίδας ακόμα κρίσεων, οι πολίτες έχουν χάσει την πίστη τους σε κάτι καλύτερο, επιδιώκοντας τελικά απλώς την περιφρούρηση όσων τους έχουν απομείνει, από την δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος. Η Αριστερά στο σύνολό της έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης στη διαμόρφωση αυτής της ψυχολογίας, καθώς δεν κατάφερε, κατακερματισμένη και αλληλο-σπαρασσόμενη να δημιουργήσει ένα τρίτο ισχυρό πόλο ελπίδας και προοπτικής, απελευθερώνοντας ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα των ψηφοφόρων από τη μάστιγα της συνήθειας του δικομματισμού. Κυρίως, η Αριστερά δεν αποπνέει αυτοπεποίθηση. Μοιάζει με μια απρόθυμη να δράσει συνάθροιση σκεπτόμενων πολιτών που συγκεντρώνονται κάθε τόσο προκειμένου να κάνουν μια αποτίμηση της κατάστασης και να βγάλουν τα βαθυστόχαστα συμπεράσματά τους. Μοιάζει σα να περιμένει κι αυτή από τους άλλους. Η λέξη εξουσία εξακολουθεί να είναι ταμπού για την ελληνική Αριστερά, την ώρα που το ΛΑΟΣ και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, απαντούν στις επικοινωνιακές προκλήσεις της εποχής με αρκετά εύστοχο τρόπο φλερτάροντας απροσχημάτιστα μαζί της. Την ώρα δηλαδή, που όλες οι πολιτικές δυνάμεις υιοθετούν ρητορικές που προάγουν την αστόχαστη, κάθετη αποφασιστικότητα των συγκαλυμμένων άκρων, αυτή που λύνει τα προβλήματα μόνο ευκαιριακά και σπασμωδικά, χωρίς να εξετάζει καν τις βαθύτερες αιτίες που τα προκαλούν, τα άκρα διατηρούν μια ελεγχόμενη αφωνία, δεν οξύνουν το διάλογο, αφήνουν τους υπόλοιπους να εκφράσουν τις θέσεις τους και ονειρεύονται ένα μέρισμα εξουσίας, κάνοντας ελαφρά ιδεολογικά πηδηματάκια προς το κέντρο. Άλλωστε ή απουσία πραγματικού ιδεολογικού υπόβαθρου, τους επιτρέπει τη μέγιστη δυνατή ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις της εποχής.
Επικοινωνιακά, προς το παρών, είναι υποδειγματικοί, άλλωστε αρκετά από τα προβαλλόμενα στελέχη τους προέρχονται από τον χώρο της επικοινωνίας. Το πάνε καλά. Το διακρίνεις ακόμα και στα πρόσωπα των εκπροσώπων τους στα τηλεοπτικά πάνελ, στα οποία διαγράφεται μια επιδεικτική μετριοπάθεια, μια προσπάθεια απόκρυψης της αλαζονείας που καίει στα στήθια τους. Σαν τον τύπο που σπέρνει την διχόνοια και μοιάζει τόσο συνετός και αξιόπιστος όταν βλέπει με ψυχραιμία τους άλλους να τσακώνονται μεταξύ τους, φέρνοντας παράλληλα το μήνυμα της συνεννόησης και της συνδιαλλαγής. Κι όλα αυτά μ ένα 7% σε ευρωεκλογές, που σημαδεύτηκαν μάλιστα από τεράστια αποχή. Όσο δηλαδή περίπου το ποσοστό που κατήγαγε το "πειρατικό" κόμμα στην Ολλανδία.
Επιπλέον, για τη συντηρητική στροφή των Ελλήνων ευθύνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό τόσο η γιγάντωση του αριθμού των εξαθλιωμένων μεταναστών, που δεν αποσοβήθηκε εγκαίρως και σίγουρα όχι για ανθρωπιστικούς λόγους από τις ελληνικές αρχές, όσο και ο δραματουργικός τρόπος που το θέμα προβάλλεται από τα ΜΜΕ. Μετανάστες, οποίοι έχουν πλέον κολλήσει στη χώρα μας, μη βρίσκοντας διέξοδο προς την Ευρώπη, προκαλώντας δυστυχώς φόβο και ανασφάλεια όχι μόνο στους ηλικιωμένους ανθρώπους που αδυνατούν να κατανοήσουν τα πορώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σύγχρονου κόσμου, όπως και την διάσταση της προσωρινότητας ενός φαινομένου, αλλά και σε κατηγορίες πληθυσμού που διακρίνονταν για τις ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες και νιώθουν την έλλειψη τάξης που παρατηρείται στον περίγυρό μας να εξαπλώνεται προκαλώντας αταξία και στα συναισθήματά τους. Είναι επίσης και η τυφλή βία του Δεκεμβρίου, που προκάλεσε όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο, ανασυγκρότηση και σύσφιξη των θεσμών, περισσότερα μέτρα εις βάρος των ατομικών ελευθεριών, ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και χαλάρωση του απορρήτου των προσωπικών μας δεδομένων. Τέλος, με αφορμή και τη σημερινή στυγνή δολοφονία, με μαφιόζικο τρόπο, ενός συνανθρώπου μας αστυνομικού στα Πατήσια, πρέπει να ομολογήσουμε ότι όλα όσα διαδραματίζονται κατά τους τελευταίους μήνες στη χώρα, χωρίς να υπάγονται υποχρεωτικά σε κάποιου είδους σχέδιο, σαν μια μικρή χιονοστιβάδα, οδηγούνε με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία μιας κοινωνίας ακόμα πιο ανελεύθερης και περιχαρακωμένης. Μιας κοινωνίας δηλαδή έρμαιου της ανασφάλειάς που της δημιουργούνε τα άκρα της προκειμένου να εξακολουθεί να την εμπνέει και να τη χειραγωγεί το κέντρο της. Πέρα, όμως, από τα μεγάλα και τα στομφώδη, μας καταθλίβει σήμερα κυρίως η απώλεια μιας ακόμη ανθρώπινης ζωής . Η χηρεία μιας ακόμη γυναίκας, η άδικη ορφάνια ενός ακόμη παιδιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου