Κάθε φίλαθλος, που έχει ζυμωθεί στην ατμόσφαιρα των ποδοσφαιρικών γηπέδων είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ύπαρξη δύο εντελώς διαφορετικών τύπων οπαδού-υποστηρικτή: του εμψυχωτή και του «ζοχάδα». Και οι δύο τους επιθυμούν να βλέπουν την ομάδα τους να βγαίνει νικήτρια από τον αγωνιστικό χώρο, μολοταύτα προσεγγίζουν το άθλημα μ ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα ο καθένας. Ο πρώτος, όπως καταλαβαίνετε και από τον χαρακτηρισμό, πηγαίνει στο γήπεδο για λόγους πιο αγνούς και ειλικρινείς από τον δεύτερο. Ενθαρρύνοντας τις προσπάθειες των παικτών, αποφεύγοντας αποδοκιμασίες και κραυγές απόγνωσης, συμπάσχει με τους ποδοσφαιριστές στις ήττες επειδή τελικά έχει καταφέρει να ταξινομήσει το ποδόσφαιρο στη θέση που πρέπει να βρίσκεται στην κλίμακα ιεράρχησης των αναγκών και επιθυμιών. Ο δεύτερος πηγαίνει πρωτίστως για να βρίσει και να εκτονωθεί μιας και το γήπεδο δεν αποκλείει από κανένα αυτή την δυνατότητα.
Δείχνει να προσδίδει στα τεκταινόμενα εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου μια σημασία και βαρύτητα που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί για κανένα ώριμο άνθρωπο. Έχει συνήθως το «πουλέν» του αλλά και τον παίκτη που αγαπάει να βρίζει και τους στολίζει αμφότερους με επιφωνήματα υποστήριξης και «γαλλικά» όποια κι αν είναι η απόδοσή τους τη δεδομένη στιγμή. Αυτός πηγαίνει στο γήπεδο για να δει τα πράγματα με τον τρόπο που αποφάσισε να τα δει και βρίσκει πάντα ευκαιρία να εκτονώσει τον σκοτωμένο αέρα, που καταχώνιαζε ολόκληρη την εβδομάδα στα πνευμόνια του. Παρατηρώ όμως ότι συνήθως σ αυτή τη δεύτερη κατηγορία φιλάθλων ανήκουν στην πλειοψηφία τους άνδρες, που έχουν κατά ικανοποιητικό τρόπο εξασφαλίσει τα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής τους και λογικά το ποδόσφαιρο θα έπρεπε να είναι για εκείνους ένα πάθος και μια διασκέδαση, κάτι που θα λειτουργεί συμπληρωματικά και με γνώμονα πάντα την επιθυμία να περνάει καλά τις Κυριακές του κι όχι να επιστρέφει στο σπίτι περισσότερο ταραγμένος απ όσο φεύγει. Αντίθετα, ο ήρεμος φίλαθλος, πνίγει το άγχος του και την αγωνία για την πορεία της ομάδας του, στη συνειδητοποίηση της δυσκολίας του αθλήματος. Και αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς σε σχέση με τον «ζοχάδα» έχει περισσότερα ανοιχτά ζητήματα και άγχη στην καθημερινότητά του. Τελικά, αποδεικνύεται και ο πιο συνεπής στις αποφάσεις του, καθώς είτε κόβει για πάντα το γήπεδο και διαρρηγνύει τη σχέση του με το ποδόσφαιρο είτε βρίσκει τον τρόπο να γεύεται σε διάρκεια αυτό το μαγικό απόσταγμα συναισθημάτων που μόνο ο βασιλιάς των σπορ μπορεί να του προσφέρει.
Βέβαια, τα ελληνικά γήπεδο έχουν γίνει πια ένας αφόρητος τόπος μαρτυρίου για τους φιλάθλους που επιμένουν να βλέπουν τα πράγματα με μία ήπια διάθεση. Οι φωνακλάδες υπερτερούν παντού: στο γήπεδο, στην τηλεόραση, στους δρόμους. Και η ψυχραιμία αντιμετωπίζεται συχνά ως υποχωρητικότητα, έλλειψη πραγματικής αγάπης και πάθους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου