ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΚΑΛΟΤΥΧΙΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Ένα νέο ταξίδι, όποτε κι αν γίνεται αυτό, πάντα προσθέτει, στις προσωπικές μας αποσκευές, ένα λαμπερό λιθαράκι αυτογνωσίας. Είναι ένα απόκοσμο μενταγιόν ήρεμης τρέλας και γλυκιάς θλίψης , μια φευγαλέα αναλαμπή της άνοιξης καταμεσής του δροσερού καλοκαιριού, ένα συμπαγές σπυρί από ρόδι, που ενταφιάζουμε πάραυτα με την ανάγκη μας να μιλήσουμε γι αυτό, βαθιά στις αναμνήσεις μας με την ελπίδα να μας επιστρέψει κάποτε μια στάλα από την καλοτυχία που τόσο απλόχερα μας υποσχόταν τις μέρες που συνήθιζε να μας βλέπει χαλαρούς και ακμαίους. Τότε που, μας δημιουργούσε την καλοπροαίρετη ψευδαίσθηση, ότι είναι εφικτό να διατηρήσουμε κάτι από την ψυχολογία των διακοπών μας και αργότερα, αν επιτελούμε με αγάπη και αφοσίωση το μοναδικό καθήκον που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας. Να του δίνουμε την ικανοποίηση μιας δουλειάς με ηχηρό εσωτερικό αντίκτυπο, ένα φάσμα ομόκεντρων ανθρώπινων σχέσεων, κι ένα πακέτο ενδιαφερόντων, που θα τον κάνει να ξυπνά ολοκληρωτικά με όρεξη για ζωή και δημιουργία κι όχι απλώς ένα κομμάτι του μόνο να ανασταίνεται από το κρεβάτι, κάθε πρωί.
Τα ταξίδια όμως φέρνουν και καλοτυχία. Αποδεδειγμένα και σε όλους ανεξαιρέτως. Μια καλοτυχία που δεν έχει να κάνει με λεφτά, γούρια, επαγγελματικές επιτυχίες και στοχεύσεις, αλλά με μια σηματοδότηση φωσφορίζουσα και ακριβή, για τις σκοτεινές ημέρες της ζωής μας που σε βοηθά να σκέφτεσαι πλαγίως, και να κόβεις με το σπαθί σου τους γόρδιους δεσμούς των αυτοπεριορισμών, αλλά κυρίως να μη φοβάσαι να δοκιμάζεις ακόμα και βήματα προς τα πίσω, όταν αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ξεγελάσεις ένα απρόσμενο αδιέξοδο. Σου προσθέτουν ακόμα περισσότερες ημέρες λιακάδας σ ένα μυαλό που στοιχειώνεται διαρκώς από μη βροχοφόρες συννεφιές και σου υπενθυμίζουν, γονιμοποιώντας το ένστικτό σου, ότι αυτό που βλέπεις και βιώνεις, αυτό που αναγνωρίζεις ως πραγματικό, έχει άρρηκτους δεσμούς μ αυτό που σκέφτεσαι και κατ επέκταση αισθάνεσαι. Η ανάγκη λοιπόν για ταξίδι και περιπλάνηση, ως ψυχοσωματική εμπειρία, έκφρασης, περισυλλογής και αναζήτησης του τυχαίου, του σκόρπιου, του ξαφνικού, του φευγαλέου και του απρόσμενα αιφνιδιαστικού, γεννιέται σαν μικρή φωτιά στις παρυφές μιας συλλογικής εμμονής, για τακτοποίηση, προγραμματισμό και απόλυτο έλεγχο των δεδομένων της ζωής μας. Μιας ζωής, δομημένης άναρχα πάνω σε επιμελώς αναμενόμενες επιλογές και σταθερές που στραγγαλίζουν κάθε δυνατότητα αυθορμησίας και αυτοσχεδιασμού. Έτσι λοιπόν τα ταξίδια, λαδώνουν καλά, την μηχανική τροχαλία αυτού του συστήματος που μπλοκάρει κάθε τόσο σε ασήμαντες καταστάσεις, δίνοντάς τους χαρακτηριστικά υπερμεγενθυμένα και απλησίαστα. Επειδή, όπως συμβαίνει με τις κοινές μηχανές, έτσι και με την διανοητική μας κατάσταση, δεν έχει σημασία, αν αυτό που θα μπλοκάρει το σύστημα είναι ένας σπόγγος σκόνης, ένα πετραδάκι, ή ένας βράχος, αλλά ότι το σύστημα έχει μπλοκάρει και πρέπει γρήγορα να φορτσάρουμε προκειμένου να διασφαλίσουμε ταχέως την εύρυθμη αποκατάσταση της ροής του, πρέπει να λογίζουμε τα ταξίδια σαν πολύτιμους συμμάχους μας. Επιπλέον τα ταξίδια συστήνονται ανεπιφύλακτα ακόμη και σε όσους δεν έχουν εξασφαλίσει τις βασικές υποδομές διαβίωσης, και που θα έπρεπε λογικά να μην σκέφτονται τέτοιου είδους πολυτέλειες. Συμβαίνει, όμως, συχνά, μια μετακίνηση να προσδίδει σε κάποιον πρώτα απ όλα την αναγκαία αίσθηση ότι δεν αφήνει το χρόνο να κυλάει χωρίς νόημα και δεύτερον κάποιες εμπνευσμένες απαντήσεις, όμοιες με εκείνες που δίνει εδώ και καιρό, σε ερωτήματα που καθήλωναν πεισματικά τη ζωή τους και που υπό τον όρο της αποστασιοποίησης αποκτούνε σοβαρές διαστάσεις και πειστικό βάρος. Παράλληλα, σ όλο τον κόσμο, μαθαίνουμε σήμερα ότι πληθαίνουν συνεχώς τα παραδείγματα ανέργων, που αποφασίζουν κάποια στιγμή της καθηλωμένης ζωής, να γεμίσουν ένα ταξιδιωτικό σάκο με τα απαραιτήτως αναγκαία τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, προκειμένου να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι, μιας και, σε πολλές περιοχές του κόσμου ένας λιγάκι αυθόρμητος γύρος του πλανήτη φαντάζει για κάποιους πολίτες, σενάριο πιο πραγματοποιήσιμο από το «πιάσιμο» μιας καλής δουλειάς. Έτσι, τελικά, και μ ένα τρόπο, που μπορεί να διατυπωθεί μόνο από συνοδοιπόρους, μιας παρέας ταξιδεμένων, μπροστά σε μια φωτιά, της άνοιξης, του χειμώνα, ή του καλοκαιριού, τα ταξίδια φέρνουν καλοτυχία, όπως κι αν τα αντιμετωπίσει κανείς, καθώς συνδέονται απευθείας και χωρίς μεσάζουσες δυσκαμψίες με την αρχέγονη συνήθεια του ανθρώπου να ρέει πάνω στη γη, νομαδικά ή κατά μόνας. μια αρχέτυπη αίσθηση πως επιτέλεσε για χιλιετίες ένα ενστικτώδες χρέος απέναντι στον εαυτό του που τον ανανέωνε ουσιαστικά, μακριά από τις ρουτινιάρικες παραστάσεις με τις οποίες είχε σχετίσει την κακοδαιμονία της καθημερινής του διαχείρισης. Άλλωστε, η ανταποδοτικότητα ενός ταξιδιού είναι πάντοτε διαρκής, και αέναη, ωστόσο απρόσμενα βραδυφλεγής καθώς βρίσκεται σ όλες τις μικρές στιγμές που φέρνουν κάτι μεγάλο, τότε που διαθέτεις το καθαρό μυαλό που απαιτεί η συγκυρία για να ανταποκριθείς σε μια πρόκληση χωρίς τη δυνατότητα δευτερολογίας. Ουσιαστικά, καθαρίζοντας, σαν ορμητικοί χείμαρροι τις αποθήκες του μυαλού μας από τις ατελέσφορες επιθυμίες, τις αφόρετες σκέψεις και τις αποκαρδιωμένες προσδοκίες των ψεύτικων και κλειδαμπαρωμένων παραδείσων ενός ολόκληρου έτους, τα ταξίδια, επαναπροσδιορίζουν τα αυτονόητα, ταξιθετούν τα ουσιώδη και μας προσανατολίζουν προς μιας εγκάρσια προσέγγιση των εμπειριών μας, προκειμένου να αγγίξουμε τους δείκτες του εσωτερικού ρολογιού μας, εκείνου που οικονομεί το χρόνο μας, τετραγωνίζει το φόβο του θανάτου και αντιπαραβάλλει την αναγκαιότητα της διάρκειας και της συνέχειας σε μία θάλασσα προσωρινότητας και περαστικών ανέσεων.