Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι Έλληνες ψηφίζουν με βάση τις διαθέσιμες ιδεολογίες. Υπερασπίζονται κατά κόρον με πάθος τις πολιτικές τους απόψεις, ένα πάθος σχεδόν τυφλό, που ξεχειλίζει, δημιουργώντας ποτάμια φανατισμού. Αργότερα, κι από τη στιγμή κυρίως που η χώρα εισέρχεται σε τροχιά ανάπτυξης, επιδιώκουν με την ψήφο τους την είσοδό τους στο δημόσιο με αποτέλεσμα να μην είναι λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων, που καταφέρνουν τελικά να μονιμοποιηθούν χάρη στη σχέση τους με κάποιον βουλευτή της παράταξής τους ή ακόμα και της αντίπαλης παράταξης. Κάποιοι άλλοι «στρατολογούνται» σ αυτόν τον ιδιότυπο στρατό των συμβασιούχων, που δίνει το χρίσμα της διακυβέρνησης στο ένα ή στο άλλο από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, υποκύπτοντας στη γοητεία των υποσχέσεων και στην καθηλωτική δύναμη της ανασφάλειας. Σήμερα, που οι ιδεολογίες βρίσκονται σε φάση αδράνειας, και οι δυνατότητες προσλήψεων από το «παράθυρο» μειώνονται, ελέω ευρωπαϊκής ένωσης, ο οπαδικός φανατισμός μοιάζει να αποτελεί τον παράγοντα που κινεί το χέρι του ψηφοφόρου προς το ένα ή το άλλο από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτό λοιπόν το συναίσθημα, το οποίο εμπεριέχονταν σαφώς και στον Έλληνα του 80 και του 90 σήμερα μοιάζει τώρα να έχει ανασυρθεί εμβληματικά στην επιφάνεια, μέσα από την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής που επιτάσσει από τον ψηφοφόρο να μην μπορεί να αλλάξει την ψήφο του κατά τον ίδιο τρόπο που δεν αλλάζει την ομάδα που υποστηρίζει. Έτσι, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων ακούμε πλέον όλο και πιο συχνά, γνωστά ποδοσφαιρικά συνθήματα προσαρμοσμένα σε μια πιο πολιτική διάλεκτο μα τίποτα απ όλα αυτά δεν θυμίζει κοινωνική συνειδητοποίηση. Απεναντίας η Δημοκρατία της υποταγής, η επιφανειακή δημοκρατία των ημερών που διατρέχουμε, που παραχωρεί δικαίωμα ψήφου σε όλους τους πολίτες, αλλά δεν φροντίζει παράλληλα να αναπτύξουν πολιτική ευθυκρισία και συλλογική συνείδηση, θριαμβεύει, μ ένα τρόπο ύπουλο και διαβρωτικό. Το κοινό μοιάζει περισσότερο έτοιμο από ποτέ να αποδεχθεί την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας, αυτή την εικονική δημοκρατία, που φαίνεται αλλά δεν είναι πραγματική. Άλλωστε οι πολίτες, συνολικά, αποδέχονται προϊόντως του χρόνου το εικονικό σαν εν δυνάμει πραγματικό. Ημιτελείς προσωπικότητες, συνθηματοποιοί, αιώνια οπαδοί, τυφλωμένοι από την άγνοιά τους, μοιάζουν σαν τα κατάλληλα υλικά για την εποχή που θα διαδεχτεί την ψηφιακή και που πιθανότατα δεν θα είναι άλλη από την virtual. Τότε, που όλοι θα αισθάνονται ότι τα έχουν όλα, χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα τίποτα.