Μάταια προσπαθούμε να οικοδομήσουμε σαν χώρα, ένα κράτος σοβαρότητας και συνέχειας όταν δεν επιδιώκουμε να κατοχυρωθεί συνταγματικά η θεσμική ημερομηνία των εκλογών. Στην παρούσα συγκυρία ασχολούμαστε τόσο πυρετικά με την επικείμενη καταστροφή που διαβλέπει να έρχεται η αξιωματική αντιπολίτευση αν δεν αλλάξει εδώ και τώρα το καράβι πηδαλιούχο και καπετάνιο, που ξεχνούμε ότι τα πράγματα ποτέ δεν αλλάζουν θεαματικά από κυβέρνηση σε κυβέρνηση.
Κι αυτό γιατί, για τα δύο κόμματα οι αντιλήψεις και οι νοοτροπίες απέναντι στους θεσμούς είναι πανομοιότυπες και προκαθορισμένες ,καθώς καθορίζονται όχι από τις προκλήσεις των καιρών, αλλά μόνο από την εκάστοτε θέση στην οποία τους έχει τοποθετήσει κάθε φορά ο λαός. Ένας λαός που πραγματικά έχει απογοητευθεί από την κυβέρνηση του, μια απογοήτευση που την διοχετεύει μ ένα τρόπο σιβυλλικό, βουβό και ανέκφραστο, ωστόσο καταλυτικό για τις αποφάσεις του. Εντούτοις δεν πρέπει νε ξεχνούμε ότι αυτός ο λαός ψήφισε για κυβέρνηση τετραετίας και όχι 2,5 ετών.
Πρέπει να παραδεχτούμε, ότι οι πρόωρες εκλογές δημιουργούν πάντα σε επίπεδο συλλογικής συνείδησης την ίδια αίσθηση ασυνέχειας, ανυποληψίας και ανεπάρκειας που αισθάνεται προσωρινά ο αναγνώστης, όταν παρατάει διαρκώς μισοτελειωμένα τα βιβλία που ξεκινάει να διαβάσει. Σε μια κλίμακα φυσικά πιο μεγάλη, πιο βαθιά και έντονη. Είναι σημαντικό σ αυτή τη χώρα να μάθουμε επιτέλους να ολοκληρώνουμε αυτό που ξεκινάμε, αντί να αναγάγουμε την αποσπασματικότητα και την ασυνέχεια σε απόλυτη στρατηγική επιλογή. Άλλωστε τα φωτεινά παραδείγματα ενός άλλου συνταγματικού πολιτισμού μας δείχνουν το δρόμο, όταν σε πολύ δυσκολότερες και ζοφερότερες συνθήκες στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση Μπους, κατέστρεφε, πριόνιζε, σοδομούσε επί των πάντων, χωρίς να αντιμετωπίσει ποτέ την απειλή μιας πρόωρης αποκαθήλωσης.
Εδώ θεωρούμε ότι είναι προτιμότερο να προχωρήσουμε σε εκλογές για να μην μπει η χώρα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, παραβλέποντας ότι η χώρα κινείται διαρκώς σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που ξεκινάει πάνω κάτω με την συμπλήρωση του πρώτου χρόνου της κυβερνητικής θητείας. Μέσες άκρες, το εκλογικό κοινό είναι αρκετά ευμετάβλητο επειδή στηρίζει στην ψήφο του ιδιοτελείς προσδοκίες που σε μεγάλο βαθμό είναι αδύνατο να εκπληρωθούν με συλλογικό τρόπο. Για να το κάνουμε σε πενηνταράκια, ο Έλληνας ψηφοφόρος αλλάζει τόσο εύκολα άποψη όσο εξακολουθεί να ψηφίζει κυρίως για την πάρτη του κι όχι για το συλλογικό καλό. Έτσι έμαθε, έτσι πράττει. Και είναι πολύ εύκολο, εκμεταλλευόμενο και τα όποια συνταγματικά παραθυράκια, το εκάστοτε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βασιστεί πάνω σ αυτήν την μεταβλητότητα για να δρομολογήσει τις πολιτικές εξελίξεις προς όφελός του.
Ας μη γελιόμαστε, όμως, θεωρώντας ότι ο σημερινός πρωθυπουργός, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα δρούσε κατά διαφορετικό τρόπο από αυτόν που επέλεξε σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου, κρατώντας στα χέρια του την πρωτοβουλία για προσφυγή στις κάλπες. Δυστυχώς ούτε σ αυτό διαφέρουν τα κόμματα εξουσίας. Είναι σίγουρο όμως ότι και τα δύο θα έκαναν ότι θεσμικά είναι δυνατό για να αναρριχηθούν στην εξουσία, λογαριάζοντας στο ελάχιστο την πραγματική ζημιά που προκαλεί στον τόπο αυτή η διαρκής αίσθηση πολιτικής ρευστότητας και κινούμενης άμμου που αντανακλά το πολιτικό σκηνικό.
Άλλωστε, έχουν μάθει πολύ πειστικά να ερμηνεύουν τις προσδοκίες του λαού κατά το δοκούν, πείθοντας τελικά, όταν ισχυρίζονται πως ο τόπος έχει ανάγκη κάποιας αλλαγής, τον Έλληνα ψηφοφόρο που σαν.... πνιγμένος πιάνεται από τη ροπή του προς την αλλαγή, την διαρκή και αθεράπευτη προσδοκία του να πιστέψει σε κάποιον. Έτσι, σχεδόν μηχανικά όλες οι παραγωγικές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου καλλιεργούν ετούτη την σποραδικότητα με συνέπεια η ελληνική ιστορική συνέχεια να μοιάζει πως αποτελετείται από ένα σύνολο από σπασμωδικές περιόδους.
Τελικά, θεωρώ, ότι δύσκολα θα αποφύγουμε την κάθοδο στις κάλπες, εκτός κι αν κυριαρχήσει η λογική που θέλει τον ένα να «αυτοκτονεί» πολιτικά πηγαίνοντας σε εκλογές και τον άλλο να μην τον βολεύει επί της ουσίας να αναλάβει ένα καράβι γεμάτο τρύπες και ποντικούς εν μέσω θαλασσοταραχής.. Ωστόσο, στην κοινωνία έχει αρχίσει να παγιώνεται η λεγόμενη «προεκλογική» ψυχολογία, η οποία παραδοσιακά δεν ικανοποιείται με τίποτα λιγότερο από την άμεση προσφυγή στις κάλπες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου